Κωστούλας, ο άνθρωπος πίσω από τον μεγαλομέτοχο που οδήγησε τον Παναιτωλικό στα 100 του χρόνια

Ο Παναιτωλικός γιορτάζει έναν αιώνα προσφοράς και ο Φώτης Κωστούλας έχει γράψει το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία του συλλόγου, του Αγρινίου και της ελληνικής κοινωνίας ευρύτερα

Μία ιδιαίτερη και ξεχωριστή ημέρα ξημέρωσε σήμερα (9/3), καθώς ο Παναιτωλικός, το «καμάρι» του Αγρινίου και της ευρύτερης περιοχής, γιορτάζει έναν αιώνα προσφοράς και παρουσίας.

Ο άνθρωπος που συνέδεσε περισσότερο από κάθε άλλον το όνομά του με τον σύλλογο δεν είναι άλλος από τον Φώτη Κωστούλα, ο οποίος από το 2005 κρατά τα «ηνία» και πλέον αναγράφεται δικαίως με «χρυσά γράμματα» στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού και του τόπου του.

Η παρουσία του μάλιστα δεν έγκεινται μόνο στο γεγονός πως επί ημερών του «εκτόξευσε» το club που πλέον συγκαταλέγεται στα top της χώρας και είναι, κακά τα ψέματα, το Νο1 σημείο αναφοράς για την Αιτωλοακαρνανία και τη Δυτική Ελλάδα.

Η προσφορά του δεν μπορεί να αποτυπωθεί επ' ακριβώς στο «χαρτί», αφού ξέχωρα από τις αγωνιστικές επιτυχίες η ομάδα απέκτησε επί ημερών του ένα πανέμορφο γήπεδο αφού ανακατασκευάστηκε πλήρως το θρυλικό «κλουβί», όπως και ένα υπερσύγχρονο αθλητικό κέντρο, το EMILEON, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από εκείνα των κατά τεκμήριο «μεγάλων» του εγχώριου football.

Aνήμερα των «γενεθλίων» του παιδιού του όπως είναι ο Παναιτωλικός, ας θυμηθούμε την πορεία του που είναι γεμάτη δυσκολίες, ωστόσο εκείνος κατάφερε να φτάσει στην κορυφή, αφού πετυχαίνει ότι αποφασίσει όπως άλλωστε αποτυπώθηκε ανάγλυφα και στην περίπτωση της ομάδας.

Παιδί φτωχικής οικογένειας γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αγρίνιο, όπου και κλήθηκε από παιδί να δουλεύει ώστε να τα βγάλει πέρα. Παράλληλα οι αριστερές του καταβολές, σε συνάρτηση πάντα με τις οικονομικές δυσκολίες της εποχής, αποτελούσαν σε πρώτη φάση τροχοπέδη για το μέλλον του.

Έτσι πήγε στην Αθήνα όπου και σπούδασε δημοσιογραφία (σ.σ. για μικρό χρονικό διάστημα υπήρξε μαθητευόμενος στο πλευρό γνωστού δημοσιογράφου της εποχής) και μετά κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία.

Εκείνα τα χρόνια την Ελλάδα σκέπαζε η σκιά της Χούντας των Συνταγματαρχών και η «στάμπα» του αριστερού που είχε αποτελούσε τροχοπέδη ώστε να εργαστεί και να παλέψει για ένα καλύτερο μέλλον.

Ανήσυχο πνεύμα γαρ, πήρε την απόφαση να μεταναστεύσει στη Σουηδία και εγκαταστάθηκε στην Ουψάλα, όπου και υπήρχε έντονο στοιχείο της πατρίδας μας. Εκεί σπούδασε (και) γεωλογία και παράλληλα και με σκοπό να βγάλει τα προς το ζην δούλευε σε διάφορες εργασίες. Μεταξύ άλλων και ίσως από σπόντα δραστηριοποιήθηκε και σε ένα τουριστικό γραφείο, όπου άρχισε να αντιλαμβάνεται το μέλλον του χώρου. Ξεκίνησε από τα πολύ χαμηλά αλλά οραματιστής και δραστήριος όπως είναι, σύντομα βρέθηκε να διευθύνει και να «τρέχει» έναν αντίστοιχο «κολοσσό».

Σύντομα υπό τον έλεγχό του πέρασαν και τσάρτερ που εξυπηρετούσαν τις ανάγκες του γραφείο του, μέσω των οποίων ταξίδευαν περισσότεροι από 500.000 άνθρωποι ετησίως.

Τα δημοσιεύματα του τότε Τύπου τον εγκωμίαζαν για την προσφορά του και μάλιστα τόνιζαν πως παρότι θα μπορούσε, βάση νόμων, να εξαγάγει τα κέρδη του εκείνος ενίσχυε την οικονομία της Σουηδίας. Αυτό είναι άλλωστε το χαρακτηριστικό του, πως ποτέ δεν ξεχνά και σέβεται όσους τον βοήθησαν στις δύσκολες στιγμές του.

Εκεί παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια και ήταν από τους πλέον επιφανείς επιχειρηματίες της Σκανδιναβίας, ενώ η παρουσία του και κυρίως το πως λειτουργούσε, βοήθησε για την ανάπτυξη των σχέσεων των δύο χωρών.

Μέχρι που στις αρχές του 2000 ρευστοποίησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του και κάπου εδώ ο Παναιτωλικός εισήλθε στην «πραγματικότητά» του. Όταν ήταν παιδί προσπαθούσε να σκαρφιστεί κάποιον «σκανδαλιάρικο» τρόπο ώστε να παρακολουθήσει μέσα το γήπεδο τα παιχνίδια του, αφού διέθετε την οικονομική δυνατότητα για να καταβάλει το αντίτιμο του εισιτηρίου.

