EuroLeague
Η σεζόν της ομάδας μπάσκετ του ΠΑΟΚ ολοκληρώθηκε και ο Παντελής Μπούτσκος έδωσε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη.
Η σεζόν της ομάδας μπάσκετ του ΠΑΟΚ ολοκληρώθηκε και ο Παντελής Μπούτσκος έδωσε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στις οποίες έκανε εκπληκτικές δηλώσεις.
Μιλώντας στην ΕΡΤ News, μίλησε για τη δική του φιλοσοφία, τα όσα έζησε στον Δικέφαλο τη φετινή σεζόν αλλά και τις σπουδές του που τον βοήθησαν πολύ στο να δέσει το γκρουπ της φετινής σεζόν.
Παράλληλα, σημείωσε πως Μπέβερλι και Ταϊρί αποτέλεσαν τα μεγαλύτερα στοιχήματά του φέτος, ενώ ήταν ξεκάθαρος για το ενδεχόμενο παραμονής του, σημειώνοντας για ακόμα μία φορά πως θα ήταν τιμή του να μείνει στον ΠΑΟΚ της νέας εποχής.
Αρχικά ο Παντελής Μπούτσκος δήλωσε πως: «Είναι λυτρωτικό να είσαι σε επαφή με τα συναισθήματά σου και αυτό μας κάνει και πιο αυθεντικούς. Ξεχωριστές ήταν οι στιγμές με τον κόσμο που πραγματικά ήταν στιγμές ευγνωμοσύνης, συγκίνησης, δικαίωσης, είναι στιγμές που τις κρατάς για πάντα μέσα σου. Αυτό το γκρουπ έκανε ένα πολύ όμορφο ταξίδι, έκανε κατάθεση ψυχής και ήμασταν πολύ γενναίοι σε έναν όμορφο αγώνα που δώσαμε.
Λειτουργώ πολύ αυθόρμητα και έχω επενδύσει πολύ στο κομμάτι της επικοινωνίας γιατί είναι ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία του προπονητή. Πρέπει σε συνθήκες μεγάλης έντασης, σε συνθήκες με μεγάλη πίεση, να βρεις τρόπο στο λίγο χρόνο που έχεις να επικοινωνήσεις το μήνυμα. Οπότε είναι ένα χαρακτηριστικό μου αυτό. Με βοηθάν και οι σπουδές μου στο μάνατζμεν και στη βιομηχανική ψυχολογία που είναι πως θα βρεις τον τρόπο σε έναν εργασιακό χώρο να πάρεις το μάξιμουμ από τους εργαζομένους. Είτε είναι σε μία τράπεζα, είτε σε μία ομάδα μπάσκετ. Οπότε ψάχνω να βάλω τις λέξεις στη σωστή σειρά, να έχω τα σωστά εργαλεία και να θέσω το σωστό τόνο για το επόμενο βήμα».
Για τη δική του πορεία και την απόφαση να αφήσει τον τραπεζικό χώρο και να μπει σε αυτόν του μπάσκετ: «Αρχικά να θυμίσω ότι και άλλοι σπουδαίοι προπονητές, όπως ο Γιάννης Ιωαννίδης και ο Σούλης Μαρκόπουλος εργάζονταν σε τράπεζα τα πρώτα χρόνια. Έχω κοουτσάρει σε όλες τις κατηγορίες, από το τοπικό στη Θεσσαλονίκη μέχρι το υψηλότερο επίπεδο, απλά ακολουθείς μία φωτιά που έχεις στην καρδιά και στο μυαλό και πηγαίνεις. Ακολουθείς τον δρόμο της καρδιάς.
Για το πόσο δύσκολο ήταν που διαδέχθηκε τον Ζντοβτς: «Ήταν μία πολύ μεγάλη πρόκληση πραγματικά. Είχαν έρθει καινούργιοι παίκτες, οι ομάδα δυσκολευόταν να βρει τη χημεία της. Οπότε λειτούργησα με έναν τεχνοκρατικό τρόπο σκέψης, έπρεπε να κάνω μία ιεράρχηση, να βάλω προτεραιότητες, να δημιουργηθεί περιβάλλον που κάθε παίκτης πρέπει να νιώσει ότι ανήκει σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Να νιώσει ο καθένας ότι ανήκει σε κάτι ξεχωριστό, να είναι ο εαυτός του μέσα σε ένα πλαίσιο και να νιώσουν ασφάλεια. Γιατί έτσι μπορούν να ανθίσουν. Είχαμε παίκτες με έντονη προσωπικότητα, όμως χτίσαμε σημαντικά κανάλια επικοινωνίας, ήρθαμε πολύ κοντά ο ένας στον άλλον. Η επικοινωνία είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Πρέπει ο προπονητής να βρει τον άνθρωπο πίσω από τον παίκτη. Να καταλάβει για τους παίκτες του τι τους κινητοποιεί, ποιοι είναι οι φόβοι τους, γιατί οι παίκτες δέχονται πολύ μεγάλη πίεση. Πρέπει να βρει πως θα τους δώσει το κίνητρο και ήταν σημαντική προτεραιότητα αυτή για εμένα».
