Το Sportal «άκουσε» τις ιστορίες που έχει να πει το Βαγιέκας (pics)

Η ΑΕΚ μπαίνει σήμερα σ' ένα γήπεδο που όμοιο του δεν υπάρχει και που κάθε τοίχος του, έχει και μια ιστορία να πει, με το Sportal να επιχειρεί να σας τις μεταφέρει - Αποστολή στην Μαδρίτη, Κώστας Τσιλης

Καινούριο φυσικά και δεν το λες. Όμορφο, παρότι η ομορφιά είναι υποκειμενική, πιθανότατα δεν το λες. Μεγάλο δεν το λες σίγουρα. Εναρμονισμένο με τις επιταγές του σύγχρονου ποδοσφαίρου, δεν τολμάς να το πεις. Το Βαγιέκας είναι ένα γήπεδο, που σίγουρα η ΑΕΚ δεν περίμενε πως θα βρει μπροστά της, σε προημιτελική φάση ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Κυρίως, διότι είναι ένα γήπεδο που όμοιο του, δύσκολα βρίσκεις.

Με χωρητικότητα που δεν φτάνει καν στις 15χιλιάδες και δεν μεγαλώνει ποτέ, διότι πίσω από το ένα από τα δυο τέρματα, υπάρχει μόνο τοίχος και όχι εξέδρα. Και δεν υπάρχει ούτε ως επιθυμία, ούτε καν ως σκέψη, αυτό να αλλάξει. Όταν μάλιστα κάποιος μέσα από τον σύλλογο μπαίνει στον πειρασμό να προτείνει έργο κατασκευής κερκίδας, αισθάνεται αμέσως πολύ παράταιρος, από τον σύλλογο. Είναι βλέπετε ένας τοίχος, που γράφει "πάντα στην μνήμη μας" και είναι αφιερωμένος κυρίως σ' όσους "έφυγαν" την εποχή του Covid. Μια εποχή στην οποία η εργατούπολη του Βαγιέκας κτυπήθηκε ανελέητα. Πως να γκρεμίσεις λοιπόν έναν τοίχο, που λέει μια τέτοια ιστορία;

Γενικώς κάθε τοίχος του Βαγιέκας, έχει να πει μια ιστορία. Με τις πινελιές που έχει ζωγραφισμένες πάνω του. Και δείχνουν να είναι ακόμα, πολύ πιο δυνατές από τις ρωγμές που έχει προκαλέσει το πέρασμα των χρόνων. Από γκράφιτι με τους οπαδούς απ' όλες τις φυλές του κόσμου, που δείχνει τον διεθνισμό και την πολυσυλλεκτικότητα της Ράγιο, μέχρι την προσωπογραφία του αιώνιου Γουίλι. Του Γουίνφρεντ Αγκμποναβμπάρε, που ο ήρωας της Ράγιο και έχει και δώσει και το όνομα του στην θύρα 1 του γηπέδου. Τι ιστορία και αυτή.

Ο Γουίλι ήταν Νιγηριανός τερματοφύλακας που έπαιξε έξι χρόνια για την Ράγιο. Αγαπήθηκε όσο λίγοι κυρίως διότι βίωσε ρατσιστικές επιθέσεις κυρίως από τους οπαδούς της Ρεάλ Μαδρίτης, τις οποίες αντιμετώπισε με τεράστιο θάρρος. "Έχω σκούρο χρώμα και κάνω τρομερές αποκρούσεις, λογικό να με βρίζουν" ήταν η απάντηση του. Στα 31 αποσύρθηκε πρόωρο. Δούλεψε ακόμα και ως διανομέας. Αλλά έφυγε πρόωρο από την ζωή από καρκίνο.

Η Ράγιο όχι απλώς δεν τον ξέχασε. Το όνομα του υπάρχει στην θύρα 1. Μαζί με μια προσωπογραφία του σε γκράφιτι. "Για τον τρόπο που υπερασπίστηκες την Ράγιο και πάλεψες ενάντια στον ρατσισμό, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ", γράφει η επιγραφή. Και ακριβώς μπροστά στην θύρα 1, φτιάχτηκε το "άγαλμα του φιλάθλου της Ράγιο".

Είναι τρεις θέσεις γηπέδου, ένα κασκόλ, μια μπάλα και μια ντουντούκα. "Για όσους συνεχίζουν να σηκώνουν τα κασκόλ τους όταν φτάσει το 24ο λεπτό, όπου κι αν βρίσκονται. Για όσους μια μέρα ήρθαν να σε δουν στο Αλμπουφέρα και γοητεύτηκαν αιώνια από τις ρίγες σου" γράφει η επιγραφή μπροστά στο άγαλμα.

Αυτό είναι το γήπεδο Βαγιέκας. Αυτοί είναι οι τοίχοι του, οι θύρες του, ο τοίχος του. Αυτή είναι η ταυτότητα του. Μακριά από κάθε σκέψη για να φύγει το γήπεδο από την καρδιά του Βαγιέκας για να μεγαλώσει και να γίνει πιο σύγχρονο. Μακριά από τα ηλεκτρονικά εισιτήρια, καθώς΄ όταν απαιτείται φυσική παρουσία για την αγορά του, στην διαδικασία μπαίνουν κυρίως κάτοικοι του Βαγιέκας. Και ο δεσμός με την πόλη δεν χάνεται ποτέ.

Σε κάποιους μπορεί να μοιάζει ξένο όλο αυτό. Σε κάποιους άλλους, ίσως ακραίο. Υπάρχουν και αυτοί που μπορεί να το πουν, μη συμβατό με το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Πιστέψτε το, κανέναν στο Βαγιέκας δεν τον ενοχλεί αυτό. Το μόνο που θέλουν είναι να πηγαίνουν οι πατεράδες με τα παιδιά τους στο γήπεδο και να λένε την ιστορία τους. Όπως αυτό το εκπληκτικό γκράφιτι σε τοίχο απέναντι ακριβώς από την θύρα 1. Την θύρα του αιώνιου Γουίλι.