Η ΑΕΚ που αντιστέκεται και κοιτάζει κορυφές και η παρέλαση της Ράγιο

Ο Κώστας Τσίλης γράφει για μπασκετική επαναστατική πράξη της ΑΕΚ αλλά και για τον τρόπο που η Ράγιο προκρίθηκε στον τελικό του Conference

Εννοείται πως δεν πρόκειται να μπω σε διαδικασία να αναλύσω τα τι και τα πως της νίκης επί της Μάλαγας. Από την εποχή που ο δικός μας Γκάλης, δηλαδή ο Γκέκος, έκανε φιγκιουρέιτ με τον Κουντουράκη, έχει αλλάξει εντελώς το μπάσκετ. Απλώς είναι πολύ εύκολα κατανοητό, πως όταν σ’ έναν ημιτελικό ευρωπαϊκού φάιναλ φορ, κάνεις κομπολόι μια ομάδα με τριπλάσιο μπάτζετ και που πέρυσι σ’ έχε διαλύσει μέσα στην Αθήνα, κάτι πολύ σπουδαία έχει συμβεί μέσα στο παρκέ.

Δεν ξέρω επίσης αν η ΑΕΚ θα κατακτήσει τελικά την κούπα. Οι μπασκετικοί επιμένουν πως θα ήταν βολικότερο να είχε αντίπαλο την Τενερίφη. Εμένα πάλι, μου φαίνεται ακραίο να χρειάζεται να εξοντώσεις το μισό ισπανικό πρωτάθλημα (Μπανταλόνα, Μάλαγα ήδη και αν προέκυπτε μετά Τενερίφη), για να πάρεις κούπα. Το σίγουρο είναι πως εδώ που έχει φτάσει το πράγμα, φυσικά και δεν αρκεί μόνο η πρόκριση στον τελικό και χαίρομαι που το ακούω πρώτα από τους ίδιους τους παίκτες. Για να ολοκληρωθεί η χρυσή σελίδα στο μεγάλο κιτρινόμαυρο βιβλίο ιστορίας, χρειάζεται να κερδίσει η ΑΕΚ το τέταρτο ευρωπαϊκό της.

Βεβαίως και μόνο αυτή η προοπτική, μοιάζει τεράστιο επίτευγμα  σ’ αυτή την συνθήκη ασύλληπτων ανισοτήτων που έχει δημιουργηθεί και στο ελληνικό και στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Σ’ ένα περιβάλλον κομμένο και ραμμένο πλέον για λίγους και μπασκετικά προύχοντες, η ΑΕΚ βρίσκει τρόπους να σηκώνει ανάστημα επιτυχίας. Και όχι απλώς να αντιστέκεται στους καιρούς, αλλά να «βλέπει» καθαρά και κορυφές.

Το να φτάνει η ΑΕΚ να μπαίνει σε σταθερή βάση σ’ ένα φάιναλ φορ ευρωπαϊκής διοργάνωσης και να διεκδικεί ευρωπαϊκό τρόπαιο, είναι επί της ουσίας μια πολύ γενναία μπασκετική επανασταστική πράξη. Προφανώς για όλους εμάς που δεν έχουμε μάθει την αθλητική ιστορία από κόμιξ και γνωρίζουμε το βάρος κάθε φανέλας, αυτό ίσως και να το θεωρούμε αυτονόητο. Και καμία φορά πέφτουμε όλοι σ’ αυτή την παγίδα, ου μη εμού εξαιρουμένου. Η πραγματικότητα όμως που έχει διαμορφωθεί, είναι πολύ σκληρή.

Η ΑΕΚ προσπαθεί να τιμήσει την φανέλα της και να κρατήσει την σημαία της ψηλά και να σεβαστεί έναν κόσμο που δεν την αφήνει πουθενά και ποτέ μόνη της, σ’ ένα περιβάλλον με βαριές μυλόπετρες. Εντός Ελλάδας, με δυο ισχυρούς και πλούσιους που έχουν την σιγουριά από συμβόλαια που τους επιτρέπουν να γίνονται σταθερά ακόμα πιο πλούσιοι και πιο ισχυροί. Και με γήπεδα δικά τους, όπως και όπου τα θέλουν. Άκουγα πέρυσι τον Ολυμπιακό να μιλά για αθέμητο ανταγωνισμό επειδή το κράτος δεν του παραχωρεί το ΣΕΦ και σκεφτόμουν πόσο θα γελούσαν στην ΑΕΚ όταν το άκουγαν. Ή μπορεί και να έκλαιγαν.

Διότι η ΑΕΚ χωρίς έσοδα Ευρωλίγκας, έχει παλέψει με νύχια και με δόντια να μετατρέψει σ’ ένα σύγχρονο αλλά ελκυστικό για τον κόσμο της γήπεδο, σ’ ένα κλειστό που βρίσκεται σχεδόν σε κορυφογραμμή πάνω από την Αθήνα. Μακριά από τον ΑΕΚτζήδικο πυρήνα αλλά και από συνήθειες χρόνων. Παλεύοντας να ακολουθήσει τις επιταγές του σύγχρονου μπάσκετ, χωρίς να εισπράττει ούτε το 1/100 των επιταγών που πηγαίνουν σ’ όλους αυτούς που επί της ουσίας κυνηγά να ακολουθήσει.

