Κωνσταντέλιας, Ζαφείρης και τώρα Γιαννούλης – Τα επαναλαμβανόμενα δείγματα μιας «ευάλωτης» διοίκησης

Πέρσι περίπου τέτοιο καιρό, ο Κωνσταντέλιας είχε πακετάρει τις βαλίτσες του κι ετοιμαζόταν να πετάξει για Στουτγάρδη. Ο ΠΑΟΚ και η γερμανική ομάδα τα είχαν βρει σε όλα για τη μεταγραφή και απέμεναν τα απολύτως τυπικά. Ιατρικές εξετάσεις και υπογραφή συμβολαίου.

Τότε συνέβη το πρωτοφανές, να κληθεί εσπευσμένα ο παίκτης να μην ανέβει στο αεροπλάνο ενώ είχε ήδη κάνει check-in. Οι πιέσεις του κόσμου ήταν αφόρητες και οι διοικούντες κατάλαβαν ότι θα είχαν «άσχημα ξεμπερδέματα…»

Λίγο μετά το «καλό ταξίδι – έλα πίσω το μετανιώσαμε» με τον Κωνσταντέλια και αισθανόμενη πίεση από την εσωτερική κόντρα με το Μυστακίδη, η ΠΑΕ ΠΑΟΚ δαπάνησε 12εκ ευρώ για την αγορά του Χρήστου Ζαφείρη.

Τον παίκτη ήθελε κι ο Ολυμπιακός αλλά είχε φρενάρει κάπου στα 8εκ, όσο δηλαδή αποτιμούσε την αξία του.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον Δημήτρη Γιαννούλη που ενώ τα έχει βρει προ πολλού με τον ΠΑΟΚ, εκκρεμούσε η συμφωνία με την Άουγκσμπουργκ.

Αίφνης έκανε μπάσιμο ο Ολυμπιακός και οι κραυγές περί επικοινωνιακής ήττας άρχισαν να δονούν τη Θεσσαλονίκη. Πριν συμπληρωθούν καλά καλά 24 ώρες, ο ΠΑΟΚ επανήλθε με νέα βελτιωμένη πρόταση.

Μπορεί η παραμονή Κωνσταντέλια, η μεταγραφή Ζαφείρη και η ενδεχόμενη επιστροφή του Γιαννούλη να φτιάχνουν φαινομενικά τα κέφια της μάζας, στην πραγματικότητα όμως είναι συμπεριφορές που προκαλούν προβληματισμό, καθώς μαρτυρούν έλλειψη διοικητικού σχεδιασμού, με αποφάσεις που λαμβάνονται στο πόδι. Όχι με στόχο την βελτίωση της ομάδας, αλλά της ικανοποίησης των επιθυμιών ή και των φαντασιώσεων της κοινής γνώμης.

Πρόσφατα ο ΠΑΟΚ ανακοίνωσε την έλευση του Μάτος και την αναβάθμιση του Βιεϊρίνια, είναι απορίας άξιον ωστόσο ποια είναι τελικά η χρησιμότητά τους, όταν τα πάντα λειτουργούν με βάση το θυμικό του κόσμου.

Ας καταργηθούν καλύτερα όλα τα επιτελικά πόστα κι ας λαμβάνονται οι αποφάσεις δια βοής. Και σε βάθος χρόνου να ακολουθήσει κι ο προπονητής, με την εντεκάδα όπως και το σύστημα να αποφασίζονται κατόπιν δημοψηφίσματος.

Η ιστορία έχει δείξει ότι τις ομάδες τις φτιάχνουν οι ισχυρές διοικήσεις, οι καλοί παίκτες έπονται. Ακόμη κι αν μιλάμε για τον Κωνσταντέλια η παρουσία του οποίου ενισχύει το brand της ομάδας, ξεπερνώντας κατά πολύ την προσφορά ενός σούπερ ποδοσφαιριστή.

Κι ο Κωνσταντέλιας άλλωστε είναι διοικητικό «προϊόν» οργανογράμματος και μεγάλων επενδύσεων σε ακαδημίες, εγκαταστάσεις, τμήματα σκάουτινγκ και προπονητικές ομάδες για την ανάδειξη και αξιοποίηση παικτών.

