Το κακό timing της αποπομπής Χολμς

Ο Γιάννης Ψαράκης γράφει για την αποπομπή του Ρισόν Χολμς από τον Παναθηναϊκό.

Δεν έχουν περάσει ούτε 80 μέρες από τότε που ο Εργκίν Αταμάν, παραμονές πρωτοχρονιάς σε μια προσπάθεια να “δελεάσει” τον Ομέρ Γιούρτσεβεν υποσχόταν ακόμη και “θέση βασικού” προσθέτοντας πως “ο Παναθηναϊκός θέλει τον Ομέρ να μείνει”. Και να σκεφτεί κανείς ότι τότε οι πράσινοι ζούσαν ακόμη στο συννεφάκι των τρομερών εμφανίσεων του Κένεθ Φαρίντ με το που είχε πατήσει το πόδι του στη χώρα μας.

Τα νέα, τότε, για την επιστροφή του Ματίας Λεσόρ ήταν ενθαρρυντικά (αν και κανείς, έχοντας καεί από τον χυλό τους προηγούμενους μήνες δεν τολμούσε να το παραδεχθεί δημόσια), ο Χολμς είχε επιστρέψει από τον τραυματισμό που τον ταλαιπώρησε στην αρχή της σεζόν και όλα έδειχναν ότι ο Παναθηναϊκός θα έμπαινε στην τελική ευθεία διαθέτοντας πληθώρα λύσεων στη ρακέτα.

Και ξαφνικά, ούτε ένα μήνα πριν τα “ματς της χρονιάς” στο φινάλε της κανονικής περιόδου και στα πλέι-οφ της Ευρωλίγκα οι πράσινοι βρίσκονται με δύο σέντερ, ο ένας εξ αυτών 37χρονος βετεράνος ρολίστας 10-12 λεπτών και ο άλλος, παικταράς μεν αλλά προερχόμενος από 15μηνη απουσία λόγω δύο χειρουργείων μετά τον τραυματισμό του τον Δεκέμβρη του 2024.

Το να μην “βγει” μια μεταγραφή όπως αυτή του Ρίσον Χολμς ο οποίος ουσιαστικά εδώ και δέκα μέρες είναι “ξένο σώμα” στον Παναθηναϊκό είναι κάτι που είναι μέσα στο “παιχνίδι”. Βέβαια στους πράσινους οι 3 από τις 4 προσθήκες του καλοκαιριού ουσιαστικά είτε βρίσκονται εκτός ομάδας (Χολμς), είτε δεν παίζουν καθόλου (Τολιόπουλος), είτε κάνουν… cameo εμφανίσεις στην Ευρωλίγκα (Σορτς) αλλά κανείς δεν υπογράφει συμβόλαιο ότι κάθε χρόνο οι Γκραντ, οι Χουάντσο, οι Οσμάν αυτής της γης θα “κουμπώνουν” από την πρώτη στιγμή.

Τα ζητούμενα για τους πράσινους είναι δύο. Το ένα έχει να κάνει με τον προγραμματισμό και τον σχεδιασμό και την επιλογή των παικτών. Ο Χολμς όταν τον απέκτησε ο Παναθηναϊκός ήταν (ίσως) η καλύτερη δυνατή επιλογή της αγοράς πλην όμως ένα παιδί δίχως εμπειρίες από το ευρωπαϊκό μπάσκετ, με μία άλλη νοοτροπία παίζοντας κυρίως σε ομάδες που δεν ήταν πρωταγωνίστριες στο ΝΒΑ άρα δεν ήταν μπολιασμένος στην “ανάγκη της νίκης”. Κάθε τέτοιο παιδί που έρχεται στην Ευρώπη καταρχάς πρέπει να έχει κίνητρο, είτε να κάνει καριέρα στα μέρη μας είτε να κάνει το κομμάτι του και να επιστρέψει στο ΝΒΑ και κατά δεύτερον αν δεν έχει παραστάσεις θα πρέπει κάποιος-κάποιοι να τον “δασκαλέψουν” να του κάνουν φροντιστήριο.

Ο Εργκίν Αταμάν δεν είναι αυτό που λέμε “εύκολος” ως προπονητής και χαρακτήρας. Έχει κερδίσει με τις επιτυχίες του ειδικά τα τελευταία χρόνια αυτή την “αφ’υψηλού” αντιμετώπιση προσώπων και καταστάσεων αρέσει δεν αρέσει αυτό. Είναι ένας προπονητής που λέει “ένα”, θέλει οι παίκτες του να καταλαβαίνουν “δύο” και να κάνουν “τρία”. Αν λειτουργήσει αυτή η συνθήκη τότε ο παίκτης θα γίνει ο go to guy του Τούρκου τεχνικού. Διαφορετικά θα περισσεύει μια… ζωή και ποτέ δεν θα είναι στις προτεραιότητές του.

Όλα τα παραπάνω συνέβησαν με τον Χολμς. Ο οποίος (όπως και ο Γιούρτσεβεν διάολε) δεν είναι κακοί παίκτες αλλά δεν “κόλλησαν” στο παιχνίδι εντός και εκτός γραμμών του Αταμάν και δεν μπόρεσαν να σηκώσουν το βάρος των υψηλότατων απαιτήσεων της ομάδας. Άλλος λόγω νοοτροπίας, άλλος λόγω χαρακτήρα ή και τα δύο μαζί.

Αν κάτι λοιπόν “χτυπάει άσχημα” στην περίπτωση του εξοστρακισμού από την ομάδα του Χολμς είναι το timing γιατί από εδώ και πέρα Παναθηναϊκός και Αταμάν θα προσεύχονται να μην πάθει ούτε διάστρεμμα κάποιος από τους μονάκριβους ψηλούς σε αυτό το πιο κρίσιμο κομμάτι της σεζόν όπου κάθε λάθος το πληρώνεις διπλά.