EuroLeague
Το μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί η εικονική πραγματικότητα, πως μια ανάβαση που χρήζει γνώσεων και εξοπλισμού ορειβασίας είναι απλά μια συνηθισμένη ανηφόρα.
Δύσκολο να βρεθεί τίτλος που να περιγράφει σε επαρκώς τη γεύση που άφησε ο μπασκετικός ΠΑΟΚ την πρώτη χρονιά του Τέλη Μυστακίδη. Κουτσουρεμένη μάλιστα, αφού μπήκε στο κόλπο το Νοέμβριο.
Οι πρώτες φορές δυνατών επενδυτών είναι προβλεπόμενες και οι βασικοί άξονες δύο.
Το ενθουσιώδες ξεκίνημα του πρωτάρη με τις τρελές επενδύσεις και η τουλάχιστον μια σημαντική αποτυχία προσγείωσης.
Έτσι μας συστήθηκε ο Βαγγέλης Μαρινάκης, ο Μάριος Ηλιόπουλος που σκορπούσε τα εκατομμύρια ως τραπουλόχαρτα, όπως και ο Ιβάν Σαββίδης.
Και οι τρεις ξεκίνησαν με κακές χρονιές ή αναπάντεχους έως σοκαριστικούς Ευρωπαϊκούς αποκλεισμούς ή και τα δυο και με την πάροδο του χρόνου βρήκαν τα πατήματά τους. Στον ΠΑΟΚ του Ιβάν Σαββίδη απαιτήθηκε περισσότερος χρόνος, αφού η ομάδα χρειαζόταν πολυεπίπεδο ρεκτιφιέ.
Κόντρα στα προγνωστικά ο ΠΑΟΚ του Μυστακίδη ολοκληρώνει τη χρονιά σε ικανοποιητικά επίπεδα, χωρίς να αποτύχει οικτρά σε κάποιο θεσμό. Ενδεχόμενη υπέρβαση θα συνιστούσε ούτως ή άλλως εξωπραγματική απαίτηση, για πρωτοεμφανιζόμενο ιδιοκτήτη.
Σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν που η ομάδα πορευόταν χωρίς επενδυτή και λύση εκ των έσω, η πορεία στην Ευρώπη είχε πανομοιότυπη κατάληξη, ενώ η αντίστοιχη εγχώρια ήταν εμφανώς βελτιωμένη.
Η αλήθεια είναι βέβαια πως αν δεν είσαι τουλάχιστον διεκδικητής, το επιμύθιο παραπέμπει σε Ελληνικό κινηματογράφο: Τι τρίτος, τι πέμπτος, τι έκτος…
Το άξιο αναφοράς της πρώτης χρονιάς Μυστακίδη είναι πως ουκ ολίγες φορές μέσα στη σεζόν έδειξε να το χάνει. Την πρώτη φορά με την κάπως βιαστική «αναδιάρθρωση» του έμψυχου δυναμικού που παρουσίασε συμπτώματα αποσύνθεσης, τη δεύτερη με την αντικατάσταση του προπονητή από το βοηθό, την τρίτη με τις αποχωρήσεις στελεχών.
Στις δυο πρώτες περιπτώσεις οι επιλογές αποδείχτηκαν ορθές, για το τρίτο θα δείξει η συνέχεια.
Η διοίκηση και οι επιτελικοί ρόλοι αποτελούν το θεμέλιο λίθο κάθε ομάδας, άγνωστο αν πρακτικά καλυφθεί το κενό.
Όχι πως το προηγούμενο καθεστώς προσέφερε ισχυρές εγγυήσεις, Βεζυρτζής και Οικονομίδης πιθανότατα είχαν ξεπεραστεί από την εποχή και κανείς δεν παίρνει όρκο ότι θα κατάφερναν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος. Όπως και να έχει όμως επρόκειτο για μπαρουτοκαπνισμένους παράγοντες, με γνώση των βασικών και μπόλικη σοφία.
Το μεγάλο στοίχημα λοιπόν αφορά το αύριο και η προσφιλής τακτική του λαϊκισμού που παραπέμπει σε προεκλογικές φανφάρες του τύπου «ερχόμαστε, θα δείτε, θα τρέμει όλη η γη…», μπορεί να προσφέρει μόνο κλικ και απατηλά οράματα.
Γεγονός είναι πως αν πέρσι τα Χριστούγεννα γινόταν χρονοδιάγραμμα εκτιμήσεων βάσει δεδομένων, το πόρισμα θα ήταν υποδεέστερο αυτών που συνέβησαν στην πραγματικότητα. Όχι ότι ο ΠΑΟΚ κατάφερε κάτι άξιο αναφοράς, αλλά τέλος πάντων στάθηκε περισσότερο από αξιοπρεπώς, δείχνοντας ξεκάθαρη ανοδική τάση.
Η ήττα μέσα στο ΟΑΚΑ από τον Παναθηναϊκό στην παράταση μάλιστα, αποτελεί δείγμα γραφής ίσως και «σκιά» παράσημου τηρουμένων των αναλογιών.
Το θέμα είναι πως όσο πλησιάζεις στο στόχο, τόσο αυξάνονται οι απαιτήσεις άρα και οι δυσκολίες.
Ο αθλητής των 100 μέτρων με συνεπή προπόνηση, προσπάθεια και καλή υποστήριξη, μπορεί σχετικά εύκολα να κατεβάσει τις επιδόσεις του από τα 12 στα 10 sec. Από εκεί και πέρα όμως, για κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου απαιτείται πολλαπλάσια προσπάθεια και χωρίς δεδομένη επιτυχία.
Από τους πολλούς επίδοξους ρέκορντμαν, ελάχιστοι θα αντέξουν και χωρίς εγγυημένα αποτελέσματα εννοείται. Στο χώρο του μπάσκετ υπάρχει ένα κατεστημένο, όχι απαραίτητα με την απαγορευτική ή την…ύποπτη έννοια.
Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός είναι «ψημένοι» σε υψηλές απαιτήσεις ανταγωνισμού και αποτελούν για εκείνους μέρος της καθημερινότητας επί σειρά ετών.
Κάτι που για τον ΠΑΟΚ απαιτεί πολλά κιλά ιδρώτα, για εκείνους είναι μέρος του πρωινού γεύματος.
Το «έχουμε ζάμπλουτο ιδιοκτήτη, φέραμε προπονητή από το πάνω ράφι, θα πάρουμε και μια ντουζίνα NBAers και οι υπόλοιποι θα βλέπουν τη σκόνη μας» ακούγεται ουτοπικό και μοιάζει με τις ιδανικές 11άδες που φτιάχνουν οι χρήστες των social όταν η ομάδες τους δεν κερδίζουν.
Θέλει πολλά ψωμιά ο ΠΑΟΚ για να γίνει ισότιμος ανταγωνιστής των δυο «βαρόνων». Για την ακρίβεια χρειάζεται ολόκληρους φούρνους και σε χώρα που κυριαρχεί η αίσθηση ότι τα πάντα γίνονται με το πάτημα μερικών κουμπιών, ίσως και να προσεγγίζει τα όρια του θεωρητικά ακατόρθωτου.
Η επιτυχία ενός εγχειρήματος σχετίζεται μεν με την υπέρβαση των εμποδίων, κυρίως όμως με το πόσο δύσκολη τη θεωρεί ο περίγυρος.
Οπότε το μεγαλύτερο πρόβλημα προκύπτει από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και δεν είναι άλλο από την εικονική πραγματικότητα πως μια ανάβαση που χρήζει γνώσεων και εξοπλισμού ορειβασίας, είναι μια συνηθισμένη ανηφόρα…