Μια ΑΕΚ που βλέπει σταθερά κάθε χρόνο, το μακρύ και πλούσιο χέρι της ευρωλίγκας, να απλώνεται πάνω στο ρόστερ της και να αρπάζει ότι καλύτερο έχει καταφέρει να «τσιμπήσει» κάτω από την μύτη των ευρωλιγκάτων. Φέτος ήταν ο Σίλβα, παλαιότερα ήταν ο Σαντ Ρος , κάπου ενδιάμεσα ο Πάντερ. Θαρρώ πως ένα ρόστερ μόνο με παίκτες που έχουν περάσει από την ΑΕΚ και μετά πήγαν σε ομάδες ευρωλίγκας, θα ήταν σούπερ ανταγωνιστικό σε κάθε διοργάνωση.

Σ’ αυτό το περιβάλλον και σ’ αυτή την συνθήκη, η ΑΕΚ αντιστέκεται. Ξέρει καλά τι γίνεται και σε πείσμα των μπασκετικών καιρών δηλώνει παρούσα. Έχει φάει και θα ξαναφάει γερές σφαλιάρες, αλλά και απ’ αυτές έχει σηκωθεί και έχει συνεχίσει. Θα διεκδικήσει το Σάββατο το βράδυ ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο που θα είναι το τέταρτο της ιστορίας της. Θα την ψάξει γι αυτή την ιστορία με το ΝΒΑ Europe. Και κυρίως πάντα θα παλεύει σ’ ένα αφιλόξενο αθλητικά περιβάλλον, βάζοντας μπροστά το πείσμα της και την φανέλα της.

Η εικόνα της Ράγιο, που αλλάζει την μεγάλη εικόνα

Και επειδή το σημείωμα αυτό παραέγινε μπασκετικό, θα κλείσω με ποδόσφαιρο. Όχι όμως για το ματς της ΑΕΚ με τον Παναθηναϊκό την Κυριακή. Δεν έχει πλέον νόημα καμία ανάλυση για το πόσο κοντά έχει φτάσει στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και το πόσο φαβορί είναι. Χρειάζεται απλώς να μπει στο γήπεδο, καταρχάς την Κυριακή και να κάνει αυτό που πρέπει να γίνει. Θα βάλω λίγο στο τραπέζι ξανά την Ράγιο Βαγιεκάνο, η οποία πλέον έκλεισε θέση στον τελικό του Conference στην Λειψία.

Η εικόνα στα δυο παιχνίδια με τους Ισπανούς στα προημιτελικά, ήταν στο τέλος της ημέρας πως η ΑΕΚ έχασε μια τεράστια ευκαιρία να φτάσει ακόμα πιο μακριά το ευρωπαϊκό της ταξίδι. Στο Βαγιέκας η ήττα με 3-0 ήταν μαγική εικόνα, ενώ στη Νέα Φιλαδέλφεια η ομάδα του Νίκολιτς πραγματικά «κατάπιε» τον αντίπαλό της. Και εύκολα βάσει εικόνας αντί για 3-1, θα μπορούσε να είχε κερδίσει και με 4-1 και με 5-1. Κάτι που έκανε τους παίκτες της Ράγιο να διακόψουν τους πανηγυρισμούς τους, για να χειροκροτήσουν τον Νίκολιτς και τους ποδοσφαιριστές του.

Όμως τελικά, η πραγματική εικόνα που θα πρέπει να κρατήσει η ΑΕΚ, είναι πως έφτασε πολύ κοντά, στο να κάνει μια τεράστια υπέρβαση. Διότι η Ράγιο δεν ήταν μια συνοικιακή ομάδα της Μαδρίτης. Ήταν ένας κλασικός εκπρόσωπος ενός από τα κορυφαία πρωταθλήματα του πλανήτη. Και το απέδειξε με την παρέλαση που έκανε στην ρεβάνς με την Στρασμπούργκ, μετά τη νίκη με 1-0 στο πρώτο ματς στο Βαγιέκας.

Η Ράγιο όχι μόνο κέρδισε με το ίδιο σκορ και μέσα στην Γαλλία. Αλλά έκανε συνολικά 23 τελικές, με τις εννέα εξ αυτών στην εστία. Αντίθετα με την Στρασμπούργκ, η οποία έκανε συνολικά μόλις πέντε. Και μιλάμε για μια ομάδα που ήταν από τα φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου. Φυσικά και όλο αυτό δεν αλλάζει καθόλου το πως αισθάνονται όλοι στην ΑΕΚ για την ευκαιρία που έχασαν. Αλλάζει όμως αρκετά, την συνολική αξιολόγηση για ότι έγινε και ότι κατάφεραν ο Νίκολιτς και οι παίκτες του και στην Ευρώπη.