EuroLeague
Λίγες ώρες πριν την από την μάχη του Ολυμπιακού με τη Φενέρμπαχτσε ο Δημήτρης Καρύδας κάνει αναδρομή στο πρώτο Final Four το 1988.
Για τους νεότερους δημοσιογράφους οι εικόνες των ημερών μοιάζουν μάλλον φυσιολογικές και απόλυτα οικείες. Μεγάλες συνεντεύξεις τύπου σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους, δύο βοηθητικά γήπεδα του ΟΑΚΑ που έχουν μετατραπεί σε απέραντους χώρους εργασίας των διαπιστευμένων δημοσιογράφων που φτάνουν τους 600, πρόβες για την τελετή έναρξης, γκαλά με την παρουσία του πρωθυπουργού…
Για τους παλαιότερους, τους λιγοστούς που έχουν απομείνει και παρακολούθησαν την μετάλλαξη των πρώτων σύγχρονων φάιναλ φορ στη σημερινή…..γκλαμουριά όλα αυτά μοιάζουν και λίγο παράξενα. Ισως και κομμάτι που δεν μπορούσαν να φανταστούν όλοι όσοι ήταν στη Γάνδη στις 5 Απριλίου του 1988 όταν άρχισε με το πρώτο τζάμπολ η ιστορία των σύγχρονων φάιναλ φορ…. Τι συνέβη λοιπόν το σωτήριο έτος 1988 στη Βελγική πόλη;
Σας στέλνουμε φαξ με τα τότε γεγονότα και ανέχετε άγνωστες λέξεις όπως το…..φαξ υπάρχει και το Google…. Κατ΄ αρχή το γήπεδο που φιλοξένησε το πρώτο φάιναλφορ δεν υπάρχει πια. Για την ακρίβεια δεν υπήρχε μια εβδομάδα πριν τους αγώνες και έπαψε να υπάρχει την…..επόμενη του τελικού. Ήταν ένα προκάτ γήπεδο κατασκευασμένο ειδικά για τις ανάγκες των αγώνων στην καρδιά ενός τεράστιου εκθεσιακού κέντρου, του Φλάντερς Εξπο με χωρητικότητα πάνω κάτω 8.000 θεατών.
Οι εξέδρες ήταν επίσης προκατασκευασμένες, ξύλινες και έτρεμε το φυλλοκάρδι μας μήπως γκρεμιστούν και τσακιστούμε ειδικά όταν τις γέμισαν οι φίλαθλοι του Άρη και άρχισαν το….ποδοβολητό!
Κέντρο τύπου υπήρχε αλλά ο Θεός το έκανε τέτοιο. Κάτι στριμωγμένα γραφεία στο κάτω μέρος της εξέδρας πίσω από μια πλαστική κουρτίνα που είχε χωρητικότητα 50-60 δημοσιογράφων. Αλλωστε στο πρώτο Φ4 της ιστορίας δεν είχαν διαπιστευτεί περισσότεροι από100 δημοσιογράφοι, η πλειοψηφία των οποίων προερχόταν από την Ελλάδα (λόγω Άρη) και το Ισράηλ (λόγω Μακάμπι).
Στο βάθος υπήρχαν 3-4 μηχανήματα φαξ που μπροστά τους σχηματιζόταν ουρά όταν ερχόταν η ώρα να στείλουμε με τη νέα υπερσύγχρονη τεχνολογία τα χειρόγραφα που είχαμε γράψει. Οι περισσότεροι στο χέρι, κάποιοι λίγοι που ξέραμε γραφομηχανή τα είχαμε πληκτρολογήσει.
Φυσικά ο φόβος και ο τρόμος ήταν αν θα έφταναν τα χειρόγραφα σε καλή και ευανάγνωστη κατάσταση στα γραφεία των εφημερίδων που τα περίμεναν.
Ιντερνετ και μέιλ υπήρχαν μόνο στο μυαλό συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας, δορυφόροι δεν έστελναν εικόνες στα τέσσερα σημεία του πλανήτη για να μη μιλήσουμε για τις ακόμη πιο προηγμένες τεχνολογίες των ημερών μας.
Σήμερα, οι δημοσιογράφοι που είχαμε πάει στη Γάνδη το 1988 θα μοιάζαμε περίπου με ανθρώπους των σπηλαίων!
Φυσικά,συνεντεύξεις τύπου παραμονές των ημιτελικών ήταν περίπου αδιανόητες. Μετά την τελευταία προπόνηση του Άρη είχαμε στήσει καρτέρι στο χώρο που είχε παρκάρει το πούλμαν της ομάδας και ζητούσαμε δηλώσεις σχεδόν στο παρακαλετό από τους παίκτες που έτρεμαν να μιλήσουν στον τύπο μήπως και τους δει ο κέρβερος Γιάννης Ιωαννίδης.
Όταν έφτανε ο ξανθός στο χώρο δινόταν ντέρμπι για να αφήσει τους παίκτες να πουν δύο κουβέντες…. Φυσικά οι διοργανωτές δεν έδιναν δεκάρα για τους δημοσιογράφους.
Ούτε ένα μπουκάλι νερό δεν υπήρχε στο κέντρο τύπου. Και με έκπληξη παραμονές των ημιτελικών ανακαλύψαμε ότι οι είσοδοι-εξοδοι του χώρου είχαν κλειδωθεί και καμιά δεκαριά έλληνες δημοσιογράφοι βρεθήκαμε εγκλωβισμένοι στην καρδιά ενός έρημου εκθεσιακού χώρου λίγο πριν τα μεσάνυκτα! Ευτυχώς,από τη φασαρία που κάναμε ξύπνησε την κατάλληλη στιγμή ένας ταλαίπωρος νυχτοφύλακας και μας άνοιξε μια πόρτα.
Αν άνοιγε τα μάτια του δέκα λεπτά αργότερα ο καλός φίλος και συνάδελφος Άρης Νικολάκης θα είχε σπάσει τη τζαμαρία της εισόδου με μια καρέκλα και ίσως είχαμε ανοίξει παρεδώσε με τον Βελγικό νόμο! Όλα αυτά σε όποιον ανακάλυψε ταΦ4 την τελευταία δεκαετία μπορεί να μοιάζουν μπασκετική επιστημονική φαντασία αλλά η αλήθεια είναι ότι σςε αυτά τα σχεδόν 40χρόνια τίποτε πια δεν είναι ίδιο!!!
