Σαντιό Μανέ: Ο ήρωας κάθε μικρού παιδιού στη Σενεγάλη

Από ένα μικρό χωριό της Σενεγάλης, στην κορυφή των δικών του άπιαστων ονείρων, ο Σαντιό Μανέ δοξάζεται από τον λαό του σαν ήρωας και ας μην του αρέσει. Αυτή είναι η ιστορία του.

Θα πρέπει κάποιος να ψάξει πολύ καλά στον χάρτη της Αφρικής, έτσι ώστε να καταφέρει να βρει το Μπαμπαλί, το μικρό χωριό της Σενεγάλης στο οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Σαντιό Μανέ.  Δίπλα από τις όχθες του ποταμού Καζαμάνς, έμαθε να παίζει ποδόσφαιρο.

Ο Σαντιό Μανέ από μικρό παιδί στο συγκεκριμένο περιβάλλον, επέμενε ότι θα γίνει ποδοσφαιριστής και πως θα καταφέρει να αγωνιστεί σε μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα. «Υποσχόταν» στο θείο του που γελούσε με την αφέλεια του ανηψιού, ότι εάν τον πάει στο κοντινό λιμάνι του Ζίγκινσορ, εκεί που υπήρχε η πλησιέστερη επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου, θα γίνει σπουδαίος. 

Ο Μανέ είχε το δικό του σχέδιο, το δικό του όραμα και τον δικό του τροπο προκειμένου να πετύχει όσα ήθελε. Από μικρός δεν μιλούσε πολύ, αλλά ελάχιστα. Μιλούσε μόνο για να εκφράσει συναισθήματα, ποτέ για να αντιπαρατεθεί ή να διεκδικήσει. Μέχρι και σήμερα ως επαγγελματίας, εξακολουθεί να πορεύεται βασιζόμενος στη δική του σταθερά. Ντροπαλός σε σημείο να γίνεται παρεξηγήσιμος, με μια αστείρευτη σεμνότητα να τον διακατέχει και έναν χαρακτήρα που σκλαβώνει τον ίδιο, τον θαυμαστή και τον συμπαίκτη. 

ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ

Κατά την περίοδο που αγωνιζόταν με τη φανέλα της Λίβερπουλ και ενώ συνυπήρχε στην επιθετική γραμμή της ομάδας με τον Μοχάμεντ Σαλάχ, ο Μανέ είχε ερωτηθεί -με σκοπό να δημιουργηθεί θέμα- για το γεγονός της μετακίνησης του στο αριστερό άκρο της επίθεσης από το δεξιό.

Η απάντηση του ήταν σκληρή, κόφτη αλλά απολύτως ειλικρινής. «Ποδοσφαιριστής ήθελα να γίνω, όχι ντίβα».

Λίγο καιρό αργότερα, ο Αιγύπτιας σούπερ σταρ θα ερωτηθεί για τον Μανέ, όσον αφορά τον καλύτερο του φίλο μέσα στην ομάδα. Ο Σαλάχ κοντοστάθηκε και αφού ακούμπησε το μούσι του, απάντησε γελώντας αμήχανα: «Κανένας. Ο Σαντιό ζει μόνος του, περπατάει μόνος του, τρώει και πίνει μόνος του».

Ο Μανέ έμαθε να ζει και να παλεύει μόνος του και πίσω από το σκληρό βλέμμα που μπορεί να έχει όταν τον δείχνουν οι κάμερες, κρύβεται η σπουδαία ιστορία του. Δεν αποτελεί μοντέλο της σημερινής εποχής, που οι ποδοσφαιριστές προβάλλουν τις ζωές τους μέσω social media. Είναι προσγειωμένος ή αν θέλετε να το πούμε καλύτερα “ανθρώπινος”. Ακολουθεί υγιεινή διατροφή στα όρια της εμμονής, κοιμάται νωρίς, ακούει το σώμα του και προσέχει την παραμικρή σταγόνα ιδρώτα. «Τι να τις κάνω τις δέκα Ferrari, τα είκοσι ακριβά ρολόγια, τα πανάκριβα διαμάντια και τα ιδιωτικά αεροπλάνα; Τι θα μου δώσουν εμένα αυτά τα άψυχα αντικείμενα και τι θα δώσουν και στον κόσμο; Αλήθεια προτιμώ ο λαός μου να λαμβάνει λίγο απ’ αυτό που μου έδωσε η ζωή. Γιατί εγώ ήμουν ο τυχερός», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά. 

Το βράδυ της 25ης Μαΐου του 2005, σε ηλικία 13 ετών, παρακολουθούσε μαζί με έναν φίλο του τον σπουδαίο τελικό του Champions League στην Κωνσταντινούπολη, με τη Λίβερπουλ να κάνει το θαύμα της και να κατακτάει το τρόπαιο. Τα χρόνια πέρασαν και τον Μάιο του 2018 στο Μπαμπαλί θα έβλεπαν ξανά έναν τελικό της αγγλικής ομάδας στην κορυφαίο διασυλλογική διοργάνωση. Τα πράγματα όμως είχαν αλλάξει. Όλοι οι κάτοικοι φορούσαν κόκκινες φανέλες με το όνομα του Σαντιό. Η εκπλήρωση του πεπρωμένου του ήταν γεγονός. 

