Ο Ματ Ντάρμπισιρ στο Sportal: «Δεν θυμάμαι πως σκόραρα με την ΑΕΚ – Χοροπηδούσα στο σαλόνι μου στον τελικό του Conference»

Ο Ματ Ντάρμπισιρ παραχώρησε συνέντευξη εφ' όλης της ύλης στο Sportal και μεταξύ άλλων διηγήθηκε πως βίωσε το αξέχαστο ΑΕΚ - Ολυμπιακός, το πως πανηγύρισε στον τελικό του Conference League, αλλά και την... περίεργη γνωριμία με τον Ερνέστο Βαλβέρδε.

«Ντάρμπισαϊρ ή Ντάρμπισιρ;» ήταν το πρώτο ερώτημα που θέσαμε στον πρώην παίκτη του Ολυμπιακού και εκείνος μας απάντησε: «Λατρεύω έτσι όπως το λέτε οι Έλληνες». Κάπως έτσι, ξεκίνησε η συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης του Ματ Ντάρμπισιρ (συμφωνήσαμε τελικά να το κρατήσουμε έτσι) στο Sportal.

Mία συνέντευξη μέσω της οποίας ο, πλέον, 39χρονος πάλαι ποτέ επιθετικός μας διηγήθηκε ουκ ολίγα πράγματα. Αφενός, ο ίδιος μας αποκάλυψε πως δεν θυμάται τον τρόπο με τον οποίο σκόραρε κόντρα στην ΑΕΚ σε εκείνον τον αξέχαστο τελικό του 2009, εντούτοις αυτό που του χαράχθηκε στη μνήμη ήταν τα δευτερόλεπτα αργότερα και η αντίδραση του κόσμου.

Αφετέρου, ο Ντάρμπισιρ μας μίλησε για το πως βίωσε τον τελικό του Conference League και το πως… χοροπηδούσε στο τέρμα του Αγιούμπ Ελ Κααμπί, ενώ ταυτόχρονα μας εξιστόρησε το πως έφτασε από το «ναι» στον Ολυμπιακό μέχρι την περίεργη συνθήκη του Ερνέστο Βαλβέρδε.

Αναλυτικά όσα δήλωσε ο Ματ Ντάρμπισιρ στο Sportal:

Θα ήθελα να σε ρωτήσω, τι κάνει ο Ματ Ντάρμπισιρ σήμερα;

«Αυτή την περίοδο διοικώ την ακαδημία μου. Επίσης παραδίδω τα δικά μου προσωπικά masterclasses μέσω των οποίων ταξιδεύω στον κόσμο, στην Κύπρο, ήρθα στην Ελλάδα και σε όλη την Αγγλία. Αυτά τα μαθήματα αφορούν παίκτες που αγωνίζονται στη μεσοεπιθετική γραμμή, όπως μέσοι, εξτρέμ και σέντερ φορ. Μου αρέσει πολύ να το κάνω αυτό. Επίσης δουλεύω για να πάρω το δίπλωμα προπονητικής της UEFA, ώστε να αναλάβω μία ομάδα». 

Θα σε γυρίσω στο 2009 όταν πήρες την απόφαση να έρθεις στον Ολυμπιακό. Τι θυμάσαι από εκείνη την πρόταση;

«Τότε ήμουν στην Μπλάκμπερν και έπαιζα πολύ καλά. Όμως εκείνη την περίοδο ήρθε ο νέος προπονητής και ζήτησε το “9άρι” του να είναι ένα βαρύ όνομα. Εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να παίζω ποδόσφαιρο. Είχα προτάσεις και από άλλες ομάδες. 

Θυμάμαι παίξαμε ένα φιλικό προετοιμασίας με τον Ολυμπιακό και τότε ήταν και ο Ριβάλντο στην ομάδα. Ήταν μία πολύ καλή ομάδα και το να παίζεις μαζί της ήταν επίσης κάτι ωραίο. Τότε, έπαιζε λίγες εβδομάδες μετά στο Champions League και σε εκείνο το φιλικό μας νίκησε με 5-0, που ήταν κακή μέρα στη δουλειά. 

Το γκολ με την ΑΕΚ το έχω δει άπειρες φορές αλλά πραγματικά δεν θυμάμαι πλήρως πως ήρθε. Αυτό που θυμάμαι είναι τον κόσμο που δεν πίστευε ότι ισοφαρίσαμε και εγώ να τρέχω προς το μέρος του.

