Παλιά που λέτε, παρότι ροκάς, είχα ένα κόλλημα μια εποχή με τη Βανδή (ναι, ξέρω, να το κοιτάξω..). Τι να κάνουμε δηλαδή, όλοι έχουμε τις guilty pleasures μας, ωχού. Έλεγα λοιπόν για τη Βανδή που μεταξύ άλλων είχε τραγουδήσει και τον εξής στίχο που θυμήθηκα μαθαίνοντας τα νέα από το Κόμο και την περιβόητη συνάντηση-συνεδρίαση των ιδιοκτητών των ομάδων της Ευρωλίγκα ή τέλος πάντων όσων έδωσαν το παρόν στην επίμαχη σύσκεψη.
“Ναι, περνώ και μόνη μου καλά, τα καταφέρνω μια χαρά, δεν σ’ έχω ανάγκη ευτυχώς, μου είσαι πλέον περιττός” έλεγε το άσμα “Περιττός” και κάτι τέτοιο είπαν τραγουδιστά προς το ΝΒΑ οι ομάδες-μέτοχοι της ECA. Το οποίο όμως είναι διπλής ανάγνωσης. Δεν σε έχω ανάγκη (ΝΒΑ) τώρα και μου είσαι περιττός γιατί τα καταφέρνω μια χαρά με τις ομάδες που θέλουν να έρθουν στην παρέα μας και να γίνουν franchices, όμως εδώ θα είμαι αν θες να μου κάνεις μια καλύτερη πρόταση που δεν θα μπορώ να αρνηθώ.
Κάπως έτσι λοιπόν υπό τους στίχους του Φοίβου λοιπόν “διάβασα” τα όσα συνέβησαν στο Κόμο όπου επί της ουσίας οι ιδιοκτήτες πέρασαν ένα διήμερο ζάχαρη αλλά ούτε “D-Day” για το ευρωπαϊκό μπάσκετ ήταν, ούτε αποφάσεις για το μέλλον του πάρθηκαν, ούτε άλλαξε κάτι στη μπασκετική ζωή μας. Και ίσως να μην αλλάξει σύντομα..
Πάμε ένα ένα στα όσα συνέβησαν λοιπόν. Η περιβόητη πρόταση του ΝΒΑ ουσιαστικά είχε απορριφθεί πριν καν τεθεί σε “ψηφοφορία” από τους παριστάμενους αφού δεν ικανοποιούσε σε κανέναν βαθμό οικονομικά τους μετόχους της ECA. Κάτι μου λέει ότι και το ΝΒΑ έκανε μία τέτοια πρόταση απλά για να την κάνει προσπαθώντας να βρει συμμάχους στο πρότζεκτ που θέλει να στήσει στην Ευρώπη και το οποίο εδώ και δύο χρόνια παρότι το πολυδιαφημίζει, δεν έχει καταφέρει να το φτιάξει στα μέτρα του.
Εδώ και δύο χρόνια ακούμε για ποδοσφαιρικά κλαμπ που θα φτιάξουν ομάδες μπάσκετ πρότζεκτ που ανέκρουσε πρύμναν αφού δεν ασχολούνται Αρσεναλ, Σίτι (έχει σοβαρότερα προβλήματα στο κεφάλι της) Μίλαν και σία. Ακούμε για επενδυτές από τις ΗΠΑ, την Ασία, funds, εκατοντάδες εκατομμύρια στο μιλητό να αιωρούνται αλλά στην πραγματικότητα το ΝΒΑ δεν έχει να επιδείξει το παραμικρό μέχρι στιγμής και ας (υποτίθεται) σε ένα χρόνο ξεκινάει το νέο πρωτάθλημα. Πέρυσι τέτοιο καιρό προανήγγειλαν πως “τον Δεκέμβριο θα μάθετε τις 12 ομάδες”. Ο Δεκέμβριος έγινε Μάρτιος, ο Μάρτιος έχει γίνει ήδη Οκτώβριος και ομάδες δεν βλέπουμε.
ECA Club owners agree on key strategic decisions
Euroleague Commercial Assets (ECA) Shareholder Clubs met on Tuesday, October 6, in Cernobbio, Italy, to discuss and align on key strategic decisions regarding the future of their collective property.
Euroleague Basketball President Dejan Bodiroga welcomed the attendees and highlighted the work carried out by the clubs over the past decades, which has driven unprecedented growth, interest and momentum for European club basketball.
