EuroLeague
Ο Κώστας Τσίλης γράφει για την σχέση της ΑΕΚ και του Νίκολιτς, που έγινε κάτι πολύ παραπάνω από επαγγελματική ή ακόμα και πρωταθληματική
Τον Νίκολιτς τον βρήκαμε για πρώτη φορά μπροστά μας στο μακρινό καλοκαίρι του 2018. Είχε πάρει ήδη πρωτάθλημα με την Βίντι. Είχε πάει να μας κάνει χουνέρι μέσα στο ΟΑΚΑ, εκεί που θεωρούσαμε πως είχαμε σίγουρο το «σεντόνι» μετά το «διπλό» μέσα στην Ουγγαρία. Εμείς από εκείνο το ματς θυμόμαστε ακόμα τις μπουνιές του Λιβάγια με τον Λάζοβιτς και γενικώς την ποδοσφαιρική αφέλεια της ΑΕΚ να επιχειρήσει να σταθεί σε ομίλους Τσάμπιονς Λιγκ με τον Άλεφ στα χαφ και τον Κλωναρίδη στην επίθεση και μεταγραφή πρόκρισης τον Γιαννιώτα. Ο Νίκολιτς θυμάται τον αποκλεισμό και τον φέρει βαρέως.
Τον Σέρβο κόουτς τον ξαναβρήκαμε μπροστά μας πέρυσι το καλοκαίρι. Σε μια περίοδο που πλησίαζε η ημερομηνία για να φύγει η ΑΕΚ για την Ολλανδία για το βασικό στάδιο της προετοιμασίας και δεν είχε ακόμα προπονητή. Ενώ ο Ριμπάλτα έκανε… διακοπές σ’ ένα ελληνικό νησί και φωτογραφιζόταν μ’ ένα ποτήρι μπύρας. Βεβαίως παρά την αγωνία του κόσμου και παρά τις βλακείες που είχα γραφτεί τότε με αφορμή εκείνη την φωτογραφία, ο Καταλανός παρουσιάσει πολύ αναλυτικά στον Μάριο Ηλιόπουλος, τους λόγους που η ΑΕΚ πρέπει να πάει φουλ για Νίκολιτς. Προσπερνώντας ακόμα και περιπτώσεις με βαριά βιογραφικά, όπως αυτή του Μπενίτεθ.
Ο Ηλιόπουλος ήδη είχε πει πως το πρότζεκτ θα το άφηνε στα χέρια του Ριμπάλτα και δεν είναι απ’ αυτούς που παίρνουν τον λόγο τους πίσω. Επομένως έτσι κι αλλιώς η περίπτωση του Νίκολιτς είχε το προβάδισμα. Όμως η πρώτη μεγάλη νίκη του Σέρβου κόουτς, ήταν στην κουβέντα με τον Ηλιόπουλο. «Αυτός είναι, δεν θέλω να δω κανέναν άλλο», είχε πει τότε ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ. Ούτε αυτή είναι μια κουβέντα που θα έλεγε πέρυσι τέτοια εποχή, ειδικά μετά απ’ όλα είχαν συμβεί στην πρώτη του χρονιά στο τιμόνι της ομάδας. Ωστόσο εκείνο το «λατρεύω το ποδόσφαιρο, αλλά πιο πολύ λατρεύω τις νίκες», που είχε πει ο Νίκολιτς στην παρουσίασή του, αφορούσε όλους τους τομείς της ζωής του. Όχι μόνο τα ματς.
Ο Νίκολιτς «κέρδισε» πρώτα τον Ηλιόπουλο. Μετά «κέρδισε» τον κόσμο της ΑΕΚ. Αυτό και αν ήταν ζόρικο. Το να μπορέσουν οι οπαδοί της ΑΕΚ να εμπιστευτούν, πολύ περισσότερο να καψουρευτούν, προπονητή, αμέσως μετά τον Αλμέιδα, έμοιαζε εξίσου επικίνδυνη αποστολή μ’ αυτή που έπρεπε να φέρουν εις πέρας, όσοι ακολούθησαν μετά την φυγή του Μπάγεβιτς. Και εκεί κανείς επί της ουσίας δεν τα κατάφερε. Ο Νίκολιτς όμως, το πέτυχε. Θυμίζω πως ο Σέρβος κόουτς άκουσε το όνομα του ρυθμικά από την εξέδρα, στα τέλη του Αυγούστου, μετά την πρόκριση επί της Άντερλεχτ. Πάνω στο τρίμηνο δηλαδή. Έγινε σταθερά σύνθημα από τον κόσμο από το ματς στη Φλωρεντία και μετά. Δηλαδή πριν συμπληρωθεί εξάμηνο. Και τα λόγια του Νίκολιτς σ’ εκείνη την μυθική ομιλία πριν την Άντερλεχτ, με το «fight, believe, never give up», έγιναν πανό στην κερκίδα, για πρώτη φορά στην τεσσάρα επί του Παναθηναϊκού. Στα μισά δηλαδή του δρόμου της σεζόν.