Είχα έναν ατζέντη που συνεργαζόταν με την Ελλάδα και μου είπε: “Ενδιαφέρεσαι να πας στον Ολυμπιακό στο τέλος της σεζόν”. Εγώ με τη μία απάντησα “ναι”. Δεν το σκέφτηκα καθόλου. Ήξερα το κλαμπ, ήξερα τι παίκτες είχε, ήξερα τι φιλάθλους είχε. Στο φιλικό που σας ανέφερα προηγουμένως ήταν γύρω στα 200 άτομα με φωτοβολίδες κλπ. Θυμάμαι να σκέφτομαι: “Αν αυτό είναι ματς προετοιμασίας, φαντάσου να παίζεις στο ‘Καραϊσκάκης'”. 

Μου έδωσες εξαιρετική «πάσα»! Τι θυμάσαι από το διάστημα στην Ελλάδα και τη θητεία σου στον Ολυμπιακό;

«Πέρασα υπέροχα, από την ώρα που πάτησα το πόδι μου, οι φίλοι της ομάδας με στήριξαν. Με έκαναν να νιώσω πολύ άνετα, εμένα και την οικογένειά μου και είμαι ευγνώμων για αυτό. Με έκανε να προσπαθώ περισσότερο για να τους χαροποιήσω. Μία ανάμνηση ήταν όταν υπέγραψα το νέο μου συμβόλαιο, μετά τη λήξη του δανεισμού μου. Μου προσφέραν τετραετές συμβόλαιο και ήταν μία μεγάλη τιμή για εμένα, ένιωσα υπέροχα. Αυτό που ξεχωρίζω είναι τρία γκολ.

Το ένα είναι κόντρα στον Παναθηναϊκό. Όταν μπαίνεις σε αυτά τα ματς και σκοράρεις είτε ένα απλό τέρμα, είτε αυτό που φέρνει τη νίκη, οι φίλαθλοι θα σε θυμούνται. Και είμαι ευγνώμων για αυτή την ανάμνηση, γιατί ήταν ωραία. Δυστυχώς δεν πήραμε το πρωτάθλημα εκείνη τη σεζόν και ήταν κακό για εμάς. Τουλάχιστον κάναμε το νταμπλ την περασμένη σεζόν που ήταν υπέροχη. 

Τα άλλα δύο ήταν κόντρα στην ΑΕΚ. Το ένα είχε έρθει ενώ το σκορ ήταν στο 0-2 και μας έδωσε ψυχολογία για να επιστρέψουμε στο ματς. Μετά το βάλαμε με τον Ντουντού, το έβαλαν και αυτοί για το 3-2 και στο 90+5’ κατάφερα να σκοράρω. Ένα γκολ που το έχω δει άπειρες φορές αλλά πραγματικά δεν θυμάμαι πλήρως πως ήρθε. Πριν από αυτό είχα μία σύγκρουση με το κεφάλι και είχα μερικά πράγματα στη μύτη. Αλλά κατάφερα να σκοράρω.

Ήξερα ότι ο Βαλβέρδε ήθελε κάποιον άλλον για τη θέση μου. Αλλά μου είπε: “Θα δουλέψουμε μαζί".

Από εκείνα που θυμάμαι είναι πως με το που έβαλα γκολ έτρεξα προς τον κόσμο που καθόταν στην κερκίδα απέναντι. Δεν έζησα κάτι τέτοιο ξανά, παρόλο που έπαιξα ποδόσφαιρο για 15-16 χρόνια μετά από εκείνο το ματς. Απλά να τρέχω προς τον κόσμο που δεν πίστευε ότι είχαμε ισοφαρίσει. Θα μου μείνει εκείνη η εικόνα για πάντα. Είναι ένα από τα καλύτερα γκολ της καριέρας μου». 

Είναι ένα από τα κορυφαίας ματς, ίσως το κορυφαίο, στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Υπάρχει κάποια ανείπωτη από εκείνο το ΑΕΚ – Ολυμπιακός;

«Οι πανηγυρισμοί μετά ήταν τέλειοι. Δεν υπάρχει κάποια τρελή ιστορία. Θυμάμαι να πηγαίνουμε στα αποδυτήρια και εκεί η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη. Όλοι πανηγύριζαν, πηδάγαμε στα τραπέζια, ρίχναμε σαμπάνιε:ς, πίναμε ότι μπορούσαμε να πιούμε. Ήταν κάτι το απίστευτο, ένα συναίσθημα που δεν ήθελες να τελειώσει». 

