Ολυμπιακός: Ο καλύτερος παίκτης είναι πάντα αυτός που δεν παίζει

Ο Παναγιώτης Ραμαντάνης γράφει για την ήττα του Ολυμπιακού στο Κάουνας, την υπερπροσπάθεια χωρίς τους Βεζένκοφ - Μιλουτίνοφ, την αντίδραση μετά την ήττα στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, αλλά και τις αποφάσεις στις δύο παρατάσεις.

Ασύλληπτο παιχνίδι το οποίο είχε μετατραπεί σε ρωσική ρουλέτα στο φινάλε, με δύο παρατάσεις στο Κάουνας. Παρά τη μεγάλη προσπάθεια, ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να πάρει το επιθυμητό αποτέλεσμα επί της Ζάλγκιρις και γνώρισε την ήττα με 99-94. Μία ήττα που ήρθε με σκληρό τρόπο. Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τα δύο έξτρα δεκάλεπτα, αλλά με το γεγονός ότι οι «ερυθρόλευκοι» πήγαν να πάρουν μία μεγάλη νίκη, δίχως δύο από τα βασικά τους γρανάζια.

Οι Νίκολα Μιλουτίνοφ και Σάσα Βεζένκοφ, ήταν εκτός με πρόβλημα τραυματισμού. Είχε προηγηθεί η ήττα στον τελικό του Allwyn Final-8 από τον Παναθηναϊκό και η αποστολή στο Κάουνας, σε μία καυτή έδρα και μία καλή ομάδα, ήταν ήδη δύσκολη δουλειά. Παρόλα αυτά, ο Ολυμπιακός, παρουσίασε ένα δυνατό αγωνιστικό πρόσωπο. Από τα πρώτα λεπτά, έδειξε ότι έχει αφήσει πίσω του τον τελικό του κυπέλλου, ωστόσο όταν η μπάλα «έκαιγε» τα τελευταία λεπτά, τόσο στην κανονική διάρκεια, όσο και στην παράταση, δεν πήρε σωστές αποφάσεις.

Στα τελευταία 20 λεπτά, έκανε περισσότερα λάθη (8) απ' ότι στα πρώτα 30 (6). Προφανώς όταν φτάνουμε στο φινάλε ενός αγώνα και το παιχνίδι είναι στην κόψη του ξυραφιού, το ατομικό ταλέντο, περνάει σε πρώτη μοίρα, όμως θα μπορούσαν οι «ερυθρόλευκοι» να προχωρήσουν σε πιο οργανωμένες επιθέσεις. Στην πρώτη παράταση, έκατσε και η ατυχία με τον Τζόουνς, όπου βγήκε εκτός με πέντε φάουλ και με τους ΜακΚίσικ και Γουόρντ να παίζουν στο «4», είχαν χαθεί αρκετές φορές τα μαρκαρίσματα στην άμυνα.

Μεγάλα σουτ στο τέλος οι Ουίλιαμς-Γκος και Φρανσίσκο, αλλά στα μάτια μου, το παιχνίδι χάθηκε από τα λάθη του Ολυμπιακού και το γεγονός ότι ατύχησε να χάσει με πέντε φάουλ τον Τζόουνς. Ο Αμερικανός σέντερ ήταν κάτι παραπάνω από εντυπωσιακός, με καλές άμυνες, δύναμη στα ριμπάουντ (αλλά και στα μπλοκ άουτ). Τελείωσε το παιχνίδι έχοντας 14 πόντους (4/5 βολές, 5/6 δίποντα), 7 ριμπάουντ (5 επιθετικά), 6 ασίστ,2 κλεψίματα, 1 μπλοκ και κανένα λάθος σε 25 λεπτά.

Από την άλλη, ξεχώρισε ο και ο Εβάν Φουρνιέ, με 32 πόντους (7/8 βολές, 5/12 δίποντα, 5/9 τρίποντα), 9 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 1 κλέψιμο, 1 μπλοκ και 6 λάθη σε 32 λεπτά. Ένα μεγάλο πρόβλημα που είχε η ομάδα και εκεί βασίζεται και ο τίτλος του blog, έχει να κάνει με τη θέση του power forward. Με την έλλειψη του Βεζένκοφ, ήταν δεδομένο ότι ο Άλεκ Πίτερς, θα παίξει βασικός και μάλιστα για πολλά λεπτά.

Προφανώς, δεν έχει πρόθεση να γράψω κάτι κακό για τον Άλεκ. Τον θεωρώ έναν εξαιρετικό παίκτη και έναν πολύ μεγάλο σουτέρ. Έχει προσφέρει πολλά στον Ολυμπιακό όλα τα χρόνια που αγωνίζεται στην ομάδα. Έκανε απλά μια κακή εμφάνιση, συμβαίνουν αυτά. Στα 34 λεπτά που έμεινε στο παρκέ, είχε 4 πόντους (2/6 δίποντα, 0/5 τρίποντα) και 5 ριμπάουντ. Ο τίτλος του κειμένου, προκύπτει από τα όσα διαβάσαμε μετά τον χαμένο τελικό του Allwyn Final-8.

Κάτι που έχω μάθει από μικρός, που ξεκίνησα να βλέπω κυρίως ποδόσφαιρο, είναι ότι όταν στραβώνει ένα αποτέλεσμα, «καλύτερος παίκτης είναι αυτός που δεν παίζει». Ο coach Μπαρτζώκας, είχε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό του για το ματς με τον Παναθηναϊκό. Δεν βγήκε και άρχισε η κουβέντα γύρω από τον Πίτερς. Τώρα στη Λιθουανία, ήταν βασικότατος, αλλά δεν εμφανίστηκε στο γήπεδο. Έτσι είναι ο αθλητισμός. Καθρέφτης του καθενός, είναι το γήπεδο και σίγουρα οι προπονητές, πρέπει να παίρνουν και τα ρίσκα τους.