EuroLeague
Όταν κάποιος δεν κατάφερε να φτιάξει ομελέτα τη μια χρονιά, δεν είναι δυνατόν να απογειώσει το εστιατόριο την επόμενη έχοντας ρόλο Chef.
Και στο τέλος όπως αναφέρει και το γνωμικό «ο καθένας παίρνει πάντα αυτό που του αξίζει…»
Η ΑΕΚ σήκωσε το πρωτάθλημα που είχε ήδη κατακτήσει δυο αγωνιστικές πριν και η αξιότητά της δεν αμφισβητείται από κανέναν, ακόμη κι αν κάποιοι από τους αντιπάλους της δεν το παραδέχονται φωναχτά.
Αναπόφευκτα το ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στο μοναδικό εναπομείναν «λάφυρο», αυτό της δεύτερης θέσης.
Ο Ολυμπιακός το κέρδισε επίσης άξια, όχι επειδή ήταν καλύτερος από τον ΠΑΟΚ στο σύνολο της χρονιάς -κάθε άλλο μάλιστα-, αλλά γιατί οι αποστάσεις μεταξύ των ups and downs του μέσα στη σεζόν, ήταν μικρότερες σε σχέση με τις αντίστοιχες του ΠΑΟΚ.
Ο τελευταίος παρουσίασε εικόνες που δεν ξεπερνούσαν απλά το άριστα, αλλά τρυπούσαν και το προκαθορισμένο ταβάνι. Σε επίπεδα που δεν κατάφερε να πλησιάσει ούτε η πρωταθλήτρια ΑΕΚ.
Tα αντίστοιχα limit downs του όμως, επίσης δεν τα προσέγγισαν οι άλλοι.
Ούτε η ΑΕΚ ούτε ο Ολυμπιακός έφτασαν σε σημεία τραγικότητας όπως αυτά του τελευταίου διαστήματος, με αποκορύφωμα το παιχνίδι στο «Απόστολος Νικολαΐδης», όπου προηγήθηκε 2-0 απέναντι σε αδιάφορη ομάδα, σε άδειο γήπεδο και τελικά ισοφαρίστηκε.
Σε περίπτωση που η τελευταία αγωνιστική περιλάμβανε τα ζευγάρια ΑΕΚ – ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός, υπήρχε περίπτωση άραγε να «στρίμωχνε» τη γηπεδούχο όσο ο Ολυμπιακός φεύγοντας με ισοπαλία από την Allwyn Arena;
Ή μήπως θα ισοφαριζόταν ο Ολυμπιακός από το 0-2 στη Λεωφόρο, ακόμη κι αν για κάποιους λόγους ο Μεντιλίμπαρ αναγκαζόταν να επιστρατεύσει Ταληκριάδη, Τσαλουχίδη, Καραταΐδη και Βαΐτση;
Κατά το «ουδέν κακόν αμιγές καλού» το εφιαλτικό φινάλε κάθε χρονιάς αφήνει μια χαραμάδα αισιοδοξίας για την επόμενη, αφού όσο χαμηλότερα πέφτεις το ένστικτο της αυτοσυντήρησης σε οδηγεί σε στρατηγικές επανάκαμψης.
Πέρσι τέτοιο καιρό η ΑΕΚ είχε φτάσει στα «έσχατα σημεία παρακμής» και φέτος πήρε το πρωτάθλημα.
Σε παρόμοια επίπεδα είχε φτάσει ο ΠΑΟΚ το 2022-23 τερματίζοντας τέταρτος και χάνοντας το κύπελλο παίζοντας με παίκτη περισσότερο, αλλά την επόμενη στέφθηκε πρωταθλητής.
Κάθε παταγώδης αποτυχία ενεργοποιεί μηχανισμούς αντίδρασης, αναγκάζοντάς σε να δεις τι πήγε στραβά και να το επισκευάσεις.
Στον ΠΑΟΚ όμως που ολόκληρο το χρόνο πορεύεται άνευ διοίκησης η οποία θα ξεπερνούσε ή και θα προλάμβανε τα πάσης φύσεως μικροπροβλήματα, ποιος θα εντοπίσει τα αίτια των δυσλειτουργιών ώστε να τα διορθώσει; Που είναι και δυσκολότερο…
Όταν κάποιος δεν κατάφερε να φτιάξει ομελέτα τη μια χρονιά, δεν είναι δυνατόν να απογειώσει το εστιατόριο την επόμενη έχοντας ρόλο Chef.
Ο συνδυασμός ανικανότητας και άγνοιας της διοίκησης, θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην ανάγκη δημιουργίας προπετασμάτων καπνού, για να δοθεί η ψευδαίσθηση πως λαμβάνονται ρηξικέλευθες αποφάσεις για ένα καλύτερο αύριο.
Αυτό συμβαίνει πάντα, όταν πρέπει να δείξεις ότι αλλάζεις πολλά ενώ αγνοείς τα βασικά που τορπίλισαν τη χρονιά.
Κι όταν στόχος δεν είναι η επισκευή αλλά οι κινήσεις βιτρίνας για να δημιουργήσεις την ψευδαίσθηση ότι χτίζεις κάτι καινούργιο, το αποτέλεσμα θα είναι κατά πολύ χειρότερο από αυτό που έζησες προηγουμένως.
Σε στιγμές απογοήτευσης ο κόσμος αρέσκεται στην κατασκευή εξιλαστήριων θυμάτων, οι σοβαρές και οργανωμένες εταιρίες αναζητούν λύσεις σιωπηρά και χωρίς φανφάρες.
Ο ΠΑΟΚ που προχωρά χωρίς πυξίδα, δημιουργεί βεβαιότητα για ένα καλοκαίρι που θα χορτάσουμε ανούσιες κινήσεις εντυπωσιασμού.
Και το αποτέλεσμα θα είναι η υποθήκευση και της επόμενης χρονιάς, αφού κάθε απόφαση που λαμβάνεται για να πουλήσεις δήθεν αποφασιστικότητα και όχι για να διορθώσεις τα κακώς κείμενα, νομοτελειακά σε οδηγεί στην καταστροφή.