The meeting continued with a presentation by Euroleague Basketball CEO Chus Bueno, who provided an update on the progress made against the approved strategic roadmap and the 10-year business plan, as well as on key strategic priorities. These included the proposed conversion of the current 10-year licenses held by the thirteen shareholder clubs into franchises, and expansion opportunities arising from multiple binding offers received from leading professional clubs.
- Franchise Transformation
The attending club owners agreed to move forward with the process of converting the current 10-year licenses into franchises for the thirteen ECA shareholder clubs: Anadolu Efes Istanbul, Baskonia Vitoria-Gasteiz, CSKA Moscow, Armani Olimpia Milan, FC Barcelona, FC Bayern Munich, Fenerbahce Istanbul, LDLC ASVEL Villeurbanne, Maccabi Tel Aviv, Olympiacos Piraeus, Panathinaikos Athens, Real Madrid and Zalgiris Kaunas.
- Franchise Expansion
The clubs agreed to continue the process to expand the number of franchises. Club owners appointed the Board of Directors to continue with the review process and present a final recommendation for approval in the upcoming weeks.
— EuroLeague (@EuroLeague) October 6, 2026
Είδαν και αποείδαν και έριξαν δίχτυα στην Ευρωλίγκα και μάλιστα στις διαπραγματεύσεις δεν συμμετείχε καν η FIBA (κατά δήλωση του προέδρου της FIBA Europe Χόρχε Γκαρμπαχόθα) με την οποία υποτίθεται ότι έκαναν μαζί “μπίζνες” για να φτιάξουν το ΝΒΑ Europe. Κάτι δεν κολλάει καθόλου καλά σε όλο αυτό έτσι δεν είναι;
Το ΝΒΑ λοιπόν θέλει να φτιάξει ένα δικό του πρωτάθλημα, υπό τη σκέπη του με τις ευλογίες της FIBA ως “πάρτνερ” προσφέροντας τεχνογνωσία (που την έχει) αλλά αγνοώντας τα δεδομένα, την κουλτούρα, την ιδιοσυγκρασία του ευρωπαϊκού μπάσκετ που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εκφραστεί (όπως γίνεται στις ΗΠΑ) με τις ομάδες-πόλεις. Τι νόημα δηλαδή έχει μια διοργάνωση μόνο με έναν εκ των Παναθηναϊκού ή Ολυμπιακού ή έναν εκ των Ρεάλ ή Μπαρτσελόνα κ.ο.κ. Και εκεί ήταν (και παραμένει) το λάθος τους ότι πάνε να φτιάξουν κάτι εντελώς αμερικάνικο στην Ευρώπη. Με την πρόταση εξαγοράς της Ευρωλίγκα προσπάθησαν να “διασπάσουν” τις 13 ομάδες μετόχους αλλά ούτε πέρυσι τα κατάφεραν όταν πήγαν μεμονωμένα να αποσπάσουν το “yes” Ρεάλ, Μπαρτσελόνα και Φενέρμπαχτσε, ούτε φέτος με τη συνολική πρόταση που ορθώς απορρίφθηκε.
Δεν ξέρω αν το ΝΒΑ θα επιστρέψει με νέα πρόταση όπως πιστεύει ή ορέγεται η Ευρωλίγκα και κάποια από τα κλαμπ της, δεν ξέρω αν θα εμμείνει στην απόφασή του να δημιουργήσει το ΝΒΑ Europe (που ίσως τελικά το κάνει), πιστεύω όμως ότι το ΝΒΑ δεν θα μπει σε μια διαδικασία που θα του προκαλέσει ζημιά είτε οικονομική είτε στο image του ονόματος, της ιστορίας και του brand που έχει χτίσει εδώ και δεκαετίες και δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο στον μπασκετικό κόσμο.
Όσο για την Ευρωλίγκα; Περνάει και μόνη της καλά όπως έλεγε και η Δέσποινα, τα καταφέρνει μια χαρά, αλλά ούτε το ΝΒΑ είναι περιττό αν θα μπορούσε να προκύψει “μπίζνα” ούτε οι υποψήφιες ομάδες-franchices που περιμένουν στη γωνία και θα περιμένουν λίγο καιρό ακόμη για να μάθουν το μέλλον τους στη διοργάνωση.