Όταν λοιπόν επέστρεψε στο Αγρίνιο, περίπου το 2005, εξέφρασε την επιθυμία να κατασκευάσει ένα κολυμβητήριο και να το προσφέρει στην τοπική κοινωνία.

Τα «καναρίνια» όμως είναι το Α και το Ω της πόλης και εκείνο το διάστημα παρέπαιαν στην αβεβαιότητα. Αντιμετώπιζαν τεράστιες δυσκολίες και διεξάγονταν έρανοι ώστε να μην αφανιστούν. Όταν του μεταφέρθηκε πως θα ήταν προτιμότερο να τα βοηθήσει από το να υλοποιήσει την αρχική του επιθυμία, είναι πια θρυλική η αντίδρασή του.

Μόλις ζήτησε να ενημερωθεί για τα ακριβή δεδομένα της ομάδας του έφεραν όσα χαρτιά/έγγραφα υπήρχαν και ήταν πολύ λίγα αφού η οργάνωση παρέπεμπε σε άγνωστη λέξη, μέσα σε μία σακούλα!

Από εκείνη τη στιγμή τίποτα μα τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο, αφού πήρε την απόφαση να εμπλακεί στα κοινά της οργανισμού και να πάρει τον έλεγχο.

Το μόνο που ζήτησε ήταν να είναι εκείνος το απόλυτο αφεντικό, αφού αντιλήφθηκε πως για να γίνει κάτι καλό και σωστό - όπως ο ίδιος έχει μάθει να λειτουργεί - δεν θα απαιτούνταν μόνο ένα Χ ποσό που θα καλύψει το όποιο χρέος είχε δημιουργηθεί - επί χάρτου υπολογίζονταν σε περίπου 400.000 ευρώ αλλά ήταν μαθηματικά βέβαιο, όπως και αποδείχθηκε στην πορεία, ότι ήταν πολύ μεγαλύτερο - αλλά επίπονη και σκληρή προσπάθεια, με μεγάλες οικονομικές και επαγγελματικές θυσίες.

Το γήπεδο ανακατασκευάστηκε πλήρως, ο Παναιτωλικός απέκτησε ένα υπερσύγχρονο προπονητικό κέντρο (σ.σ. η επωνυμία του φέρει τα αρχικά των παιδιών του Αιμιλία και Λεωνίδας) και παρότι πρόθεσή του ήταν να «τρέξει» όλα αυτά και ύστερα να αποχωρήσει, σήμερα και 20 και πλέον έτη μετά, παραμένει στην πρώτη γραμμή.

Πάντα με βασικό κριτήριο πορείας το ήθος που τον διακατέχει. Δεν «υπέκυψε» ποτέ, ακόμη και στιγμές που έδειχνε έτοιμος να αποσυρθεί όπως για παράδειγμα το 2009 και ύστερα από τον αγώνα στην Πρέβεζα. Όπου ένιωσε ότι το παρασκήνιο που μεταξύ άλλων οδήγησε την ομάδα που ηγείται να δεχθεί πυροβολισμούς (!) είναι κάτι ξένο και απεχθές για ότι αντιπροσωπεύει ως άνθρωπος και επιχειρηματίας. «Μου έλεγαν να πληρώσω για να ανέβω από τη Γ' Εθνική. Τι είναι αυτό; Ποτέ», λέει κατά καιρούς για εκείνα τα χρόνια.

Με προσωπικό κόστος που δεν μπορεί να υπολογιστεί αλλά σίγουρα είναι οκταψήφιο, το club είναι σήμερα ένα μαγαζί-γωνία (σ.σ. σε απλούς όρους) και ο σύλλογος έχει πια εδραιωθεί στη μεγάλη κατηγορία.

Το γήπεδο του Παναιτωλικού το 2005, όταν ανέλαβε τα «ηνία». Οι διαφορές είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς!

Λεπτομέρεια αλλά άκρως σημαντική που μάλιστα αποτελεί και σημείο υπερηφάνειας για τον κόσμο του Παναιτωλικού. Όλα αυτά τα χρόνια της παρουσίας του ποτέ δεν πήρε δανεικό από άλλη εγχώρια ομάδα!

Παλεύει για το δίκιο του, προβάλει ασυμβίβαστος και δεν φοβάται να συγκρουστεί.

Την ίδια στιγμή πολλάκις στήριξε την τοπική κοινωνία. Στο διάστημα των 20 ετών που κρατά τα ηνία του Τίτορμου ο σύλλογος προχώρησε σε εκατοντάδες δράσεις που πολλές εξ' αυτών δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας. Δεν το επιδιώκει άλλωστε.

Σε πλήρη ταύτιση και ίδια γραμμή πλεύσης συνεργάτες του, πάντα έχει να λέει ότι δεν είναι μόνος. Μαζί πέρασαν φορτούνες, αλλά έφτασαν στην πηγή και ήπιαν από το νέκταρ της επιτυχίας.

Όταν δεν βρίσκεται στο Αγρίνιο μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ της Αίγινας που είναι το «καταφύγιό» του και της Σουηδίας, όπου βρίσκονται τα παιδιά και τα εγγόνια του.

Ο Παναιτωλικός υπήρχε πριν τον Κωστούλα και θα υπάρχει και μετά την αποχώρησή του, καθώς δεν έχει κρύψει την πρόθεση να απεμπλακεί. Όμως προβάλει μαθηματικά αδύνατον να βρει άλλον Κωστούλα σε όλους τους τομείς.