EuroLeague
Ο Γιάννης Ψαράκης ανατρέχει στα… δικά του Final Four έχοντας δει από κοντά τις κατακτήσεις και των δέκα ελληνικών τροπαίων
Όταν με ρωτάνε “σε πόσα Final Four έχεις πάει” για έναν περίεργο λόγο αυτά που πρώτα μου έρχονται στο μυαλό ήταν αυτά τα 9 που απουσίασα. Είτε λόγω στρατού, είτε λόγω έλλειψης χρημάτων (στάσης εμπορίου) από τα Μέσα που εργαζόμουν, είτε λόγω covid (βλ. Κολονία) είτε λόγω στριψίματος νομίσματος (ναι, συνέβη και αυτό)!
Από την άλλη οι αναμνήσεις αυτών των τεσσάρων δεκαετιών, από τον (προ Final Four) τελικό στη Λωζάνη ανάμεσα σε Τρέισερ Μιλάνο του Μενεγκίν, του (αγαπημένου μου) Πρεμιέρ και του Ρίκι Μπράουν και Μακάμπι των Λαβόν-Μέρσερ, Μαγκί και Τζάμσι μέχρι και πέρυσι στο εξωτικό Άμπου Ντάμπι είναι αναμνήσεις μιας ζωής. Αγωνιστικά και μη.
Έχω να το λέω ότι έχω δει και τα 10 ελληνικά ευρωπαϊκά τρόπαια από κοντά. Και γεύτηκα τις περισσότερες από τις πίκρες των χαμένων ευκαιριών. Από την πρώτη του Άρη στη Γάνδη το 1988, το σοκ της ήττας στο Τελ Αβίβ (που συνοδεύτηκε από χειρονομία Ισπανού συναδέλφου..), στο ξέσπασμα της πρώτης κούπας στο Παρίσι το 1996, τα πούρα στο Παλαέουρ το 1997, την αξέχαστη εμπειρία να ζήσω ακριβώς πίσω από τον πάγκο του Ομπράντοβιτς το τρόπαιο του 2011 στη Βαρκελώνη ως ρεπόρτερ της Nova, την πίστη για ανατροπή και τη λύτρωση ένα χρόνο αργότερα στην Πόλη με το Πριντεζικό “πεταχτάρι”, τη ραψωδία του Βασίλη (Σπανούλη) στο Λονδίνο και τη 10η κούπα στο Βερολίνο.
“Καλά”, θα πείτε, αυτός ζαβός είναι και πανηγύρισε όλα τα ελληνικά τρόπαια; Δεν “ανήκει” σε κάποια ομάδα; Όπως λέει και ο αδερφικός φίλος Δημήτρης Καρύδας η δική μας δημοσιογραφική γενιά που γαλουγήθηκε μέσα από τις σελίδες του “Τρίποντου” του οποίου είχαμε τη χαρά και τη μοναδική δυνατότητα να είμαστε μέλη και δημιουργοί του έζησε τις καλές εποχές της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα. Όχι, μη νομίζετε. Και τότε υπήρχε κόντρα των “αιώνιων” (και πριν Αρη – ΠΑΟΚ) και τότε υπήρχε αντιπαλότητα αλλά δεν υπήρχε αυτή η τοξικότητα του σήμερα που στο μεγαλύτερό της ποσοστό οφείλεται στην έκρηξη των social media και στην επώνυμη ή ανώνυμη “εύκολη” κριτική και επίθεση σε οτιδήποτε “αντίθετο” με τα “δικά μας” πιστεύω και θέλω.
Ναι, τότε (και ακόμη και σήμερα) πανηγυρίζαμε όλα τα τρόπαια απ’ όπου και αν προέρχονταν γιατί αυτό ήταν καλό για το μπάσκετ (μας). Δεν μας χαρακτήρισαν τυχαία “μασόνους”, πως να το κάνουμε δηλαδή. Ακόμη θυμάμαι την ατελείωτη στεναχώρια όλων μας στο Τελ Αβίβ το 1994 και τον Νίκο Γκάλη να σπεύδει πρώτος να παρηγορήσει τους ηττημένους ερυθρόλευκους. Το τραπέζι από καμιά 20αριά νοματαίους στο Μονπαρνάς μετά τον τελικό στο Παρίσι το οποίο ολοκληρώθηκε με άναμμα πούρων για την πρώτη κούπα. Στη Ρώμη δε, τα ανάψαμε μέσα στο γήπεδο αφού ήμασταν ήδη… παλιοί στις κούπες, τρομάρα μας.
Και φέτος λοιπόν ισχύει ότι ίσχυε και τα προηγούμενα χρόνια. Με μία, με δύο, ελληνικές ομάδες στόχος ήταν και παραμένει ο ίδιος. Να προλάβουμε να ζήσουμε όσα περισσότερα τρόπαια μπορούμε ακόμη να ‘χουμε να διηγούμαστε τις ιστορίες τους είτε στα εγγόνια μας είτε στις παρέες που θα μαζευόμαστε μετά τα… δεύτερα -ήντα.