Για το αν προτιμάει επόμενη χρονιά δίπλα στον Τρινκιέρι ή πορεία μόνος μετά τη φετινή πορεία του: «Έχω δηλώσει ότι θα είναι τιμή μου να είμαι στον ΠΑΟΚ της νέας εποχής».
Για το αν ήταν MVP ο Ταϊρί και αν ο παίκτης που ξαναβρήκε τον εαυτό του ήταν ο Μπέβερλι: «Αυτοί οι δύο παίκτες ήταν τα μεγαλύτερα στοιχήματά μου. Ειδικά με τον Μπέβερλι, επειδή είναι αυτή η πληθωρική προσωπικότητα, ένιωσα ότι θα πρέπει να έχει έναν ηγετικό ρόλο. Βέβαια έπρεπε να βρω μία άλλη εκδοχή του σε σχέση με αυτό που ήταν νεότερος. Δεν ήθελα σε αυτή τη φάση της καριέρας του να είναι ο παίκτες που πιέζει τη μπάλα σε όλο το γήπεδο. Ήθελα να του δώσω πιο καθαρές αποφάσεις, να διαχειριστούμε το φορτίο γιατί είχαμε ένα δύσκολο πρόγραμμα και κυρίως ήθελα να έρθουμε κοντά, να τον καταλάβω. Ο Ταϊρί είναι ένας παίκτης με πολύ μεγάλο κίνητρο, διψασμένος με μεγάλη φλόγα μέσα του. Έπρεπε να νιώσει ελευθερία, να ωριμάσει όμως μέσα σε ένα πλαίσιο. Όλη η ομάδα έκανε πολύ μεγάλη θυσία. Είχαμε πολλές συζητήσεις. Ο ελληνικός κορμός, παρόλο που είχε πιο περιορισμένο ρόλο, ήταν πάντα με θετική αύρα, είχαμε καταπληκτικά αποδυτήρια και όλο αυτό δημιούργησε ένα περιβάλλον συνεχούς ανάπτυξης.
Νιώσαμε ότι μπορούσαμε να πιέσουμε ακόμα περισσότερο τον Παναθηναϊκό. Αλλά από την άλλη έχει ίσως το καλύτερο ρόστερ στη νεότερη ιστορία του, παίκτες με χαρακτήρα και ταλέντο. Λεπτομέρειες όμως έκριναν και να δύο ματς, ειδικά το πρώτο και ο Παναθηναϊκός έφτασε στους τελικούς. Και στην Ευρώπη ήταν ένα πολύ όμορφο ταξίδι, αν σκεφτείτε ότι περάσαμε στη φάση των 16 με τη Μπράουνσβάικ με 0,5 δεύτερα στο ρολόι. Μετά πέσαμε πάνω στη Μούρθια, είχε να χάσει πέντε μήνες στη διοργάνωση, εκπληκτική ομάδα. Το πιστέψαμε και το καταφέραμε όμως. Και μετά το Μπιλμπάο που μας έφτασε στα όριά μας, παίξαμε καλά στο πρώτο ματς, κοντράραμε στο Μπιλμπάο για 35 λεπτά φάγαμε μπασκετικό ξύλο, δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Αλλά ξέραμε ότι δώσαμε ό,τι είχαμε.
Για το μέλλον του μπάσκετ της Θεσσαλονίκης: «Είναι πολύ σημαντική η δυναμική που αναπτύσσει η Θεσσαλονίκη. Πραγματικά ο αέρας αρχίζει και ξαναμυρίζει μπάσκετ όπως τη δεκαετία του 90 και μόνο καλό είναι αυτό για το άθλημα. Ανεβαίνει ο πήχης, μόνο καλό μπορεί να κάνει αυτό».
Και έκλεισε με μία εκπληκτική ατάκα: «Οι παίκτες πρέπει πρώτα να παίζουν για αυτό που γράφει μπροστά η φανέλα και μετά για το όνομά τους που είναι γραμμένο πίσω».
