Η ΑΕΚ πήρε αυτό που έμοιαζε να χάνεται και το μυαλό είναι ήδη στην… ρεβάνς

Η ανατροπή απέναντι στη Μπανταλόνα δεν ήταν απλώς μια μεγάλη νίκη για την ΑΕΚ, αλλά μια τεράστια κατάθεση ψυχής, όμως ο τελικός στόχος δεν έχει έρθει ακόμα.

Από εκείνες τις βραδιές που δεν κρίνονται μόνο στο αποτέλεσμα, αλλά στο πώς φτάνεις σε αυτό, ήταν η χθεσινή για την ΑΕΚ στη Sunel Arena. Η νίκη απέναντι στη Μπανταλόνα δεν έφερε απλώς μια πρόκριση στο Final Four έδωσε την αίσθηση ότι αυτή η ομάδα αρχίζει να πιστεύει πραγματικά μέχρι πού μπορεί να φτάσει.

Αυτό έχει τη σημασία του, αν σκεφτεί κανείς τον αντίπαλο. Η Μπανταλόνα δεν ήταν μια τυχαία ομάδα. Χτισμένη για να διεκδικήσει τον τίτλο, με εμπειρία, ποιότητα και παίκτες που έχουν γράψει τη δική τους διαδρομή σε υψηλό επίπεδο, μπήκε στη διοργάνωση με ξεκάθαρο στόχο. Όχι απλώς να φτάσει στο Final Four, που διοργάνωνε η ίδια, αλλά να το κατακτήσει.

Το ξεκίνημα της ΑΕΚ έμοιαζε ιδανικό. Ένταση στην άμυνα, καθαρές επιλογές στην επίθεση, ρυθμός και αυτοπεποίθηση. Το +11 στο πρώτο δεκάλεπτο δεν ήταν τυχαίο· ήταν αποτέλεσμα συγκέντρωσης και σωστής προσέγγισης. Όμως τέτοια παιχνίδια σπάνια μένουν μονόπλευρα.

Από ένα σημείο και μετά, η εμπειρία της Μπανταλόνα άρχισε να φαίνεται και, κυρίως, η παρουσία του Ρίκι Ρούμπιο. Στα 35 του, χωρίς να εντυπωσιάζει με εκρηκτικότητα, έκανε αυτό που κάνουν οι μεγάλοι παίκτες, διάβασε το παιχνίδι, έλεγξε τον ρυθμό και κράτησε την ομάδα του μπροστά όταν όλα έδειχναν να ξεφεύγουν. Για μεγάλο διάστημα, ήταν ο λόγος που η πρόκριση έγερνε προς την ισπανική πλευρά.

Εκεί είναι που αρχίζει να χτίζεται η ταυτότητα μιας ομάδας. Όχι όταν όλα λειτουργούν, αλλά όταν δεν λειτουργούν και παρ’ όλα αυτά βρίσκεις τρόπο να επιστρέψεις. Η ΑΕΚ βρέθηκε πίσω, έκανε λάθη, έχασε ευκαιρίες να πλησιάσει νωρίτερα κι όμως, δεν έδειξε να καταρρέει. Ένα δύσκολο καλάθι του Κατσίβελη στο 33ο λεπτό έμοιαζε περισσότερο με σπίθα παρά με λύση. Αλλά τελικά αποδείχθηκε το σημείο καμπής.

Με 3:56 να απομένουν και το σκορ στο 59-65, οι παίκτες του Σάκοτα έτρεξαν επιμέρους 13-2. Ο Μπάρτλεϊ έδωσε το προβάδισμα (1:11 πριν το τέλος) και ο Κατσίβελης, με ένα μεγάλο προσωπικό καλάθι απέναντι στον Τζαμπάρι Πάρκερ, έβαλε τη σφραγίδα. Το προβάδισμα ήρθε αργά, αλλά ήρθε την κατάλληλη στιγμή και όταν ήρθε, δεν χάθηκε.

Αυτό που έμεινε μετά το τέλος δεν ήταν μόνο οι πανηγυρισμοί. Ήταν μια αίσθηση συγκρατημένης ικανοποίησης. Σαν να ξέρουν όλοι ότι έγινε κάτι σημαντικό, αλλά όχι αρκετό. Γιατί αυτή η πρόκριση, όσο μεγάλη κι αν είναι, δεν είναι το τέλος της διαδρομής. Είναι απλώς η επιβεβαίωση ότι υπάρχει διαδρομή.

Το βλέμμα είναι ήδη στραμμένο στο Final Four, πρώτα στη ρεβάνς, για τον χαμένο περσινό ημιτελικό, με τη Μάλαγα και μετά στην κατάκτηση του τροπαίου.

Υ.Γ Δεν μπορεί να μην γίνει αναφορά και στο κόσμο που γέμισε την Sunel Arena και στήριξε την προσπάθεια παικτών και τεχνικού επιτελείου. Διότι όταν όλα πηγαίναν στραβά και η ΑΕΚ έχανε την μία βολή μετά την άλλη το μόνο που ακουγόταν ήταν χειροκρότημα και ενθάρρυνση.