EuroLeague
Αφού ο Λανουά κυνήγησε, έβαλε τρικλοποδιές, κατακρεούργησε ΑΕΚ, Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, για ποιανού χάρη το έκανε; Για να «πουλήσει εκδούλευση» σε Παναιτωλικό ή Κηφισιά;
Παραφράζοντας το Σαιξπηρικό στίχο «να ζει κανείς ή να μη ζει», το ποδοσφαιρικό δίλημμα των ημερών ήταν «να μείνει ο Λανουά ή να του πούμε au revoir;». Η μια οπτική ήταν η οπαδική – «ΠΑΕτζήδικη» που αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία και κατέληγε στο au revoir, αν και στην πράξη θα εκφραζόταν πιο…βάναυσα.
Ο οπαδός της ΑΕΚ θα το τεκμηριώσει με μπόλικα…μπιπ μια και η γραμμή ήταν εξαρχής κατά του Γάλλου, το ίδιο και ο Ολυμπιακός αφού η Πειραιώτικη ΠΑΕ τον στοχοποίησε ουκ ολίγες φορές τη φετινή σεζόν, στην ίδια ρότα ενδεχομένως και ο ΠΑΟΚ που στα playoffs πρόλαβε να βγάλει δυο διαρροές δυσαρέσκειας. Η μετάφραση των παραπάνω επιβεβαιώνει το αυτονόητο της έτερης οπτικής, που ως αμιγώς ποδοσφαιρική, απαλλαγμένη άρα από παρωπίδες και non papers, θεωρούσε την παραμονή του Λανουά ως επιβεβλημένη.
Οι οπαδοί και οι ομάδες άλλωστε κόπτονται για τα δικά τους συμφέροντα, το ποδόσφαιρο αποτελεί πάντα πρόφαση. Αφού ο Λανουά κυνήγησε, έβαλε τρικλοποδιές, κατακρεούργησε -και ότι άλλο κυκλοφόρησε- ΑΕΚ, Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, για ποιανού χάρη το έκανε; Για να «πουλήσει εκδούλευση» σε Παναιτωλικό ή Κηφισιά; Κάθε απάντηση δεκτή και ακολουθεί παραπεμπτικό για ψυχιατρείο.
Όταν τα «βουβάλια» θεωρούν κάποιον ανεπιθύμητο σημαίνει ότι κάτι κάνει καλά, είναι θέμα απλής λογικής. Εκτός κι αν ο Λανουά εξυπηρετεί τα «βατράχια…» Άπαντες έχουμε ζήσει εποχές όταν ο «ένας και εκλεκτός της ΚΕΔ» στήριζε την υπάρχουσα κατάσταση, έστω και δια της σιωπής, ενώ οι υπόλοιποι τον έδειχναν με το δάχτυλο. Οι περισσότεροι σήμερα δηλώνουν αδικημένοι διαφωνώντας στο ποιος ευνοήθηκε, οπότε ο Γάλλος πορεύεται στο σωστό δρόμο.
Το φετινό πρωτάθλημα που δικαίως βαφτίστηκε ως πρωταθληματάρα και κατακτήθηκε από την κατά γενική ομολογία αξιότερη ομάδα, φέρει την υπογραφή ΚΑΙ της ΚΕΔ. Καταχρηστικό το «ΚΑΙ» καθώς η ιστορία έχει δείξει ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων το πρωτάθλημα πήγαινε εκεί που ήθελε η ΚΕΔ.
Φέτος όπως και πέρσι το πρωτάθλημα αφέθηκε στην «τύχη» του ώστε να κριθεί στο χορτάρι, το δόγμα ήταν «όποιος είναι πιο μάγκας και πιο ικανός ας το πάρει.» Όπως κι έγινε τελικά, αφού το κατέκτησε η ομάδα που το άξιζε. Ο κουτοπόνηρος και εθισμένος στα αφηγήματα θα σταθεί σε επιμέρους λάθη, αλλά το κόλπο του «κόψε ράψε κατά το δοκούν» έχει ξεθυμάνει. Φρέσκο το δημοψήφισμα των συντακτών του Sportal,gr για τους κορυφαίους της σεζόν 2025-26, όπου μεταξύ άλλων ο Πινέδα επελέγη ως ο mvp της σεζόν με σχεδόν καθολική αποδοχή, περιλαμβανομένης και της δικής μου ψήφου.
