EuroLeague
Το 2019 ο Λουτσέσκου μετά από κάθε αγωνιστική αναφερόταν με οργή στο πρωτάθλημα του 2018, δευτερόλεπτα μετά μιλώντας με τους συνεργάτες του ήταν γαλήνιος και χαμογελαστός.
Γράφτηκε σε εφημερίδα ότι ο Ράφα «κάηκε» εξαιτίας κάποιων δηλώσεων του, που έβγαζαν ηττοπάθεια. Η αναφορά είχε να κάνει με τις περίπου θριαμβολογίες λόγω της συμμετοχής του Παναθηναϊκού στα play offs 1-4 και το «καμάρωμά» του για το προσπέρασμα του Λεβαδειακού.
Η γνωμοδότηση για το σωστό ή λάθος της «κατηγορίας» είναι σχετική, από τη μια οι δηλώσεις του καθενός «βγάζουν χαρακτήρα» και αναδεικνύουν τον τρόπο σκέψης και την φιλοσοφία του. Υπάρχει και η άλλη πλευρά όμως, αφού μπορεί να απευθύνονται στους ποδοσφαιριστές ή στη διοίκηση με διαφορετική στόχευση κάθε φορά.
Στην Ελλάδα επιβάλλεται να το σκεφτόμαστε δυο φορές πριν αποδομήσουμε έναν προπονητή, εξαιτίας όσων λέει δημοσίως. Όχι μόνο τον Μπενίτεθ που κουβαλάει βαρύ βιογραφικό, αλλά οποιονδήποτε εμφανίζεται ξαφνικά στα μέρη μας και το παρελθόν του μαρτυρά πως οι συνήθειες και η οπτική του απέχουν παρασάγγας από αυτό που εμείς θεωρούμε συμβατό με τα δικά μας «ήθη και έθιμα». Το τελευταίο δεν έχει να κάνει μόνο με τις δηλώσεις, αλλά την εν γένει συμπεριφορά και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται και αντιμετωπίζει τα πάντα.
Αρκετά χρόνια πριν ο ΠΑΟΚ είχε φέρει τον Λάζλο Μπόλονι, από τα καλά ονόματα αν και προς τη δύση της καριέρας του. Μερικά χρόνια μετά τον επέλεξε και ο Παναθηναϊκός, όταν η καριέρα του είχε δύσει οριστικά και αμετάκλητα. Ρουμανοουγγρικής καταγωγής με θητεία σε συλλόγους υψηλότερης δυναμικής από τον εγχώριο μέσο όρο και το μεγαλύτερο μέρος του βιογραφικού του να περιλαμβάνει ως επί το πλείστον Γαλλικές ομάδες.
Η…πολιτισμική διαφορά ήταν τεράστια και παρά την ευστροφία του ήταν δύσκολο να την αντιληφθεί εξαρχής. Το πρόβλημα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πως μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία κατανόησης των ιδιαιτεροτήτων, οι συνέπειες μπορεί να είναι οδυνηρές. Ξεκίνησε με τρεις Ευρωπαϊκές προκρίσεις επιτυγχάνοντας τη συμμετοχή του ΠΑΟΚ στους ομίλους του Europa κι όταν ένοιωσε κάπως ασφαλής άρχισε τις «αλχημείες».
Αποκορύφωμα ήταν ένα παιχνίδι με τη νεοφώτιστη Κέρκυρα στην Τούμπα, όταν έβαλε τον Κλάους Αθανασιάδη -το ρεπερτόριο του οποίου περιοριζόταν αυστηρά εντός περιοχής-, ως δεξί χαφ!!!. Βασικά δεν επρόκειτο για αλχημεία αλλά για ακροβασία και το πλήρωσε με σβηστό 0-0. Ζαγοράκης πρόεδρος και Βρύζας τεχνικός διευθυντής τότε στον ΠΑΟΚ, που ως πρώην ποδοσφαιριστές γνώριζαν ότι θα ήταν «εγκληματικό» αν έκαναν μαθήματα στον προπονητή ποιον να βάζει, σε τι θέση κλπ, οπότε του το έφεραν δια της πλαγίας.
