Το δύσκολο μονοπάτι του Βασίλη Τολιόπουλου

Εάν υπήρχε soundtrack για την καριέρα του Βασίλη Τολιόπουλου η τέλεια ηχητική επένδυση θα ήταν το Against all odds του Φιλ Κόλινς.

Συμπτωματικά γράφτηκε ως μουσικό θέμα για την ομώνυμη ταινία του 1984 όπου ένας ξεπεσμένος σταρ του αμέρικαν φουτμπολ σε πείσμα όλων των προγνωστικών και των δυσκολιών προσπαθεί να επιστρέψει στα γήπεδα.

Ο Τολιόπουλος βρίσκεται ακόμη στα γόνιμα και παραγωγικά αθλητικά του χρόνια αλλά η αλήθεια είναι ότι για να φτάσει μέχρι τον Παναθηναϊκό και την Ευρωλίγκα χρειάστηκε μόνιμα να απαντάει μέσα στα παρκέ στην μόνιμη ερώτηση-συνοδεία: ‘’Καλός είναι αλλά μπορεί;’’.

Για άλλους ήταν πολύ κοντός, για άλλους μέτριος αμυντικός, για κάποιους ένας παίκτης που χωρίς τη μπάλα στα χέρια του δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα.

Δεν ξέρω πόσα από αυτά έχει ακούσει ο ίδιος. Το σίγουρο είναι ότι ο παίκτης που βγήκε στον αφρό για ένα ακόμη βράδυ που κανείς δεν το(ν) περίμενε κόντρα στη Μπασκόνια έχει απαντήσει κάθε φορά και σε κάθε ευκαιρία στους εκάστοτε σκεπτικιστές ή κριτικούς του.

Ενδεχόμενα, η εμφάνιση της χρονιάς απέναντι στους Βάσκους να μη του δώσει τίποτε παραπάνω από όσα είχε πριν το παιχνίδι.

Ακόμη και αν συμβεί αυτό είναι σίγουρο ότι είναι μαθημένος και εξασκημένος να πηγαίνει βήμα βήμα από τα δύσκολα μονοπάτια.

Και κάθε φορά που κατοχυρώνει το επόμενο επίπεδο στην καριέρα του δεν κοιτάζει πίσω αλλά μόνο τι βρίσκεται μπροστά.

Μέχρι τα μισά της σεζόν 2023-24 όταν ξεκίνησε η εκτόξευση του με ένα ξέφρενο δεύτερο γύρο στο ελληνικό πρωτάθλημα και το Γιούροκαπ η καριέρα του έμοιαζε με μια ευθεία γραμμή.

Ένα ταλέντο στα εφηβικά του χρόνια που πήρε κάποιες μικρές ευκαιρίες σε μεγάλα αποδυτήρια αλλά δεν ανταποκρίθηκε.

Ίσως η πιο παράξενη διάκριση που κέρδισε ποτέ στην καριέρα του ήταν η ανάδειξη του ως πιο βελτιωμένου παίκτη στο τέλος της σεζόν 2023-24.

Δεν είναι δα και πολύ συνηθισμένο ένας παίκτης να κάνει breakout σεζόν λίγο πριν γίνει 28 ετών!!! Κι’ όμως ακόμη και τότε υπήρχε μεγάλο περιθώριο μπροστά του.

Από παίκτης-έκπληξη έγινε ο ηγέτης του Άρη, καθιερώθηκε ως πολύτιμο κομμάτι και στέλεχος της εθνικής ομάδας και όχι απλά ως μια ρεζέρβα στις ομάδες των παραθύρων. Kαι κατόρθωσε στα 29 του να επιστρέψει σε ομάδα Ευρωλίγκας.

Επτά χρόνια μετά την τελευταία του συμμετοχή στη διοργάνωση διάρκειας 94 δευτερολέπτων σε ένα αγώνα Ολυμπιακού-Φενέρ την 1 η Φεβρουαρίου του 2018 ήταν πάλι ο Τολιόπουλος κόντρα στα προγνωστικά.

Ξανά μια από τα ίδια….Είναι κοντός, ποιος να του δώσει τη μπάλα σε μια γραμμή περιφερειακών που μοιάζει με all star team και πάει λέγοντας.

Στα 29 του πιο ώριμος από ποτέ, πατέρας πλέον, δεν μετατράπηκε σε μπασκετικό δημόσιο υπάλληλο όπως έχουν κάνει αρκετοί άλλοι που βρέθηκαν πριν από αυτόν σε μια ίδια συνθήκη.

Ούτως ή άλλως αν έχεις πορευτεί από το δύσκολο δρόμο στη ζωή σου ξέρεις τον τρόπο. Και μας απέδειξε μια ακόμη φορά ότι και ξέρει και έχει τον τρόπο. Και αν χρειαστεί θα τον ξαναβρεί.

Ενδεχόμενα ορισμένα εμπόδια στην καριέρα του προέκυψαν και από δικά του λάθη. Αλλά για αυτά είναι πιο αρμόδιος να μιλήσει ο ίδιος όταν και εφόσον το αποφασίσει.

Ας μου επιτραπεί αντί επιλόγου να καταθέσω μια προσωπική εμπειρία από την πρώτη μέρα που τον γνώρισα πριν από μια δεκαετία.

Την ιστορία που θα γράψω ίσως δεν τη θυμάται καν. Ήταν το 2015 έπαιζε στον Κολοσσό Ρόδου, δανεικός από τον Άρη Θεσσαλονίκης.

Και προσπαθούσε να βρει χώρο, χρόνο και ευκαιρίες. Ήμουν στο νησί για μια μετάδοση, το ματς άργησε να τελειώσει και κινδύνευα να χάσω τη βραδινή πτήση επιστροφής στην Αθήνα.

Ο Γκοτζογιάννης που είναι τώρα team manager στον Παναθηναϊκό και τότε ήταν στον Κολοσσό βρήκε τη λύση. ‘’Θα αγγαρέψω ένα παίκτη να σε πάει στα γρήγορα στο αεροδρόμιο’’.

Και έτσι βρέθηκα να κάνω τη διαδρομή Βενετόκλειο-αεροδρόμιο στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου που οδηγούσε ο Λαρεντζάκης και συνοδηγός ήταν ο Τολιόπουλος.

Ο Λαρεντζάκης οδηγούσε σαν εκκολαπτόμενος ραλίστας και πριν καλά καλά βγούμε στον περιφερειακό της Ρόδου μου μιλούσε στον ενικό λες και με ήξερε καμιά δεκαετία.

Ο Τολιόπουλος σε όλη τη διαδρομή ήταν περίπου αμίλητος. Μου έκανε μια δύο εύστοχες ερωτήσεις με συνοδευτικό το ‘’κύριε Δημήτρη’’.

Ο καθένας τους έκανε καριέρα με τον τρόπο του και το στιλ του.

Στην πτήση επιστροφής για την Αθήνα, την οποία φυσικά πρόλαβα, σκεφτόμουν ποιόν από τους δύο θα ήθελα στην ομάδα μου.

Ενώ με είχε κερδίσει η φανερή και ξεκάθαρη ωριμότητα του Τολιόπουλου μέσα μου διάλεξα την εξωστρέφεια και την άγνοια κινδύνου του Λαρεντζάκη.

Δέκα χρόνια μετά ξέρω ότι αν οδηγούσε ο Τολιόπουλος πάλι θα έφτανα στην ώρα μου στο αεροδρόμιο. Ίσως λίγο πιο αργά αλλά πολύ σίγουρα.