Και γιατί να μη μείνει ο Γρηγορίου στον Άρη;

Όπως όλα δείχνουν ο Άρης θα συνεχίσει με τον Μιχάλη Γρηγορίου στο τιμόνι και αυτό το κέρδισε με το σπαθί του ο Έλληνας τεχνικός. Γράφει ο Βασίλης Πολυχρονόπουλος.

Η στιγμή που όλοι περιμέναμε πως και πως έφτασε. Τελείωσε το μαρτύριο! Δυστυχώς, εδώ και αρκετό καιρό δεν είχαμε κάτι άλλο να περιμένουμε, παρά μόνο να μπει ένα τέλος σε αυτή την εφιαλτική χρονιά, η οποία τουλάχιστον είχε… γλυκό φινάλε. Ο Άρης στη χειρότερη σεζόν του από τότε που επέστρεψε στη μεγάλη κατηγορία κατάφερε στο παρά ένα να πατήσει στην πέμπτη θέση και να τερματίσει σε αυτή. Άσχετα αν δεν επιβραβεύεται με ευρωπαϊκό εισιτήριο.

Κάτι που φυσικά δεν αποτελεί επιτυχία σε καμία περίπτωση. Ισα-ίσα. Εξάλλου έγραψα και πιο πάνω ότι πρόκεται για τη χειρότερη σεζόν των τελευταίων χρόνων. Ωστόσο, το σημειώνουμε γιατί μιλάμε για την ομάδα που στο… τσακ μπήκε στα playoffs και δεν κατρακύλησε στα playouts. Την ομάδα που πέτυχε πέντε νίκες όταν σε όλη την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Την ομάδα που έβαλε 14 γκολ σε 26 αναμετρήσεις. Την ομάδα που έφτασε να αγνοεί τη νίκη περίπου 2,5 μήνες και την εντός έδρας νίκη περίπου 4,5 μήνες!

Το ότι αυτή η ομάδα που δεν μπορούσε να φτιάξει μισή ευκαιρία και να βάλει 0,1 γκολ στο μεγαλύτερο διάστημα της χρονιάς και είχε διψήφια διαφορά βαθμών από τον Λεβαδειακό κατάφερε να αποκτήσει μία αγωνιστική ταυτότητα, να παίξει κανονικό ποδόσφαιρο, να κυριαρχήσει, να αναδείξει πρωταγωνιστές και να φτάσει σε νικηφόρο σερί πέντε αγώνων (που θα ήταν 6/6, αλλά διαιτησία και ατυχία την κράτησαν μακριά από το διπλό στη Λιβαδειά στην πρεμιέρα) στα playoffs, αν μη τι άλλο είναι αξιοσημείωτο.

Και πέρα από αξιοσημείωτο που είναι όλο αυτό σαν κατάσταση, σίγουρα δεν είναι και τυχαίο. Δεν έγινε δια μαγείας. Υπάρχει άνθρωπος που κρύβεται πίσω από την ολική μεταμόρφωση -σε κάθε τομέα- και την αγωνιστική ανάκαμψη της ομάδας της Θεσσαλονίκης. Αυτός δεν είναι κάποιος Ισπανός «γκουρού» με βαρύ βιογραφικό, ούτε κάποιος Γερμανός με εμπειρία από Bundesliga κτλ. Αυτός είναι ο Μιχάλης Γηργορίου, που όταν έγινε γνωστό ότι θα έρθει να καθίσει στον κιτρινόμαυρο πάγκο αντί του Μανόλο Χιμένεθ οι περισσότεροι… ξενέρωσαν.

Άρης: Αυτά που εξαργυρώνει ο Γρηγορίου και αυτό που πρέπει να κάνει!

Ο Έλληνας τεχνικός ήρθε να δουλέψει σε ένα περιβάλλον που δεν ήταν το καλύτερο δυνατό, καθώς όλοι οι στόχοι είχαν ήδη χαθεί (πλην του μίνιμουμ της 5ης θέσης), ο κόσμος ήταν ήδη στα… κάγκελα και είχε γυρίσει την πλάτη στην ομάδα και ήξερε ότι είναι ένας «υπηρεσιακός» για μέχρι το τέλος της σεζόν και από την πρώτη μέρα άκουγε ότι θα αφήσει τη θέση του σε άλλον (στον Νίκο Παπαδόπουλο συγκεκριμένα). Τις λες και αντίξοες συνθήκες για να δείξεις έργο και να μπορέσεις να μετρατρέψεις ένα σκορποχώρι σε ομάδα.