Ξέρετε πόσο απλό είναι να παρουσιάσω το Μεξικάνο κορυφαίο στην κατηγορία mvp, όπου το V δε θα σημαίνει valuable αλλά valueless (ανάξιος δηλαδή και ευτελής;) Piece of cake που λένε οι Αμερικάνοι: Επιλέγω πέντε λάθος πάσες του Πινέδα άλλες τόσες φάσεις που έφαγε ντρίπλα από αντίπαλο και τον βαφτίζω πηγή κινδύνων. Η συναρμολόγηση – προβολή – απόκρυψη είναι πανεύκολη και αρκεί για να στηρίξει το πιο ακραίο σενάριο.
Η απαρίθμηση των λαθών δε λέει απολύτως τίποτα και εξηγήθηκε επαρκώς στο προηγούμενο παράδειγμα με τον Πινέδα. Το δίκαιο είναι να κρίνεις βάσει της μεγάλης εικόνας, όχι απομονώνοντας φάσεις και περιπτώσεις. Ακόμη κι αυτές όμως είναι στην πλειοψηφία τους υπό συζήτηση, έχει εξηγηθεί σε παλιότερο blog ότι το βάσιμο κάθε διαμαρτυρίας, προκύπτει με την αντιστροφή των ρόλων.
Στο φετινό ΑΕΚ – Ολυμπιακός η γηπεδούχος έκανε τον κόσμο άνω κάτω για το πέναλτι του Μουκουντί στον Λουίς, πιστεύει άραγε κανείς ότι αν η ίδια φάση γινόταν στην απέναντι περιοχή με πρωταγωνιστές τους Ρέτσο – Γιόβιτς και το Μάκελι με το VAR να δείχνουν συνέχεια, η ΑΕΚ θα έλεγε «δεν διαμαρτυρόμαστε, καθώς δεν υπήρχε παράβαση;» Περισσότερο θα φώναζε, καθώς το πέναλτι ήταν ξεκάθαρο…
Προς επιβεβαίωση των κραυγών έφτιαξαν και βίντεο με φάσεις που υποστηρίζουν πως αδικήθηκαν, τη στιγμή που σε όλη τη διάρκεια ο Μάκελι σφύριζε με την ίδια φιλοσοφία, αφήνοντας το παιχνίδι ακόμη και σε εκατέρωθεν μαρκαρίσματα που παρέπεμπαν σε αγώνα Muay Thai. Αντίστοιχα ο ΠΑΟΚ στον τελευταίο αγώνα της Λεωφόρου, έβγαλε διαρροή ζητώντας πέναλτι σε χέρι του Καλάμπρια.
Αν στον ίδιο αγώνα ο ΠΑΟΚ ισοφαριζόταν κι έχανε τη δεύτερη θέση με το διαιτητή να δείχνει πέναλτι σε παρόμοια παράβαση σε χέρι του Κεντζιόρα, υπάρχει κάποιος αφελής που να πιστεύει ότι ο ΠΑΟΚ δε θα φώναζε; Και με το δίκιο του εννοείται, καθώς το χέρι ήταν εξ΄επαφής και δεν υπήρχε πέναλτι. Ακόμη λοιπόν και οι φάσεις που συγκεντρώνουν πλείστες γκρίνιες, αναθεματισμούς κι ενδεχομένως είναι υπό συζήτηση, πρέπει να περνάνε από ειδικό φίλτρο. Πολλώ μάλλον όταν δεν αφορούν ένα 90λεπτο αλλά την ετήσια αξιολόγηση της ΚΕΔ.
Δεδομένου πως στα δυο αυτά χρόνια ο Λανουά έδειξε πως δεν έχει παιδιά, αποπαίδια και κολλητούς, το έτερο ζητούμενο ήταν η σύγκριση της πρώτης με τη δεύτερη χρονιά, για να διαπιστωθεί αν προόδευσε, έμεινε στάσιμος ή έκανε βήματα προς τα πίσω. Το στίγμα της πρώτης χρονιάς περιλάμβανε περιπτώσεις που σκεφτόσουν «όχι ρε, δε γίνεται να σφύριζε ή να μην έδωσε αυτό…».