Η πραγματική… έκπληξη
Το είχα ξαναγράψει και πριν από περίπου έναν μήνα, όταν ακόμα δεν υπήρχε στο τραπέζι νέο συμβόλαιο μέχρι το 2029, αλλά η σκέψη για επέκταση ως το 2028. Και το ξαναγράφω τώρα. Δεν είναι καθόλου περίεργο που τελικά ο κόσμος της ΑΕΚ και εμπιστεύτηκε και καψουρεύτηκε τον Νίκολιτς. Πρώτου καν πάρει το πρωτάθλημα. Οι οπαδοί της ΑΕΚ και δη ο γηπεδικός πυρήνας είναι φουλ συναισθηματικοί αλλά και φουλ ποδοσφαιρικοί. Και ο Νίκολιτς τους άγγιξε και τα δυο, πρωτίστως το δεύτερο, πριν καν φτάσει στην κατάκτηση του τίτλου. Δεν είναι λοιπόν καθόλου περίεργο που οι οπαδοί της ΑΕΚ κοντεύουν να βγουν στους δρόμους πανηγυρίζοντας, που ο Νίκολιτς συμφώνησε ήδη να ανανεώσει μέχρι και το 2029.
Το παράξενο της υπόθεσης και το είχα γράψει και τότε, είναι πως ένας προπονητής ρομπότ όπως είναι ο Νίκολιτς, έπεσε και αυτός σε… καψούρα. Διότι δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να με πείσει πως δεν υπάρχουν και έντονα στοιχεία… καψουρεύματος, στην απόφαση του κόουτς να πάει σ’ ένα συμβόλαιο με επιπλέον μια διετία. Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είναι ένας προπονητής που ποτέ στην καριέρα του δεν έχει μείνει σε πάγκο ομάδες περισσότερο από δυο σεζόν. Ούτε καν στην αγαπημένη του Παρτίζαν. Παρόλο που ήταν σ’ όλες τις ομάδες άκρως πετυχημένος. Με πρωταθλήματα και με κύπελλα. Δεν είναι λοιπόν η κατάκτηση του τίτλου, που μέτρησε να πει το «ναι» στην πρόταση της ΑΕΚ.
Είναι σίγουρα και λίγο εως πολύ συναίσθημα. Είναι και ο τρόπος που από την πρώτη στιγμή, αλλά ακόμα περισσότερο στην πορεία, που τον προσεγγίζει και του συμπεριφέρεται ο Ηλιόπουλος. Θυμίζω την ατάκα «είναι ο καλύτερος ιδιοκτήτης που έχω συνεργαστεί». Μια ατάκα από έναν άνθρωπο που ότι λέει δημοσίως, είναι ακριβώς αυτό που εννοεί. Φυσικά και δεν υπάρχει μόνο συναίσθημα. Αλίμονο. Για τον Νίκολιτς μιλάμε. Το κυρίαρχο, το βασικότερο, είναι πως βλέπει το προτζέκτ της ΑΕΚ, αυτό που «τρέχει» μαζί με τον Ριμπάλτα, πως πηγαίνει πολύ πιο μακριά από το καλοκαίρι του 2027, που ολοκληρωνόταν το προηγούμενο συμβόλαιο του. Ίσως ακόμα πιο μακριά από το καλοκαίρι του 2028, που ήταν η αρχική σκέψη για την επέκταση. Και όλοι έχουμε στο μυαλό μας, πόσο ψηλά έχει βάλει τον πήχη ο Νίκολιτς, σε μια ροκ ποδοσφαιρική ιστορία με την ΑΕΚ, που αποδείχθηκε πως είχε μόνο αρχή…
