Τελικά, μόνο ο Παναθηναϊκός καταστρέφεται στις αποτυχίες…

Ο Λάμπρος Γκαραγκάνης γράφει για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι ήττες, οι απώλειες τίτλων και οι ευρωπαϊκοί αποκλεισμοί στον Παναθηναϊκό και γιατί αυτό επιβάλλεται να αλλάξει.

Στις 14 Αυγούστου 2025, στην Κρακοβία, ο Παναθηναϊκός πέταξε εκτός Europa League τη Σαχτάρ Ντόνετσκ τής, παραπάνω από, διπλάσιας χρηματιστηριακής αξίας. Αν αυτό δεν συνέβαινε, ό,τι δρομολογήθηκε από τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο θα είχε ολοκληρωθεί εβδομάδες νωρίτερα.

Ο Ρουί Βιτόρια θα έφευγε, διότι, πολύ απλά, ο… υποβιβασμός στο Conference League θα σήμαινε αποτυχία. 17 Απριλίου 2026 και η Σαχτάρ Ντόνετσκ του εξαιρετικού προπονητή Αρντά Τουράν βρίσκεται στα ημιτελικά του Conference League. Ούσα μία από τις ομάδες που, δικαιολογημένα, λογίζονται από τα φαβορί για τον τίτλο.

Ο Παναθηναϊκός, από εκείνο το παιχνίδι, άλλαξε δύο προπονητές (Κόντης και τώρα Ράφα Μπενίτεθ). Από την ενδεκάδα, στην Πολωνία, έχουν αποτελέσει παρελθόν ο πρωταγωνιστής, στα πέναλτι, Ντραγκόφσκι και οι Τετέ, Μαξίμοβιτς. Από τους παίκτες στον πάγκο, επίσης, δεν φορούν, πλέον, την πράσινη φανέλα οι Ιωαννίδης, ο κομβικός στη διαδικασία των πέναλτι Μαντσίνι και οι Μλαντένοβιτς, Φικάι, Γερεμέγεφ και Μπρέγκου.

Γίνεται κατανοητό πώς οι Πράσινοι είναι αναγκασμένοι να ζουν και να αναπνέουν από και για τα αποτελέσματα. Αν, τώρα, έρχονται τα αποτελέσματα, θα πρέπει να παίζουν και μπαλάρα. Ενώ για όλες τις άλλες ομάδες ο… σκοπός αγιάζει τα μέσα, πάντοτε στον Παναθηναϊκό κάποια παράμετρος προκύπτει ώστε να μην χαρεί ποτέ και, μάλλον, να μην σηκώσει κεφάλι ποτέ…

Η ομάδα που πρέπει πάντα να κερδίζει για να… ζήσει

Δεν θα κάνουμε καμία σύγκριση με το πώς αντιμετωπίζονται οι ήττες και οι αποτυχίες στην ΠΑΟΚάρα, την ΑΕΚάρα και την Ολυμπιακάρα… Μάγκες 100:0, όλοι τους. Έχουν βρει τον μηχανισμό και δημιουργούν αντισώματα. Ούτε θα μπούμε στη διαδικασία να συγκρίνουμε Μπέτις και Ράγιο, για παράδειγμα. «Μιλάει» η βαθμολογία στην Ισπανία…

Μπράβο στις ελληνικές ομάδες που έχουν τις διοικήσεις και τους επικοινωνιακούς μηχανισμούς να επιβάλλουν το… μπασκετικό «ήττα σαν νίκη». Το πρόσχημα των δεκαέξι ετών δίχως Πρωτάθλημα, για την εξαντλητική κριτική στο Τριφυλλι, κυρίως εκ των έσω, θα πρέπει να σταματήσει να υπάρχει. Ειδάλλως, τα δεκαέξι θα γίνουν περισσότερα…

Ο Παναθηναϊκός – και αυτό πρέπει να αρχίσει από τη διοίκηση και τη διεύθυνση, ως λογική και νοοτροπία – πρέπει να είναι ψύχραιμος και όχι να άγεται και να φέρεται από τα αποτελέσματα. Οφείλει να διατηρεί τη λογική, να πιστεύει στο πλάνο που εκπονεί και να το προστατεύει.

Δεν γίνεται όλοι να έχουν δικαίωμα στην αποτυχία και να την… πανηγυρίζουν, μάλιστα, και ο Παναθηναϊκός να πρέπει να κερδίζει, να παίζει καλή μπάλα, να βγάζει νέους παίκτες, να είναι κυριαρχικός… Και μάλιστα όλες αυτές οι απαιτήσεις να εκπορεύονται από τη γενικότερη ποδοσφαιρική φιλοσοφία στην Ελλάδα, η οποία επιχείρησε να διαλύσει τον Πρέσβη και να τον κάνει επαίτη…

Δεν υπάρχει καμία αισιοδοξία πώς όλο αυτό θα αλλάξει… Ο Παναθηναϊκός θα συνεχίσει να είναι η μοναδική ομάδα που θα καταστρέφεται στις αποτυχίες. Θα πρέπει στα παιχνίδια των playoffs να είναι κυριαρχικός απέναντι σε ομάδες με σταθερά πλάνα, που δρουν σε υποστηρικτικό περιβάλλον με τους προπονητές ακλόνητους.

Θα πρέπει στα προκριματικά του καλοκαιριού, από την πρώτη ευρωπαϊκή… ανάσα να κερδίζει, να προκρίνεται, ώστε να εξασφαλίζει χρόνο. Με συνέπεια στο τέλος της επόμενης σεζόν να βρίσκεται περίπου στο ίδιο σημείο. Φαύλος κύκλος λέγεται αυτό και δεν πρόκειται να κλείσει ποτέ, όσο ο Παναθηναϊκός οργανισμός (διοίκηση, ομάδα, Τύπος, κόσμος) δεν χτίζει και αυτός τον δικό του μηχανισμό, ώστε να μην… χάνει ποτέ!