«Μέχρι εδώ ήταν, δεν μπορώ άλλο…»

Ο Βασίλης Πολυχρονόπουλος αφήνει για λίγο στην άκρη τα του Άρη και κάνει μία μεγάλη «υπόκλιση» στο μεγαλείο του Ράφα Ναδάλ με αφορμή το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή του.

Όσοι με διαβάζετε εδώ στο Sportal ξέρετε καλά ότι η καθημερινότητά μου είναι γεμάτη Άρη. Μεταγραφές, σενάρια, προετοιμασία και γενικότερα ό,τι έχει να κάνει με τον Θεό του πολέμου αυτή την περίοδο. Ακόμα και στο μπάσκετ, όπου κινούμαστε στον… αστερισμό του Βασίλη Σπανούλη. Σήμερα (01/06) όμως, θα μου επιτρέψετε να κάνω ένα μικρό, απαραίτητο διάλειμμα από την «κιτρινόμαυρη» επικαιρότητα.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στον αθλητισμό που ξεπερνούν τα στενά όρια των συλλογικών οπαδικών προτιμήσεων. Και αυτό που ένιωσα παρακολουθώντας το νέο ντοκιμαντέρ του Netflix για τον Ράφαελ Ναδάλ (το λιτό, αλλά καθηλωτικό «Rafa»), δεν γινόταν να μην το μοιραστώ μαζί σας. Δεν γινόταν να μη γράψω για αυτό. Ακόμα κι αν δεν είμαι ο μεγαλύτερος fan του τένις (το οποίο συμπαθώ και παρακολουθώ όσο μπορώ βέβαια).

Αν αγαπάτε τον αθλητισμό, σταματήστε ό,τι κάνετε και δείτε το. Όχι γιατί είναι μια ακόμα «διαφήμιση» της πλατφόρμας. Δεν έχω και λόγο εξάλλου να το κάνω αυτό. Αλλά γιατί είναι ένα αριστούργημα που αποθεώνει την ίδια την ανθρώπινη θέληση και μοιράζει μαθήματα ζωής.

Έχουμε συνηθίσει τα αθλητικά ντοκιμαντέρ να είναι γεμάτα λάμψη, σηκωμένα κύπελλα και αποθεωτικά highlights. Το «Rafa» κάνει το ακριβώς αντίθετο και εκεί κρύβεται η τεράστια επιτυχία αυτού του project. Η κάμερα σε πετάει στα… βαθιά, στο δραματικό 2024, αμέσως μετά το βαρύ χειρουργείο του Ράφα Ναδάλ στο ισχίο.

Δεν βλέπεις έναν ανίκητο Θεό. Βλέπεις έναν άνθρωπο που πονάει, που κάνει ενέσεις, που παλεύει στις προπονήσεις και που –για πρώτη φορά στα χρονικά– ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του και δείχνει τις αμφιβολίες του. Η δουλειά που έχει γίνει είναι συγκλονιστική: καταφέρνει να αποτυπώσει το πώς ο μεγαλύτερος αντίπαλος αυτού του τεράστιου αθλητή στο τέλος της καριέρας του δεν ήταν ο Τζόκοβιτς ή ο Φέντερερ, αλλά το ίδιο του το σώμα.

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ αποτελεί την απόλυτη «υπόκλιση» στον ζωντανό θρύλο, Ράφα Ναδάλ, όχι για τα 22 Grand Slam του, αλλά για το μέταλλό του. Είναι η προσωποποίηση της άρνησης να τα παρατήσεις. Ακόμα και όταν το κορμί του φώναζε «στοπ», εκείνος έβγαινε στο κορτ για να δώσει και την τελευταία ικμάδα της ενέργειάς του.

Spoiler Alert: Η σκηνή στο τέταρτο επεισόδιο, όπου μακριά από τα φώτα, στο δωμάτιό του, ανακοινώνει στην οικογένειά του ότι «μέχρι εδώ ήταν, δεν μπορώ άλλο», είναι από τις πιο φορτισμένες συναισθηματικά στιγμές που έχω δει ποτέ σε αθλητικό project. Σου σηκώνεται η τρίχα. Μιλάμε για την απόλυτη ανατριχίλα.

Γιατί αξίζει να το δείτε; Γιατί το «Rafa» δεν είναι απλά ένα ντοκιμαντέρ για το τένις. Είναι ένα μάθημα για τη ζωή, για το πώς να διαχειρίζεσαι την πτώση, τα όριά σου και τη στιγμή που πρέπει να πεις το μεγάλο «αντίο» με ψηλά το κεφάλι.

Η παραγωγή της γνωστής πλατφόρμας έφτιαξε το ιδανικό «αντίο» που άξιζε σε αυτόν τον σπουδαίο αθλητή. Ένα ντοκιμαντέρ ώριμο, μελαγχολικό, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ξεσηκωτικό για την ψυχή. Και που σου δίνει απεριόριστη τροφή για σκέψη.

Δείτε το απόψε κιόλας όσοι έχετε τη δυνατότητα. Και από αύριο… επιστρέφουμε στα δικά μας, στα «κιτρινόμαυρα»!