ΗΡΩΑΣ ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑΠΕΙΝΟΣ

Ο Μανέ δεν ξεχνάει τον τόπο του, παρά το γεγονός πως έχει ζήσει τα πάντα στην ποδοσφαιρική του καριέρα, έχοντας λάβει εξωφρενικά ποσά στον τραπεζικό του λογαριασμό. 

Η οικογένεια του ζει ακόμα στο Μπαμπαλί, αλλά μπορεί να λέει με περηφάνια τα όσα έχει κάνει ο Σαντιό για τον τόπο του. «Το μεγαλύτερο κίνητρο στη ζωή μου, αυτό που με ώθησε περισσότερο στην καριέρα μου, από πολύ νέος, ήταν η επιθυμία να δώσω κάτι στον τόπο μου. Όσο και ό,τι μπορούσα, δεν έχει σημασία», θα αναφέρει χαρακτηριστικά. 

Όταν πήρε τη μεταγραφή από τη Σαουθάμπτον στην Λίβερπουλ, πλήρωσε την ανακαίνιση του τζαμιού στο χωριό του και μετέπειτα πλήρωσε για τη δημιουργία καινούργιου. Μέχρι σήμερα πληρώνει ένα είδος μηνιαίας επιδότησης στους κατοίκους της περιοχής, ενώ το 2019 χρηματοδότησε εξ’ ολοκλήρου την οικοδόμηση του κτιρίου που στεγάζει το γυμνάσιο. Παράλληλα, την εποχή που ο Covid-19 είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη φρόντισε για την περίθαλψη και την ενίσχυση της κοινότητας για την καταπολέμηση του ιού, δωρίζοντας πάνω από 50.000 ευρώ. 

Δεν σταμάτησε όμως εκεί όπως γίνεται αντιληπτό. Το 2021 έχτισε νοσοκομείο στο Μπαμπαλί, ενώ μετέπειτα φρόντισε για την δημιουργία του πρώτου ταχυδρομείου της κοινότητας. Όσον αφορά τα σχολεία, παρείχε στο σχολείο λάπτοπ, ενώ φρόντισε για τη σύνδεση 4G στον τόπο του. Επιπλέον, κανόνισε για την καταβολή ενός επιδόματος 70 ευρώ το μήνα σε κάθε οικογένεια στην πόλη του, η οποία αριθμεί 2.000 άτομα. Αυτό ισοδυναμεί περίπου με τον μηνιαίο μισθό ενός Σενεγαλέζου πολίτη. 

Στη Σενεγάλη τον αντιμετωπίζουν ως ήρωα, αλλά δεν του αρέσει. Εκείνος θεωρεί πως έκανε κάτι απλό, κάτι που θα έκανε ο καθένας που θα βρισκόταν στη θέση του. Φρόντισε οι πολίτες και τα παιδιά του τόπου του να μην αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες που βρέθηκαν μπροστά στο δικό του μοναχικό μονοπάτι. Χάρη σε εκείνον κάθε μικρός φίλος του Μπαμπαλί, που αγαπάει το ποδόσφαιρο, μπορεί να κυνηγήσει το ίδιο όνειρο με εκείνον, αφού η Λίβερπουλ έχει δημιουργήσει ακαδημία στον τόπο του 33χρονου. 

ΜΙΛΗΣΕ ΟΤΑΝ ΕΠΡΕΠΕ

Όπως είπαμε, ο Σαντιό Μανέ δεν είναι άνθρωπος που μιλάει συχνά. Στον τελικό, όμως, του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής, κόντρα στο Μαρόκο, μίλησε όταν έπρεπε. Ενώ όλη η ομάδα της Σενεγάλης είχε αρχίσει να αποχωρεί από τον αγωνιστικό χώρο, μετά το πέναλτι που δόθηκε στο Μαρόκο, ο αρχηγός μίλησε. 

Ο Μανέ κάλεσε τους συμπαίκτες του να βγουν από τα αποδυτήρια και τους μάζεψε λέγοντας τους πως δεν πρέπει να τα παρατήσουν. Τα όσα διαδραματίστηκαν μετά, είναι απλά ο λόγος για τον οποίο λατρεύουμε το ποδόσφαιρο. Ο Μεντί έπιασε το… κακό πέναλτι του Μπραχίμ Ντίαθ, ο Γκέιγ σκόραρε με ένα εντυπωσιακό σουτ στην παράταση και η Σενεγάλη πανηγύρισε ξανά. 

Η κάμερα στράφηκε στον Μανέ, εκείνος απλώς γονάτισε και ξέσπασε σε κλάματα. Δεν μίλησε, ούτε τώρα. Άφησε τις πράξεις του να πουν όσα κρατάει μέσα του. Έτσι έχει αποφασίσει να πορεύεται στη ζωή του και την καριέρα του. Μοναχικά, ήρεμα και με μοναδικό στόχο να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα, βοηθώντας άλλους να κάνουν το ίδιο με τα δικά τους και πρωτίστως χωρίς να καταπατάει των άλλων.