Εκείνο το διάστημα έπαιζες υπό τις οδηγίες του Ερνέστο Βαλβέρδε. Πως ήταν αυτή η εμπειρία;

«Ήταν φανταστικός. Όταν υπέγραψα υπήρχε μία περίεργη κατάσταση, διότι ήξερα ότι ήθελε κάποιον άλλον για τη θέση μου. Που είναι λογικό, έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Αλλά μου είπε: “Θα δουλέψουμε μαζί”. Ως προπονητής (σ.σ. που είμαι), μου έμαθε πολλά πράγματα.

Είπα στη γυναίκα μου και τα παιδιά μου: “Περιμένετε και θα δείτε τι θα γίνει στην Αθήνα όταν πάρει ο Ολυμπιακός το Conference League”

Είχα συνηθίσει στο αγγλικό στυλ παιχνιδιού που ήταν γρήγορος και ο τρόπος που έβλεπε το παιχνίδι ήταν μία ξεχωριστή κουλτούρα. Ήταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος». 

Μου είπες ότι οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού σε εκείνον τον τελικό ήταν κάτι που δεν ξέχασες ποτέ. Θα ήθελα να σε ρωτήσω, ποια κερκίδα αντιπάλου θυμάσαι επίσης έντονα;

«Κοίτα, είχα παίξει προηγουμένως στην Premier League, σε μεγάλα γήπεδα όπως το Ολντ Τράφορντ. Το πρώτο εκτός έδρας ματς που είχαμε με τον Ολυμπιακό ήταν αυτό εναντίον του ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη. Είχα το κινητό στο χέρι και πάντα έστελνα στη γυναίκα μου βίντεο από εκεί που παίζαμε. Έτσι έκανα και στην Τούμπα, αλλά ήταν μεγάλο λάθος.

Το παιχνίδι δεν είχε πάει καλά και μετά ο κόσμος μου έλεγε “γιατί τραβάς βίντεο τον κόσμο του ΠΑΟΚ, γιατί βγάζεις φωτογραφίες το γήπεδό τους κλπ.”. Τα βίντεο που τράβαγα εγώ, όμως, δεν ήταν λόγω ατμόσφαιρας, απλά έδειχνα στη γυναίκα μου που παίζω. Όπως και να έχει, μου έμεινε στο μυαλό ότι δεν μπορώ να το κάνω ξανά». 

Το 2024 ο Ολυμπιακός κατέκτησε το Conference League. Παρακολούθησες εκείνο το παιχνίδι;

«Ναι το είδα, ήταν υπέροχο και λόγω της σχέσης που έχω με το κλαμπ. Είπα στη γυναίκα μου και τα παιδιά μου: “Περιμένετε και θα δείτε τι θα γίνει στην Αθήνα όταν το πάρει ο Ολυμπιακός”. Ήξερα πόσα σήμαινε για τους φιλάθλους, τον Βαγγέλη Μαρινάκη, τους παίκτες, όλους όσους είχαν ασχοληθεί με το κλαμπ. Όταν μπήκε το γκολ χοροπηδούσα στο σαλόνι μου.

Όταν έφυγες από την Ελλάδα έπαιξες σε διάφορες χώρες και η ομάδα που έμεινες περισσότερο ήταν η Ομόνοια. Τι αναμνήσεις έχεις από εκεί;

«Επειδή είχα παίξει στον Ολυμπιακό, αυτό με βοήθησε αρκετά. Όταν έφτασα στην Κύπρο όλοι ήξεραν ποιος ήμουν, επειδή είχα παίξει εκεί. Μου έδωσε ένα πλεονέκτημα ως προς τους φιλάθλους και την εμπιστοσύνη τους. Ήταν σημαντικό για εμένα και την οικογένειά μου ότι μας υποδέχθηκαν αμέσως. Ο Ολυμπιακός με βοήθησε σε αυτό. Βέβαια, αυτό σήμαινε πως είχα και παραπάνω πίεση γιατί θεωρούσαν ότι θα πήγαινα εκεί και θα έβαζα 20 γκολ τη σεζόν.

Δεν δημιουργώ ποτέ πίεση στα παιδιά μου. Ας παίξουν ποδόσφαιρο, ας το χαρούν και αν δεν τους βγει, ποιος νοιάζεται;» 

Εμένα μου άρεσε αυτή η πίεση. Ήταν πολύ καλός ο κόσμος, εξαιρετικοί οι φίλαθλοι. Όταν χάναμε τα πράγματα δεν ήταν καλά, όπως και στον Ολυμπιακό. Η Ελλάδα και η Κύπρος μοιάζουν πολύ, κάτι που μου άρεσε. Οι οπαδοί της Ομόνοιας είναι παθιασμένοι, αγαπούν το ποδόσφαιρο, θέλουν επιτυχίες και στο τέλος τους τις χαρίσαμε».  

