EuroLeague
Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης μίλησε στην τηλεόραση του ALPHA για το νταμπλ του Παναθηναϊκού το 2004, την πολυμετοχικότητα και για το πώς βλέπει την επόμενη ημέρα της Λεωφόρου μετά τον Βοτανικό.
Ο Τζίγκερ μίλησε στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη, η οποία ήταν αφιερωμένη στην ιστορική Λεωφόρο, για όλα τα σημαντικά ζητήματα της σύγχρονης ιστορίας του Τριφυλλιού στα οποία εμπλέκεται η παρουσία του.
Αρχικά, για το νταμπλ του Παναθηναϊκού το 2004 τόνισε: «Όταν ξεκίνησα, δεν θα πω ως Πρόεδρος, αλλά ως υπεύθυνος στον Παναθηναϊκό ήταν μία δύσκολη χρονιά με πολλές αμφισβητήσεις και πολλές αλλαγές. Ένα κομμάτι της Θύρας 13 αποφάσισε να κάνει αποχή από το γήπεδο, κάτι το οποίο είχε μία αρνητική επίπτωση σε αρκετά πράγματα στην αρχή. Η ομάδα, όμως, έδειξε δύναμη, έδειξε αγωνιστικότητα και σιγά – σιγά μέσα στη σεζόν διεκδικήσαμε και κερδίσαμε το Πρωτάθλημα. Ένα μεγάλο κομμάτι των φιλάθλων μείνανε στο γήπεδο. Μπορώ να πω, δικαιολογημένα γκρινιάζανε. Σιγά – σιγά με τις αγωνιστικές αυτή η γκρίνια μεταφέρθηκε, άλλαξε και έγινε δύναμη για την ομάδα. Καταφέραμε και πήραμε το νταμπλ και κερδίσαμε ένα πολύ δύσκολο Πρωτάθλημα. Όταν τελείωσε η σεζόν και κάναμε τη μεγάλη φιέστα στη Λεωφόρο, αυτό που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ήταν η χαρά που είχε ο κόσμος που κατέκλυσε το γήπεδο, που πραγματικά πανηγύριζαν όλοι. Εκεί κατάλαβα ότι στις χαρές είναι όλοι μαζί και στις λύπες πολύ λίγοι. Εκεί είδα με πόση αγάπη αγκάλιαζε ο ένας τον άλλον, παρόλο που μπορεί μέσα στη χρονιά να ήταν οι χειρότεροι επικριτές της ομάδας. Και όλοι γίνανε ένα. Αυτό είναι πολύ ωραίο και ενδιαφέρον θέαμα. Εγώ επέλεξα να μην είμαι στο επίκεντρο των εκδηλώσεων και των πανηγυρισμών. Διάλεξα να κάτσω εκεί που ήμουν με τον πατέρα μου και τα παιδιά μου συνήθως και να παρακολουθώ αυτήν την εκδήλωση. Κάτι το οποίο με ευχαρίστησε πιο πολύ, διότι έτσι είχα τη χαρά να το απολαύσω σαν ένας απλός φίλαθλος, ο οποίος είδε την ομάδα του να κερδίζει το Πρωτάθλημα».
Στη συνέχεια, ο Γιάννης Βαρδινογιάννης αναφέρθηκε στα γεγονότα του 2008 και την πολυμετοχικότητα:
«Το 2004-2005 ήταν μια ενδιαφέρουσα χρονιά. Μου έχει μείνει το χαμένο πρωτάθλημα από ένα δοκάρι και έξω του Κωνσταντίνου. Αυτή η χρονιά ήταν διαφορετική. Είχαμε μια ομάδα που είχε κερδίσει το νταμπλ, αλλά το κομμάτι των φιλάθλων ήταν σε μια περίεργη φάση. Αυτοί που είχαν κάνει την αποχή, ήθελαν να γυρίσουν στο γήπεδο. Μετά από κάποιες αγωνιστικές, το δέχτηκα, παρότι δεν μου αρέσουν οι αλα καρτ οπαδοί για να μην υπάρχει αυτή η διχόνοια και αυτή η ατμόσφαιρα.
Ήξερα ότι έπαιρνα ένα ρίσκο και δυστυχώς δικαιώθηκα. Μπήκαν οι οργανωμένοι οπαδοί και είχαμε τις πρώτες ποινές και τα πρώτα επεισόδια. Παίξαμε κεκλεισμένων των θυρών στον πιο κρίσιμο αγώνα και δυστυχώς φέραμε ισοπαλία. Αν δεν ήταν σημαντικός ο κόσμος, δεν θα παίζαμε σε γήπεδα με θεατές. Όλοι φοβόντουσαν τον Παναθηναϊκό, από τη Ρεάλ έως μία μικρομεσαία ομάδα.
Το 2008 ήταν μια ιδιαίτερη χρονιά. Υπήρχε ένα βουητό στην εξέδρα που δεν ήταν φυσιολογικό. Είχαμε μια δυνατή και δεμένη ομάδα. Την 25η αγωνιστική η ομάδα ήταν πρώτη. Κάποια στιγμή ξεκινήσαμε το 2008 με ένα πλάνο εορτασμού των 100 χρόνων αλλά ένα έκτακτο γεγονός δημιούργησε ένα κλίμα αμφισβήτησης, αυτή ήταν η εμφάνιση της ΠΕΚ που διεκδικούσε αλλαγή ιδιοκτησιακού στον Παναθηναϊκό. Κάτι φυσιολογικό. Δεν ήμουν αντίθετος αυτού.
Ο χρόνος που βγήκε μπροστά αυτό το κίνημα, ήταν λανθασμένος. Είχαμε καταφέρει να δεχτούμε σε 25 αγωνιστικές μόλις 8 γκολ. Σε 4 αγωνιστικές δεχτήκαμε 9. Αυτό πάλι γυρίζει σε αυτό που έλεγα πριν. Μια ομάδα απέναντι στο δικό της κόσμο, δυσκολεύεται. Το βουητό μετετράπη μετά την εμφάνιση της ΠΕΚ, σε αποδοκιμασίες και αμφισβήτηση. Εμένα προσωπικά δεν με ακουμπάνε, αλλά επηρεάζουν αυτούς που δουλεύουν για την ομάδα.
Αμέσως μετά είχαμε το συλλαλητήριο και αμέσως μετά την ανακοίνωση της πολυμετοχικότητας. Αν ο κόσμος δεν είναι ενωμένος, την καλύτερη ομάδα του κόσμου να έχεις, δεν μπορείς να διεκδικήσεις το πρωτάθλημα. Ένας ενωμένος κόσμος βοηθά να κερδίζεις τους δύσκολους αγώνες».
Τέλος, μίλησε για την επόμενη ημέρα της Λεωφόρου και την παραμονή της Θύρας 13 στην ιστορική έδρα των Πράσινων
«Όταν υπογράψαμε τη σύμβαση, ήταν μια ευκαιρία να φτιάξει ο Παναθηναϊκός μια καινούργια έδρα και ήταν να μετακομίσει και το μπάσκετ. Υπήρξε μια σκέψη για πλατεία, πράσινο και κάποιες αθλητικές εγκαταστάσεις. Θεωρώ είναι λάθος να γκρεμιστεί η Λεωφόρος. Προσωπικά θα κρατούσα τη Θύρα 13, την ψυχή της ομάδας. Αν γκρεμιστεί η 13, ουσιαστικά πεθαίνει η 13. Θα ήταν ένα όμορφο μνημείο της Αθήνας».