Κι όμως το έκανε και με το παραπάνω. Σεβάστηκε τον σύλλογο, δούλεψε σκληρά και μεθοδικά, κέρδισε τους παίκτες του φτιάχνοντας μία οικογένεια και παρουσίασε ένα αξιοπρεπέστατο σύνολο στο χορτάρι που γουστάρεις να το βλέπεις. Άκου τώρα, «να γουστάρεις να το βλέπεις». Δεν περίμενα ότι θα έλεγα ποτέ αυτή την έκφραση για τον φετινό Άρη. Να που την είπα, όμως, αφού ο Γρηγορίου έκανε κάθε παίκτη να προσφέρει. Ακόμα και ο Πέρεθ σκόραρε και έβγαλε ασίστ και ανάγκασε τον Θόδωρο Καρυπίδη σε σταυροκοπήματα.

Κάπως έτσι λοιπόν ο Έλληνας προπονητής κέρδισε με το σπαθί του την ευκαιρία να παραμείνει στον κιτρινόμαυρο πάγκο (δύσκολα θα αλλάξει κάτι) και να οδηγήσει την ομάδα της επόμενης σεζόν, κάνοντας προετοιμασία και έχοντας λόγο στον σχεδιασμό. Έτσι πρέπει να γίνει τουλάχιστον. Ξέρει και ο ίδιος ότι το πράγμα θα είναι δέκα φορές πιο ζόρικο από αυτό που έκανε τη φετινή σεζόν. Θα υπάρχει η πίεση να επιτευχθούν στόχοι και μία μεγάλη μερίδα του κόσμου, που με την πρώτη στραβή θα τον στήσει στον τοίχο, χρεώνοντας του όλη τη δυσαρέσκεια για τον Καρυπίδη.

Ωστόσο, είναι στο χέρι του αυτή την επικίνδυνη αποστολή να τη μετατρέψει σε ένα κερδισμένο στοίχημα, που θα φτιάξει και σε μεγάλο βαθμό το βιογραφικό του. Βέβαια, στη συνάντηση που θα έχει με τον Καρυπίδη μέσα στην εβδομάδα πρέπει να βάλει τις βάσεις για να γίνει όλο αυτό. Και αυτό θα το κάνει, διεκδικώντας τις καλύτερες συνθήκες δουλειάς. Να ζητήσει -η μάλλον καλύτερα να απαιτήσει- 2-3 πράγματα που θέλει και πιστεύει ότι χωρίς αυτά ο Άρης δεν θα μπορέσει να «ξεκολλήσει» από τον βούρκο.

Για να το κλείσω, δεν θα κάνουμε το άσπρο-μαύρο. Δεν λέω ότι ο Γρηγορίου είναι λεφτά στην τράπεζα, ούτε ότι πρέπει να βγουν οι φίλοι της ομάδας στους δρόμους να πανηγυρίσουν για αυτή την εξέλιξη. Το σημειώνω, γιατί ξέρω ήδη τι μπινελίκι θα φάω που δεν τα βλέπω όλα μαύρα και ο τίτλος του κειμένου είναι «Και γιατί να μη μείνει ο Γρηγορίου;» αντί για «Πούλα, φύγε Καρυπίδη». Ρίσκο είναι, όπως κι άλλα που έχει πάρει στο παρελθόν ο Άρης. Όπως με Τερζή, Ένινγκ, Ουζουνίδη. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση το ρίσκο αξίζει, γιατί ο Έλληνας τεχικός το κέρδισε με το σπαθί του.

ΥΓ. Για όλα τα άλλα μέτωπα της «επόμενης μέρας» στον Άρη έχουμε ένα ολόκληρο καλοκαίρι να συζητάμε και να αναλύουμε. Μείνετε συντονισμένοι στο Sportal…

ΥΓ2. Συγκλονιστικός Λάζαρος Ρότα, σπάνια ακούω δηλώσεις από ποδοσφαιριστές και ανατριχιάζω. Τεράστιο μπράβο σε αυτόν τον φοβερό αθλητή, αλλά πάνω απ’ όλα άνθρωπο.