Η Εθνική των «δεν παίζω» και των «βάλε με μέσα»

Ο Γιάννης Ψαράκης γράφει για τα… μη συμπεράσματα που βγήκαν από την ήττα της Εθνικής μας ομάδας και την ασέβεια της ΕΟΚ στη μνήμη του Θανάση Σκουρτοπουλου.

Ο τίτλος δεν είναι ούτε σπόντα ούτε μομφή για τους συλλόγους και τους προπονητές των διεθνών που αγωνίστηκαν με το Μαυροβούνιο για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ούτε για αυτούς που προηγήθηκαν και αυτούς που θα ακολουθήσουν. Είναι απλά μια πραγματικότητα την οποία κάθε φορά που θα παίζει η “επίσημη αγαπημένη” θα πρέπει να τη σκεπτόμαστε όλοι πριν ρίξουμε τον τάδε και τον δείνα βορά στα αδηφάγα social media.

Όπως και η ομάδα που πριν λίγους μήνες κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ (το 50% της ή αν προτιμάτε 6/12 πάτησαν παρκέ χθες στα Άνω Λιόσια) έτσι και αυτή αποτελείτο από παίκτες που στους συλλόγους τους και ειδικά στα ματς της Ευρωλίγκα είτε αγωνίζονται αραιά και που είτε αναζητούν άλλες ομάδες για να βρουν λίγκα λεπτά συμμετοχής.

Ο Ρόγκα έφτιαξε το όνομά του στη Μπασκόνια και στον Παναθηναϊκό κάνει συχνά σκωτσέζικο ντουζ. Ο “κάπτεν Παπ” πλέον είναι καθαρά ρολίστας λίγων λεπτών στον Ολυμπιακό. Τολιόπουλος, Λαρεντζάκης παίζουν μια στο τόσο (και αν) όπως και ο Mr.Hustle Καλαϊτζάκης. Ο “Μήτο” (DNP την Πέμπτη με Παρί αν και στον τελικό του Κυπέλλου έβγαλε μάτια) στην ίδια κατηγορία με Ρογκαβόπουλο. Ο Κώστας Αντετοκούνμπο πήγε στον Άρη για να βρει ρόλο και χρόνο.

Ο Χουγκάζ το ίδιο όταν ανήκε στον Παναθηναϊκό. Ο Μωραϊτης μια από τα ίδια, ο Νετζήπογλου βλέπει παρκέ μόνο στην Α1. Έμειναν Χαραλαμπόπουλος που όσο ήταν στους “αιώνιους” είχε ρόλο με τους παραπάνω αλλά πλέον είναι βασικός στην ΑΕΚ, και ο Ελάιζα που βγάζει τίμια το ψωμί του στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

Από αυτούς τους παίκτες λοιπόν έχουμε… απαιτήσεις να μπαίνουν δίχως ματς στα πόδια τους, δίχως ρυθμό, δίχως ακόμη και ηθικό (από την απραξία) σε πολλές περιπτώσεις να φοράνε τη φανέλα με το εθνόσημο και να… πετάνε. Εμ, δεν πάει έτσι φίλες και φίλοι μου.

Τα “παιδιά των παραθύρων” είχαν, έχουν και θα έχουν ξεχωριστή θέση στην ιστορία της Εθνικής. Κάποιοι στο παρελθόν και στο μέλλον περίμεναν την ευκαιρία για να χρηστούν διεθνείς γνωρίζοντας πως όταν έρθει η ώρα της μεγάλης διοργάνωσης θα τη δουν από την τηλεόραση. Αυτά τα πολλά παιδιά, από τον Μαργαρίτη που είχε ντεμπουτάρει σχεδόν στα 36 του μέχρι τον Πλώτα που κλήθηκε στην προετοιμασία αξίζουν ένα πράγμα. Τον σεβασμό μας.

Οποία έκπληξη λοιπόν για τα 6/34 τρίποντα, για τα 13 λάθη και την έλλειψη αυτοματισμών των διεθνών. Δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία εντός έδρας ήττα σε “παράθυρα” αυτή από τους Μοντενέγκρους (είχαμε χάσει δύο φορές από τη Λετονία σε διαφορετικά “παράθυρα”) και είμαι σίγουρος ότι στον αγώνα της Δευτέρας θα παρουσιαστούμε καλύτεροι. Θέμα πρόκρισης στην επόμενη φάση και συνολικά στο Παγκόσμιο Κύπελλο δεν τίθεται, αυτό έλλειπε άλλωστε, οπότε καμία ανησυχία παρά μόνο προβληματισμός να γίνουμε καλύτεροι στο επόμενο παιχνίδι.

Η Εθνική των αγώνων με το Μαυροβούνιο όπως και όσες προηγήθηκαν στα παράθυρα μοιάζουν με τους πάγκους των πλανόδιων πωλητών που πηγαίνουν στα θρησκευτικά πανηγύρια. Για λίγες μόνον εμφανίσεις και στήνονται τσάτρα-πάτρα, στην τούρλα του Σαββάτου που έλεγε η γιαγιά μου. Ο Μήτογλου δεν ήταν καν στην προεπιλογή αλλά ο άνθρωπος βρήκε ευκαιρία να παίξει μετά τον πάγκο στην Ευρωλίγκα. Και για τους άλλους διεθνείς ισχύει το ίδιο, για άλλον περισσότερο για άλλον λιγότερο. Μέχρι και ο προπονητής (Σπανούλης) ήρθε να κοουτσάρει μια ομάδα την οποία δεν προπόνησε καν τις προηγούμενες μέρες. Οπότε, είπαμε. Σεβασμός.

Τώρα που είπα “σεβασμός” θεωρώ (και κλείνω με αυτό) ασέβεια από πλευράς της ΕΟΚ ότι στον πρώτο επίσημο αγώνα της Εθνικής ομάδας δεν έγινε ούτε μια αναφορά, κάτι ρε παιδί μου για να τιμηθεί η μνήμη του Θανάση Σκουρτόπουλου. Ένα μήνυμα στα μεγάφωνα. Ενός λεπτού σιγή. Κάτι. Ομοσπονδιακός προπονητής ήταν διάολε και όχι έναν αιώνα πριν αλλά μέχρι το 2021. Αν το ότι “έτρεξε” τη νυν διοίκηση Λιόλιου στα δικαστήρια για να διεκδικήσει όσα προέβλεπε το συμβόλαιό του που άρον άρον διακόπηκε με συνοπτικές διαδικασίες θεωρήθηκε unfair από την Ομοσπονδία, ε, τότε θα πρέπει να ανοίξουν κάνα λεξικό και να μάθουν τι σημαίνει πραγματικά “άδικο”. Αν και είμαι σίγουρος ότι το γνωρίζουν πολύ καλά..