Εσύ έπαιξες ποδόσφαιρο και σε «ασυνήθιστες» χώρες όπως η Αυστραλία και η Ινδία. Εκεί πως ήταν η εμπειρία σου;

«Η μεταγραφή στην Αυστραλία έγινε γιατί σκοπεύαμε να μετακομίσουμε εκεί μόνιμα. Είχε όλα όσα θέλαμε, την οικογένειά μας, ευκαιρίες για τα παιδιά μας. Το ποδόσφαιρο εκεί ήταν ωραίο και το ευχαριστήθηκα. Δεν είχε καμία σχέση το πάθος με αυτό που υπήρχε στην Κύπρο, την Ελλάδα ή την Αγγλία. Από τη μία το χαιρόμουν, από την άλλη όμως ήθελα και την πίεση. Αυτή δεν την είχα.

Ένιωθα περίεργα γιατί αν χάναμε ή φέρναμε ισοπαλία η λογική ήταν ότι οκέι πάμε στο επόμενο ματς. Διότι εκεί δεν υπήρχε υποβιβασμός. Ήταν αφενός ωραίο γιατί δεν πιεζόμασταν, αλλά αφετέρου εγώ ήθελα την πίεση. Ήθελα να παίζω για κάτι. Το λέω συνεχώς στα παιδιά διότι η πίεση είναι προνόμιο και πρέπει να την ευχαριστιέσαι. Εγώ την ευχαριστιόμουν. Αλλά σαν χώρα και σαν ποδόσφαιρο μπορείς να μείνεις χαρούμενος στην Αυστραλία, θα συμβούλευα κάποιον στο τέλος της καριέρας του να πάει εκεί». 

Μου έδωσες για δεύτερη φορά «πάσα» γιατί έχεις έναν γιο, τον Μπρέιντιν, ο οποίος είναι 18 χρονών και ακολουθεί τα χνάρια σου παίζοντας στην Μπέρνλι Κ18 σαν σέντερ φορ. Πώς νιώθεις για αυτό;

«Στην πραγματικότητα και τα δύο μου παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο. Ο ένας σέντερ φορ και ο άλλος τερματοφύλακας. Το περίεργο με τον πρώτο που είναι 18 χρονών είναι πως είναι σαν να βλέπω εμένα όταν αγωνιζόμουν στην ηλικία του. Είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα, αν όχι καλύτερος.

Θα ήμουν πολύ χαρούμενος να ξεκινήσω το προπονητικό μου ταξίδι από τον Ολυμπιακό

Προφανώς χρειάζεται ευκαιρίες, καλή τύχη, να παραμείνει γυμνασμένος, να βάλει πολλά γκολ, να δουλέψει σκληρά και να αρπάξει την ευκαιρία. Εγώ εύχομαι να τα καταφέρει να γίνει ποδοσφαιριστής γιατί το θέλει. Εγώ θεωρώ πως μπορεί, αλλά πάντα έχει να κάνει με το σωστό timing και τη σωστή ευκαιρία». 

Σαν πατέρας και όχι σαν ποδοσφαιριστής, πως το βλέπεις ότι τα παιδιά σου είναι στα χνάρια σου;

«Είμαι πολύ περήφανος. Παρόλα αυτά και σε ένα μαγαζί στη γωνία να δούλευαν, πάλι περήφανος θα ήμουν. Δεν δημιουργώ ποτέ πίεση στα παιδιά μου, αν μου ζητήσουν μία συμβουλή θα τους τη δώσω. Αν δεν το κάνουν, είναι οι γιοί μου. Ας παίξουν ποδόσφαιρο, ας το χαρούν και αν δεν τους βγει, ποιος νοιάζεται;» 

Κλείνοντας ευχαριστήσαμε τον Ματ Ντάρμπισιρ για τον χρόνο που μας αφιέρωσε και του ευχυθήκαμε κάποια στιγμή να προπονήσει τον Ολυμπιακό. Εκείνος, με αφορμή την εν λόγω ευχή μας είπε πως: 

«Το εύχομαι. Έκανα μία συνέντευξη πριν από λίγες ημέρες και μιλούσαμε για την πιθανότητα να πάω κάποια στιγμή στον Ολυμπιακό. Θα ήμουν πολύ χαρούμενος να ξεκινήσω από εκεί το ταξίδι μου, όποτε και αν είναι αυτό. Διότι είναι ένα εξαιρετικό κλαμπ και μου έδωσε γερές βάσεις για να δουλέψω. Ποιος ξέρει τι μπορεί να συμβεί…»