Τον κάλεσαν στα γραφεία και του είπαν «αν ως προπονητής της πρωτοπόρου του Γαλλικού πρωταθλήματος έκανες τρία συνεχή ανεπιτυχή αποτελέσματα με ομάδες υποψήφιες για υποβιβασμό και βρισκόσουν τέταρτος, το βράδυ της ίδιας ημέρας θα μπορούσες άνετα να δειπνίσεις σε εστιατόριο. Αν πετύχαινες εντός οπαδό της ομάδας, θα σου έλεγε ΄΄ήμασταν άτυχοι αλλά εμείς σας στηρίζουμε αξιότιμε κύριε Μπόλονι, είμαστε βέβαιοι ότι θα ανακάμψουμε. Θέλετε να βγούμε μια φωτογραφία;΄΄
Στην Ελλάδα στο πρώτο ανεπιτυχές αποτέλεσμα ίσως μπορούσες να ξεμυτίσεις από το σπίτι σου, στη δεύτερο θα ήταν μάλλον αδύνατο κι αν πάλι τα κατάφερνες, ο σερβιτόρος θα σου έφερνε το δίσκο στο κεφάλι αντί για παραγγελία. Αν δεν ασχολούνταν με ποδόσφαιρο, η διαδικασία χώνεψης θα ήταν άμεση αφού θα σε περίμεναν έξω 50 «περίεργοι» για να σε πάρουν στο κυνήγι. Γι΄ αυτό παρ΄ το αλλιώς…».
Δεν ετίθετο λοιπόν θέμα αξίας ή και ικανότητας, αλλά αντίληψης της κατάστασης και των ιδιομορφιών του περιβάλλοντος οι οποίες κατανοούνται μόνο με ταχύρρυθμα μαθήματα εκπαίδευσης. Κι αν για τον Μπόλονι ήταν δύσκολο να του εξηγήσεις το «παρ΄το αλλιώς», για τον Ράφα είναι πιο χρονοβόρο ίσως και ανέφικτο.
Το 2019 ο Λουτσέσκου μετά από κάθε αγωνιστική αναφερόταν στο πρωτάθλημα του 2018 και πραγματικά όσα έλεγε τα πίστευε. Η οργή του είναι ευδιάκριτη όσο έκανε δηλώσεις, αλλά αμέσως μετά μιλώντας με τους συνεργάτες του ήταν γαλήνιος και χαμογελαστός. Τη δουλειά του την είχε κάνει, ενώ το πρωτάθλημα του 2018 δεν γύριζε πίσω, ήθελε να «πριζώσει» τους ποδοσφαιριστές του δίνοντάς τους κίνητρο. Κάπως έτσι ήρθε το αήττητο πρωτάθλημα της επόμενης χρονιάς και το νταμπλ, με τον ΠΑΟΚ να τρώει σίδερα σε κάθε αγώνα.
Οι κατά καιρούς δηλώσεις του Λουτσέσκου προκαλούν μεν έριδες και εντάσεις, πάντα όμως είναι στοχευμένες. Δεν το κάνει ούτε για να σπάσει πλάκα, ούτε επειδή μισεί κάποιον, ούτε για να βρεθεί στο επίκεντρο. Έχοντας ζήσει χρόνια στην Ελλάδα, αλλά και ως Βαλκάνιος όπως πχ και ο Νίκολιτς, αρθρώνουν λόγο που ταιριάζει περισσότερο στα δικά μας ακούσματα. Για τον Μπενίτεθ με θητεία σε Λίβερπουλ, Ρεάλ, Τσέλσι, Ίντερ, όπου το περιβάλλον είναι εντελώς διαφορετικό, η οπτική και τρόπος προσέγγισης κάθε κατάστασης είναι διαφορετικός.
Μπορείς να επικαλεστείς την απογοήτευση λόγω αποτελεσμάτων, την αδυναμία αξιοποίησης του ρόστερ, ακόμη και την ηττοπάθεια όσον αφορά όμως το καθαρά αγωνιστικό σκέλος. Όταν στο επίκεντρο βρίσκονται οι δηλώσεις του είναι βέβαιο ότι ασχολούμαστε με το δέντρο παραβλέποντας το δάσος, ίσως στο πλαίσιο αναζήτησης δικαιολόγησης μιας απόφασης όχι μόνο στον κόσμο αλλά και στον εαυτό μας…
