Η κορύφωση που άξιζε στην πρωταθλήτρια ΑΕΚ

Με τους μαθηματικούς υπολογισμούς η ΑΕΚ είχε ξεμπερδέψει ήδη από την περασμένη Κυριακή. Είχε πλέον μαζέψει όσους βαθμούς χρειάζοταν, για να κατακτήσει το 14ο πρωτάθλημα. Και όπως αποδείχθηκε και ακόμα περισσότερους. Οι πανηγυρισμοί είχαν ήδη ξεκινήσει από την περασμένη Κυριακή, όπως όμως και η προσμονή για την στιγμή της στέψης. Άλλωστε αν δεν υψωθεί το τρόπαιο, δεν έχει ολοκληρωθεί ο θρίαμβος.

Όλες τις προηγούμενες μέρες ο Νίκολιτς και οι παίκτες προσπαθούσαν να μείνουν συγκεντρωμένοι στις αγωνιστικές υποχρεώσεις που απέμεναν και ας ήταν τυπικού χαρακτήρα. Ο κόσμος αποθέωνε την ΑΕΚ, όπου την… έβρισκε. Στο αεροδρόμιο Μακεδονία και στο Ελ Βενιζέλος την περασμένη Τετάρτη. Στην προπόνηση το Σάββατο, παραμονή του ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Όμως χθες χιλιάδες κόσμου, εντός και εκτός γηπέδου, πήγαν για την μεγάλη στιγμή του Ηλιόπουλου, του Ριμπάλτα, του Νίκολιτς, των ποδοσφαιριστών, του ποδοσφαιρικού τμήματος, των ανθρώπων της ΠΑΕ, όλων μέσα στην ΑΕΚ. Για την κορύφωση στον θρίαμβο και τους πανηγυρισμούς.

Και η κορύφωση που ήρθε, ήταν αυτή που άξιζε στην πρωταθλήτρια ΑΕΚ. Μ’ ένα γήπεδο κατάμεστο από 32χιλιάδες κόσμου και ίσως με τον ίδιο ακριβώς αριθμό και έξω από το γήπεδο, στην πλατεία του αετού και τους γύρω δρόμους. Με τα λάβαρα των 14 πρωταθλημάτων στην οροφή της Νέας Φιλαδέλφειας. Με τον Μάριο Ηλιόπουλο να παίρνει το μικρόφωνο για να μιλήσει στον κόσμο, αλλά ακόμα και για να τραγουδήσει ένα ζεϊμπέκικο που γράφτηκε για την ΑΕΚ.

Με το τρόπαιο της πρωταθλήτριας, να… χάνεται στο σκοτάδι και να το ψάχνουν οι κασκαντέρ που πήδηξαν από το σκέπαστρο του γηπέδου της ΑΕΚ. Και εν τέλη να φτάνει η κούπα με το αγωνιστικό αυτοκίνητο του Ηλιόπουλου. Με τον Μάνταλο από την χαρά του να ξεχνάει να πάρει το μετάλλιο του. Με τον Κοϊτά να μπαίνει στο γήπεδο χορεύοντας. Και τον Πινέδα με τα δυο πιτσιρίκια του. Με τον Νίκολιτς να αποθεώνεται περισσότερο απ’ όλους. Με τον Γιόνσον να μπαίνει και αυτός για να πάρει μετάλλιο. Με τον Γκατσίνοβιτς να βγαίνει με τις πατερίτσες, καθώς μόλις έκανε χειρουργείο, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να χάσει την φιέστα.

Μ’ όλους τους παίκτες μαζί μ’ όλο το σταφ, να στήνουν έναν τρελό χορό τόσο μέσα στα αποδυτήρια, όσο και πάνω στο πόντιουμ των πρωταθλητών μέσα στο γήπεδο. Και στο τέλος, όλοι μαζί, με πρώτους τους αρχηγούς, να σηκώνουν την κούπα στον ουρανό της Νέας Φιλαδέλφειας. Να γίνονται ένα κουβάρι και μετά να χάνονται μέσα στις αγκαλιές του κόσμου που εισέβαλλε κατά χιλιάδες μέσα στο γήπεδο. Η ΑΕΚ είναι πρωταθλήτρια και πλέον και με το τρόπαιο, που κανείς δεν ήθελε να το αφήσει από την αγκαλιά του. Ούτε ο Νίκολιτς, ούτε οι παίκτες, ούτε κανείς. Και θέλουν να αργήσουν να το αφήσουν κιόλας.