Όχι πολλές αριθμητικά, ορισμένες καραμπινάτες βέβαια έστω κι αν τελικά δεν καθόρισαν ούτε τον πρωταθλητή ούτε τα…ρέστα της βαθμολογίας.
Πιο κραχτή η «καρατιά» Μπρινιόλι στο Σουλεϊμάνοφ, δεν έχει σημασία αν ο VAR διαφώνησε. Το Λανουά κρίνουμε όχι το Φωτιά και το Σιδηρόπουλο. Στο ίδιο κάδρο το πέναλτι στο Βόλος – ΠΑΟΚ που ο Άλτμαν έπεσε μόνος του πατώντας τη μπάλα, παράβαση που δε θα καταλόγιζε ούτε ο Δήμαρχος του νομού. Έπεται η ισοφάριση του Μήτογλου στο ΑΕΚ – Λεβαδειακός που είπε στον Κάσσο «άντε τράβα από ΄δω ρε» και η εφεύρεση πέναλτι στο Παναιτωλικός – Ολυμπιακός, όπου το χέρι του Τορεχόν ακόμη αναζητείται. Στις εξόφθαλμες αδικίες, θα πρόσθετα και το επιθετικό «εφεύρεση» του Σιφουέντες που προκάλεσε την ακύρωση του γκολ του Άρη στο Αγρίνιο.
Ακόμη κι αν μου διαφεύγουν μια – δυο οι φάσεις δεν είναι πολλές αριθμητικά, ζήσαμε εποχές που τόσες μετρούσαμε σε κάθε αγωνιστική, τώρα αφορούν ολόκληρη σεζόν. Οι φετινές φάσεις ήταν ακόμη λιγότερες, αν δεν υπήρχε μάλιστα το Κηφισιά – ΑΕΚ με το πέναλτι ανακάλυψη του Στακόσα και τη βουτιά Γιόβιτς στο φινάλε, θα θυμόμασταν μόνο το πέναλτι του Σάντσες στο Κηφισιά – ΠΑΟΚ, που με ορολογία δικονομίας την έλεγες και «κακούργημα». Θα χωρούσε και η αποβολή Μεϊτέ στο Λεβαδειακός – ΠΑΟΚ, όπως και το χέρι του Μούργου στο ΑΕΚ – ΑΕΛ, αλλά τέλος πάντων το τέντωσε ή τράβηξε το πόδι όπως και η φυσική θέση του χεριού μετά το σκάσιμο της μπάλας, μπορούν να καμουφλαριστούν πίσω από την υποκειμενικότητα.
Όσο και να το τραβήξεις πάντως τα καραμπινάτα φαλτσοσφυρίγματα φέτος ήταν μετρημένα, ακόμη λιγότερα σε σχέση με πέρσι που επίσης ήταν λίγα. Μην έχετε αμφιβολία, αν έφευγε ο Λανουά τα λάθη δεν θα μηδενίζονταν, θα επιβεβαιωθεί στο επερχόμενο Μουντιάλ που επίσης θα υπάρχουν περίεργα σφυρίγματα. Το θέμα είναι πόσα είναι και σε ποιο βαθμό είναι κατανεμημένα. Πέρσι και φέτος δεν υπήρχε ομάδα που τα πήρε όλα όπως και άλλη ή άλλες που συστηματικά στήνονταν στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Την ίδια στιγμή δεν πρέπει να έχουμε ψευδαισθήσεις ότι το…. χούι να μη βλέπουμε πέναλτι στην ανατροπή του Μουκουντί ή να ανακαλύπτουμε πέναλτι στο εξ΄επαφής χέρι του Καλάμπρια, δε θα το ξεπεράσουμε ποτέ. Το στοίχημα είναι ο αρχιδιαιτητής να στέκεται στο ύψος του και η εντολή στους εκλεκτούς να είναι πάντα να δίνουν αυτά που είναι και να αρνούνται όσα δεν είναι…