Τα πάντα λοιπόν εκπορεύονται από τις διοικήσεις, όταν στην πράξη αυτές δείχνουν ευάλωτες και έρμαια φωνασκιών, κανένας αθλητής, προπονητής ή και στέλεχος δεν μπορεί να σπρώξει το κάρο από μόνος του.

Το είδαμε και πέρσι στον ΠΑΟΚ, όταν η παραμονή Κωνσταντέλια πακέτο με την έλευση Ζαφείρη, δεν του χάρισαν κάτι περισσότερο από το πρωτάθλημα των καλοκαιρινών πανηγυριών.

Το κανονικό πρωτάθλημα το σήκωσε ο ΑΕΚ, μετά την παταγώδη αποτυχία της προηγούμενης χρονιάς όταν με τη σειρά της είχε κατακτήσει τίτλο στις φιέστες υποδοχής στο αεροδρόμιο.

Εκείνο που μετράει τελικά είναι οι νίκες στο γήπεδο και οι κατακτήσεις κανονικών τίτλων, το ποιος κέρδισε τις εντυπώσεις προλαβαίνοντας να υπογράψει έναν παίκτη που ήθελαν κι άλλοι ή επικράτησε στη μάχη των πιο πηχυαίων μεταγραφικών τίτλων, θα ξεχαστούν μόλις ξεκινήσουν οι υποχρεώσεις.

Βασικότερη προϋπόθεση για τη δημιουργία ανταγωνιστικής ομάδας είναι η ισχυρή διοίκηση, το πλάνο που έχει εκπονήσει και η συνέπεια με την οποία το υπηρετεί. Κάτι που καταργείται όταν ο σχεδιασμός αποκτά αξία κουρελόχαρτου.
Πέρσι ο Ολυμπιακός δεν έκανε ασθμαίνοντας βελτιωμένη πρόταση στη Σλάβια Πράγας για το Ζαφείρη, ώστε να μην υποστεί «επικοινωνιακή ήττα» από τον ΠΑΟΚ.

Πούλησε επίσης τον Κωστούλα, επειδή ικανοποιήθηκε από την πρόταση της Μπράιτον.
Απλά και ξεκάθαρα πράγματα, ταβάνι ήταν η δική τους κοστολόγηση και ακολούθησαν πιστά το σχέδιο που είχαν χαράξει, χωρίς να άγονται και να φέρονται από τα θέλω κανενός.

Θέλετε κάτι πιο «ακραίο;»

Το 2021 ο Δημήτρης Μελισσανίδης ανακοίνωσε επισήμως σε συνέντευξη Τύπου ότι πρώτος στόχος του ήταν ο Λουτσέσκου, με τον οποίον είχε «καψούρα».

Νέτα σκέτα το είπε, απευθυνόμενος σε κοινό που η έκφραση persona non grata δεν αρκούσε για να αποτυπώσει το μέγεθος της αντιπάθειας για το Ρουμάνο. Οπότε ο καθένας μπορεί εύκολα να αντιληφθεί τα «μπάχαλα» και τις αντιδράσεις που θα προκαλούσε μια τέτοια επιλογή, που μάλλον θα ήταν πρωτοφανής για τα εγχώρια δεδομένα.

Ο τέως ιδιοκτήτης της ΑΕΚ όμως συμπεριφέρθηκε όπως θα έκανε κάθε ισχυρός παράγοντας:
«Εγώ είμαι το αφεντικό, εγώ αποφασίζω, εγώ κρίνομαι. Ουρλιάξτε όσο θέλετε, στο τέλος της χρονιάς ελάτε να μου πείτε αν έκανα λάθος.»

Ακόμη κι αν η επιλογή αποδεικνυόταν στην πράξη λανθασμένη, ο Μελισανίδης θα αναλάμβανε το κόστος της. Κι αυτό άλλωστε εντάσσεται στο πνεύμα ισχύος κάθε αυθεντικής ηγεσίας…