Δεν είναι μικρό πράγμα η αξιοπρέπεια για τον Άρη

Ο Άρης δεν είχε κίνητρο κόντρα στον ΟΦΗ, αλλά έπαιξε σαν να είχε. Και εδώ που έχουμε φτάσει, έχει κι αυτό τη σημασία του. Γράφει ο Βασίλης Πολυχρονόπουλος.

Μία που τελείωσε ο τελικός του Κυπέλλου στο Πανθεσσαλικό και ο ΟΦΗ κατέκτησε δίκαια το τρόπαιο και μία που ο Άρης είδε να μπαίνει «σφραγίδα» στην πιο αποτυχημένη σεζόν από τότε που επέστρεψε στη μεγάλη κατηγορία. Και φυσικά, αυτόματα τα playoffs 5-8 μετατράπηκαν σε ένα τουρνουά προετοιμασίας. Κάτι το οποίο είναι αστείο και έχει μεγάλη ευθύνη η ΕΠΟ του Μάκη Γκαγκάτση γι’ αυτό, αλλά ας μην γίνω πάλι… τοξικός.

Το μεγάλο ζόρι για την ομάδα της Θεσσαλονίκης -πέρα από το να καταπιεί αυτή την τεράστια αποτυχία της απώλειας του ευρωπαϊκού εισιτηρίου- ήταν να παραμείνει σε αγωνιστικό mood και να μην ξεκινήσει από τώρα τις καλοκαιρινές διακοπές, παρουσιάζοντας μία εικόνα… παραλίας. Αυτό ήταν το μεγάλο «στοίχημα» για τον Μιχάλη Γρηγορίου, όπως είχα γράψει και εγώ στο Sportal, αλλά και πολλοί συνάδελφοι. Και απ’ ότι φάνηκε ο Έλληνας τεχνικός είναι έτοιμος να το κερδίσει.

Αν κάποιος έβλεπε χθες το ΟΦΗ – Άρης χωρίς να ξέρει τι έχει γίνει με την πέμπτη θέση και το ευρωπαϊκό εισιτήριο στο ελληνικό πρωτάθλημα, δεν θα μπορούσε να καταλάβει πως η ομάδα με τα κίτρινα δεν είχε κίνητρο. Δεν λέω ότι οι Θεσσαλονικείς έβγαλαν μάτια, ούτε πως είδαμε καμία ποδοσφαιρική πανδαισία. Αλλά σίγουρα δεν είδαμε αδιάφορους παίκτες που έχουν πετάξει λευκή πετσέτα. Και αυτό, όσο κι αν περνάει στα… ψιλά από τους περισσότερους, έχει τη σημασία του. Τουλάχιστον για τα δεδομένα της φετινής σεζόν.

Η χρονιά δεν σώζεται ούτε αν ο Άρης κάνει το 3/3 στα εναπομείναντα παιχνίδια και μαζί με τις δύο νίκες που έχει ήδη φτάσει σε ένα 5/5. Εδώ καλά-καλά δεν θα σωζόταν ούτε καν με το ευρωπαϊκό εισιτήριο για να ξέρουμε τι λέμε. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Όμως, η αξιοπρέπεια για τον Θεό του Πολέμου δεν είναι μικρό πράγμα. Το να σέβεται η ομάδα και όσοι αποτελούν μέλος αυτής τον κόσμο, που έχει πήξει στην πίκρα, επίσης δεν είναι μικρό πράγμα. Αφού δεν μπόρεσαν να του προσφέρουν χαρά, το ελάχιστο -και παράλληλα απαραίτητο- είναι να δείξουν ότι τον σέβονται.

Θα μου πει κάποιος τώρα, «ρε φίλε, πιστεύεις πως υπάρχει έστω κι ένας οπαδός του Άρη που ασχολείται πραγματικά και δεν έχει το μυαλό 100% στο θέμα με το ιδιοκτησιακό καθεστώς;». Η απάντηση είναι μάλλον όχι και το ξέρω καλά, από τα ουκ ολίγα μηνύματα που λαμβάνω καθημερινά για τα όσα ακούγονται και γράφονται σχετικά με αυτό το κομμάτι. Αυτό, όμως, δεν έχει καμία σημασία. Ο κόσμος έχει κάθε δικαίωμα να είναι ξενερωμένος και να μη δείχνει το παραμικρό ενδιαφέρον για αυτές τις αναμετρήσεις. Προπονητής, τεχνικό τιμ και παίκτες όχι!

Ξαναλέω, η αξιοπρέπεια δεν είναι μικρό πράγμα. Τουλάχιστον όχι για τον Άρη, που ακόμα και στα πιο δύσκολα του χρόνια έμαθε να ζει και να πορεύεται με αυτή. Το πρώτο πνευματικό δείγμα μετά την απώλεια της Ευρώπης ήταν πολύ θετικό. Έτσι πρέπει να συνεχίσει η ομάδα και μέχρι το τέλος της τρέχουσας αγωνιστικής περιόδου και ο στόχος να είναι ένας, όπως είπε και ο Μιχάλης Γρηγορίου: Το απόλυτο νικών και η κατάκτηση της 5ης θέσης. Παράλληλα, θα βγαίνουν και συμπεράσματα για κάποιους παίκτες εν όψει του σχεδιασμού για την επόμενη σεζόν. Κάτι επίσης σημαντικό…