Παναθηναϊκός: Να κοιτάξει πώς λειτουργεί η Ρεάλ Μαδρίτης και όχι επαρχιακές ομάδες

Ο Λάμπρος Γκαραγκάνης χρησιμοποιεί το παράδειγμα της ενδεχόμενης επιστροφής του Ζοσέ Μουρίνιο στη Ρεάλ Μαδρίτης, για να τονίσει τι ακριβώς πρέπει να κάνει ο Παναθηναϊκός ώστε να λειτουργεί ορθολογικά με γνώμονα την πρόοδο.

Τα ρεπορτάζ στην Ισπανία βοούν πώς η Ρεάλ Μαδρίτης είναι έτοιμη να πληρώσει τη ρήτρα του Ζοσέ Μουρίνιο στην Μπενφίκα, ύψους τριών εκατομμυρίων ευρώ, και να τον φέρει ξανά στην πρωτεύουσα. Υπάρχει μία παράμετρος, όμως, στην ενδεχόμενη αυτή επιστροφή που δεν περνά, άμεσα, από το χέρι ενός εμβληματικού συλλόγου παγκοσμίως. Η επιθυμία του Special One για τον τρόπο εύρυθμης λειτουργίας, εφόσον γυρίσει.

Ενδεικτικά… Συμβόλαιο δύο ετών. Ολοκληρωτικός έλεγχος του project. Κανένας δεν θα παίζει, αν δεν τρέχει. Δικό του επιτελείο, σε όλα τα αγωνιστικά επίπεδα. Ξεσκαρτάρισμα του ρόστερ. Θα μιλάει μόνο με τον Φλορεντίνο Πέρεθ. Πλήρης εξουσία για την αναμόρφωση του ρόστερ. Καθορισμός των ρόλων από τον ίδιο, ανεξαρτήτως ονομάτων των παικτών. Απλά πράγματα, ώστε να μπορέσει να παρουσιάσει έργο και να αποτύχει ή να πετύχει ο ίδιος, με δικά του «εργαλεία» και όχι με αποφάσεις άλλων.

Στον Παναθηναϊκό, ας μην πάμε μακριά ή κοντά στο παρελθόν, ο Ράφα Μπενίτεθ απέτυχε. Με ρόστερ των προπονητών Ιβάν Γιοβάνοβιτς, Φατίχ Τερίμ, Ντιέγκο Αλόνσο, Ρουί Βιτόρια και του πρώην Τεχνικού Διευθυντή Γιάννη Παπαδημητρίου. Στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου, τη μοναδική που πέρασε και θα περάσει ως προπονητής του Παναθηναϊκού (εκτός απροόπτου), με εισηγήσεις των Φράνκο Μπαλντίνι, Στέφανου Κοτσόλη και Μιγκέλ Άνχελ Κορόνα. Δίχως να έχει επιλέξει κάποιον εξ αυτών και χωρίς να έχει την αποκλειστικότητα στην επικοινωνία και στη λήψη αποφάσεων με τον Γιάννη Αλαφούζο.

Παναθηναϊκός: Μεγάλος στόχος η σταθερότητα

Ακόμα και αν του χρεωθούν, με το ζόρι, οι Χάβι Ερνάντεθ και Μούσα Σισοκό (εξήγησε πώς δεν τον απαίτησε αυτός), το οικονομικό κόστος των δύο είναι ελάχιστο εμπρός στο συνολικό μπάτζετ. Ποιο είναι το λάθος του Μπενίτεθ; Ότι δεν απαίτησε. Ότι δεν καθόρισε ο ίδιος τις γραμμές ορίων του στη λήψη αποφάσεων. Κάτι που, φυσικά, το επιδιώκει ο Μουρίνιο και μάλιστα όχι σε όποια και όποια ομάδα, αλλά στην τεράστια Ρεάλ Μαδρίτης.

Αδόκιμη, ενδεχομένως, η σύγκριση καταστάσεων και προσώπων… Προτιμότερη, όμως, από τις συγκρίσεις σμίκρυνσης, οι οποίες ανθούν γύρω από τον Παναθηναϊκό, με τον ΟΦΗ του Χρήστου Κόντη, τον Λεβαδειακό του Νίκου Παπαδόπουλου, ακόμα και τον μεγάλο, εν Ελλάδι, αντίπαλο, τον Ολυμπιακό του εξαιρετικά επιτυχημένου Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Είναι, τελικά, με ποιον θες να συγκρίνεσαι… Με καλά, ομολογουμένως, πλάνα επαρχιακών ομάδων (φυσικά η αναφορά δεν ακουμπάει τον Ολυμπιακό, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις) ή με τη σπουδαία Ρεάλ, από την οποία, μάλιστα, έχει περάσει στη λαμπερή καριέρα του ο Ράφα.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει να βρει σταθερότητα σε ένα πλάνο, να το εκπονήσει και να το υποστηρίξει έως το τέλος. Κάθε ημέρα που περνάει, προσωπικά (και συγνώμη για το πρώτο ενικό), δεν είμαι τόσο βέβαιος ότι μόνο ο Μπενίτεθ βγήκε εκτός project. Ή τουλάχιστον δεν βγήκε μόνο αυτός, μια και η… ασυμφωνία χαρακτήρων δεν μπορεί να οφείλεται στη μία πλευρά αλλά και στις δύο. Τουλάχιστον στο επόμενο που θα εκπονήσει ο Παναθηναϊκός, να γίνουν a priori γνωστοί οι πυλώνες του. Τετράδα στην άμυνα, ρόλος σε παίκτες – projects, εμπλουτισμός υλικού με έμπειρους παίκτες, Πρωτάθλημα, Κύπελλο και, φυσικά, League Phase Conference League και πορεία ανώτερη της φετινής, των 13.250 βαθμών. Οτιδήποτε άλλο θα είναι αποτυχία…