Διασχίζοντας τη Ρουμανία, με διαφορετικού χρώματος κασκόλ

Να χάνεις τον εαυτό τραγουδώντας μέσα σε πλήθος που παραληρεί, να υφίστασαι πολυήμερες ταλαιπωρίες, προκειμένου να ζήσεις κάτι που διαρκεί μόλις 90 λεπτά.

«Μα είναι δυνατόν να χάνεις τη ζωή σου για το ποδόσφαιρο; Είναι λογικό να ταξιδεύεις χιλιάδες χιλιόμετρα για να δεις μια ομάδα;»

Μέσα στον καταιγισμό σχολίων για το δυστύχημα των οπαδών του ΠΑΟΚ στη Ρουμανία, γράφτηκε κι αυτό.

Ίσως διατυπώθηκε κι άλλου με διαφορετικό τρόπο, σίγουρα πάντως η σκέψη πέρασε από το μυαλό περισσότερων του ενός.

Αμύητων προφανώς στην αθλητική κουλτούρα της κερκίδας, που συνόδευσαν την έκφραση οδύνης και θλίψης με μια καλοπροαίρετη απορία.

Για εκείνους που αγνοούν το πλήθος των αισθήσεων που κυριεύουν κάθε φίλαθλο, η επιλογή να ακολουθείς την ομάδα σου παντού ακούγεται εξωπραγματική.

Αυτονόητη όμως για τους μυημένους και εθισμένους στην οσμή του γηπεδικού χορτοτάπητα, αφού η παρουσία στο πλευρό της ομάδας σε κάθε γήπεδο, αποτελεί τρόπο ζωής.

Δύσκολο να καταλάβουν τι σημαίνει να χάνεις τον εαυτό τραγουδώντας μέσα σε πλήθος που παραληρεί, πόσο αστραπιαία παραδίδεσαι στην επιθυμία να ξοδέψεις χρήματα που ίσως δε σου περισσεύουν και να υφίστασαι πολυήμερες ταλαιπωρίες, προκειμένου να ζήσεις κάτι που διαρκεί μόλις 90 λεπτά.

Εξίσου ακαταμάχητη και η γλυκιά προσμονή που προηγείται, με τη στιγμή της επιβίβασης να μοιάζει με λύτρωση.

Και ταυτόχρονα με την αναχώρηση, να συνειδητοποιείς πως έφτασε η στιγμή να εμπλουτιστεί το άλμπουμ των αναμνήσεων.

Τα περισσότερα που ζούμε στην καθημερινότητά μας είναι αναλώσιμα, τα κάνουμε από συνήθεια, γιατί έτσι πρέπει, επειδή δε γίνεται αλλιώς. Την επόμενη ημέρα, έχουν διαγραφεί από τη μνήμη.

Κάθε ταξίδι για την ομάδα όμως είναι διαφορετικό, όπως και κάθε γκολ, κάθε έκρηξη χαράς, αίσθηση στεναχώριας και απογοήτευσης, χαράσσονται μέσα σου για πάντα και δεν ξεριζώνονται ποτέ.

Ο κύριος όγκος των φιλάθλων του ΠΑΟΚ προέρχεται από λαϊκά στρώματα και εδρεύει παραδοσιακά σε φτωχογειτονιές και υποβαθμισμένες συνοικίες.

Υποστηρικτής του ΠΑΟΚ είναι και ο Χρήστος Ζαμπούνης, ο κύριος εκφραστής του savoir vivre.

Aν δεις όλους αυτούς στην κερκίδα, είναι αδύνατο να ξεχωρίσεις ποιος είναι και τι πρεσβεύει.

Με την ίδια αγωνία παρακολουθούν, γίνονται κουβάρι στα γκολ και θλίβονται στις ήττες.

Το γήπεδο είναι ο μόνος χώρος όπου οι πάσης φύσεως κοινωνικές διαφορές εξαφανίζονται και οι πάντες εξομοιώνονται.

Επιστήμονες και άνθρωποι που δεν έβγαλαν λύκειο, καταξιωμένοι και περιθωριοποιημένοι, εφοπλιστές και μούτσοι, όλοι γίνονται ένα.

Αυτά τα μοναδικά και ακαταμάχητα συναισθήματα είναι που πλημμυρίζουν τις ψυχές με συναισθήματα και σε προκαλούν να ταξιδεύεις όπου είναι εφικτό, για να τα νοιώσεις ξανά και ξανά.

Όταν όμως το ταξίδι βάφεται με αίμα, τότε μαζί με τις ψυχές χάνεται και η αθωότητα της όλης μυσταγωγίας.

Για τον ίδιο λόγο που μέσα στο γήπεδο όλοι γίνονται ένα, παρόμοιες τραγωδίες καταργούν τα χρώματα.

Το χθεσινό δυστύχημα στη Ρουμανία προκάλεσε την ίδια μελαγχολία στο κοινό όλων των συλλόγων.

Υποστηριχτές διαφορετικών ομάδων, που μέχρι προχθές θα τους συγκρατούσαν μόνο διμοιρίες αν βρίσκονταν απέναντι, αντιμετώπισαν με το δέοντα σεβασμό και κυριεύτηκαν από τον ίδιο πόνο.

Τα χρώματα τους χωρίζουν, αλλά τους συνδέει η αγάπη, η αφοσίωση, η τρέλα για τον ίδιο σκοπό.

Κι όπως αποδείχτηκε, το δέσιμο αυτό είναι πολύ ισχυρότερο από τα υπόλοιπα.

Νοερά, μέσα στο μοιραίο mini bus δε υπήρχαν οπαδοί του ΠΑΟΚ αλλά οι ίδιοι, ντυμένοι στα κόκκινα, στα πράσινα και στα κίτρινα.

Γιατί κι εκείνοι έχουν διανύσει ουκ ολίγες φορές τέτοιες αποστάσεις, με παρόμοιους προορισμούς...