ΠΑΟΚ FOREVER 11
EuroLeague
Το ισχυρότερο όπλο για κάθε ομάδα είναι να μη μπορείς να παίξεις με το μυαλό της, η ΑΕΚ έμενε πάντα προσηλωμένη στο στόχο ακόμη κι αν ο ο αγώνας στράβωνε ή δεν της πήγαινε.
Είχα γράψει δυο φορές στην πορεία της χρονιάς -η πρώτη μετά το ΑΕΚ – Ολυμπιακός 1-1 της κανονικής περιόδου- πως η ΑΕΚ του Νίκολιτς μου θύμιζε ομάδα του Σάντος. Η αναφορά είχε να κάνει με την υποδειγματική συγκέντρωση και προσήλωση στο πλάνο, με επακόλουθο την απουσία κάθε υποψίας άγχους, βιασύνης, ανασφάλειας ή και άκρατου ενθουσιασμού.
Το μάτι μου προχθές έπεσε σε άρθρο με θέμα τους 9 (!!!) βαθμούς που μάζεψε η ΑΕΚ μετά το 92ο λεπτό. Σε περίπτωση που υπήρχε στατιστική απεικόνιση των αντίστοιχων βαθμών που συγκέντρωσε σκοράροντας μετά το 70 ή το 80, η συγκομιδή θα ήταν εξίσου εντυπωσιακή. Θέλοντας και μη το μυαλό μου πήγε αμέσως στον Πορτογάλο, αφού αυτό ήταν ένα από τα πολύ χαρακτηριστικά των ομάδων του. Νίκες με 1-0 (εντάξει, αυτό δε σας έκανε και σοφότερους) με την πλειοψηφία των γκολ να επιτυγχάνονται προς το τέλος των αγώνων.
Πολλοί το απέδιδαν στην τύχη, αλλά όπως και στην περίπτωση της ΑΕΚ του Νίκολιτς την τύχη μπορείς να την επικαλεστείς για κάτι που συνέβη μια φορά, άντε δυο. Πρόκειται για πιστοποίηση ότι η ομάδα έχει ταυτότητα και ορθολογικό πλάνο, προσαρμοσμένο στο υπάρχον υλικό. Οι διευκρινίσεις απαραίτητες καθώς όλοι οι προπονητές έχουν πλάνο, η διαφορά έγκειται στο πόσο ταιριάζει στο ρόστερ, με συνέπεια να «περνάει» και να «πείθει» τους παίκτες.
Ο αθλητής που βρίσκεται εντός του πεδίου μάχης βιώνει τα πάντα στην απόλυτη διάσταση τους, οπότε αν στη διάρκεια νοιώσει ότι πχ το «φουλ επίθεση» που ζητά ο προπονητής θα έχει συνέπειες, ενστικτωδώς θα μαζευτεί και θα παίζει συντηρητικά. Κι ας ουρλιάζει ο κόουτς παροτρύνοντας με παντομίμα.
Δεν είναι απλά η ύπαρξη κάποιου σχεδίου λοιπόν, αλλά η ιδανικότητά του ώστε να καταστεί βίωμα, με τον παίκτη να έχει τη σιγουριά ότι «αν έχουμε ελπίδα, είναι μόνο έτσι.» Κι αυτό κερδίζεται, δεν επιβάλλεται επειδή ο προπονητής είναι προϊστάμενος και πρέπει να κάνεις ότι σου λέει. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης είναι πανίσχυρο και υπερβαίνει κάθε εντολή.
Όσους ύμνους κι αν διαβάσω για το Νίκολιτς, όσα διθυραμβικά άρθρα κι αν γραφτούν για τη μαεστρία και το κοουτσάρισμά του, κανένα δε μπορεί να με πείσει περισσότερο από την επισήμανση που μόλις διαβάσατε και την στατιστική επιβεβαίωσή της. Οι ταχυδυναμικοί παίκτες, οι μπαλαδόροι κι οι γκολτζήδες, καίγονται όταν αδυνατούν να προσηλωθούν στο στόχο και παραδοθούν νοητικά στον καταιγισμό των συναισθημάτων που παράγεται σε κάθε αγώνα.
Το ισχυρότερο όπλο για κάθε ομάδα, είναι να μη μπορείς να παίξεις με το μυαλό της. Αν ο μπαλαδόρος κι ο γκολτζής χάσουν την αυτοσυγκέντρωση και βγουν έξω από τα νερά τους, θα ξεχάσουν και τις ντρίπλες και τα γκολ. Ένας μετριότερος αλλά με καθαρό μυαλό, θα είναι πιο αποτελεσματικός.
Το μεγαλύτερο όπλο του Μιχάλη Ζαμπίδη που εσχάτως επανέρχεται στην επικαιρότητα ήταν αυτό ακριβώς, ούτε τα κροσέ του ούτε τα άπερκατ. Το προσόν του ήταν ότι παρέμενε εστιασμένος στο στόχο, μην επιτρέποντας σε οποιαδήποτε αναποδιά, αντιξοότητα ή ανισορροπία να τον παρασύρει.
Κι ας ήταν ο αντίπαλός του είναι τριπλάσιος σε μέγεθος. Βασικά δεν του κέρδιζες σημείο ούτε με αίτηση, είχες απέναντι τύπο «μισή μερίδα» και κάθε χτύπημα έπεφτε σε άμυνες. Τα τρίλεπτα περνούσαν, ο εκνευρισμός ερχόταν κι αν σπάσεις τα νεύρα του αντιπάλου έχεις καταφέρει τη μισή νίκη.
Και κάπου εκεί αρκούσε ένα καλό χτύπημα του Iron, για να ξαπλώσει τον αντίπαλο ανάσκελα. Το πρώτο δείγμα γραφής της ΑΕΚ του Νίκολιτς ήταν το διπλό με την Κηφισιά, βρέθηκε πίσω με 2-0 και το γύρισε με παίκτη λιγότερο. Χωρίς γιόμες και βιαστικές επιλογές απελπισίας, αλλά με αφοσίωση και πνευματική εστίαση στη στρατηγική που έμενε ανόθευτη ακόμη και από το διαφαινόμενο κάζο. Θα φανεί και στις δυο εναπομείνασες αγωνιστικές, όπου αν και αδιάφορη ως πρωταθλήτρια θα αγωνιστεί λες και κρίνεται το πρωτάθλημα.
Γιατί έτσι έμαθε να παίζει, οπότε θα συνεχίσει να κάνει το ίδιο. Όπως στους προηγούμενους αγώνες που ήταν ενδιαφερόμενη και τίποτα δε μπορούσε να την αποσυντονίσει, έτσι και τώρα ακόμη και πιο light σκέψεις του τύπου «άντε να τελειώνουμε να πάμε για βουτιές – θα μας δώσει κάνα εξτραδάκι ο Super Μario; – στον Αργυρό ή στη Φουρέιρα θα το γιορτάσουμε;» ούτε που θα πλησιάσουν στα κεφάλια των παικτών της. Στην αντιπέρα όχθη δείτε τον ΌΦΗ που θεωρητικά συνεχίζει στα play offs 5-8, με το μυαλό όλων να παραμένει κολλημένο στην απονομή της 25ης Απριλίου…
