Η δολοφονία του ΠΑΟΚτσή δεν είναι οπαδική, αποτελεί τεκμήριο κοινωνικής σήψης

Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του οπαδού του ΠΑΟΚ στην Καλαμαριά, άρχισαν να διαρρέουν στα ΜΜΕ εικόνες και βίντεο της επίθεσης.

Ο δράστης του σημερινού φονικού, αποτελεί επίσης θύμα των παραστάσεων, των διδαχών και των προτύπων που του παρείχε το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε

Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του οπαδού του ΠΑΟΚ στην Καλαμαριά, άρχισαν να διαρρέουν στα ΜΜΕ εικόνες και βίντεο της επίθεσης.

Την επόμενη της δολοφονίας του Άλκη Καμπανού, προβλήθηκε βιντεοληπτικό υλικό της διαδρομής που ακολουθήσαν οι δράστες. Διακρίνονταν ξεκάθαρα τα αυτοκίνητα, οι πινακίδες, τα πάντα.

Ξεκινάς για να σκοτώσεις λοιπόν γνωρίζοντας ότι παντού υπάρχουν κάμερες.

Στη μια περίπτωση νομίζεις πως θα σε γλιτώσει μια κουκούλα, στην άλλη μπαίνεις κύριος στο αυτοκίνητο σου και βάζεις μπρος.

Σα να λέμε ότι πας να κλέψεις τράπεζα και επειδή δε βρίσκεις πάρκινγκ, διπλοπαρκάρεις εκεί μπροστά, αφήνοντας μάλιστα και σημείωμα στο παρμπρίζ «επιστρέφω αμέσως, εκτός να με καθυστερήσει το χρηματοκιβώτιο, σε περίπτωση ανάγκης καλέστε με στο 6945678910».

Τα παραπάνω πιστοποιούν το ψυχοπαθές υπόβαθρο των πράξεων, που αρχικά καταργεί οποιαδήποτε συσχέτιση με ομάδες.

Με την ευκολία που συνδέουμε χρώματα και εμβλήματα άλλωστε, μπορούμε να μπλέξουμε περιοχές διαμονής των δραστών ή επαγγέλματα.

«Ναι αλλά το κακό έγινε για οπαδικές διαφορές» θα επισημάνει κάποιος, μόνο που αυτές αποτελούν απλώς την αφορμή.

Μαχαιρώματα και δολοφονικές επιθέσεις γίνονται στο όνομα των ομάδων, πρόκειται για κάτι εντελώς διαφορετικό.

Για όσους επιμένουν να αμφιβάλουν, θα μπορούσα κι εγώ να αρπάξω ένα τουφέκι και να πυροβολώ αδιακρίτως ανταγωνιστές άλλης αθλητικής ιστοσελίδας στο όνομα του Sportal.gr, επικαλούμενος μια αποκλειστική είδηση που οικειοποιήθηκαν.

Θα είχε άραγε ευθύνη το Sportal.gr, μήπως θα ζητούσε κάποιος να απολογηθεί ο ιδιοκτήτης, ο διευθυντής ή τα στελέχη του; Η μήπως τα Δημοσιογραφικές Συνδικάτα;

Οι επισημάνσεις στην αρχή του κειμένου που δεν αφήνουν την ελάχιστη αμφιβολία περί ψυχοπάθειας, επιβεβαιώνουν ότι με την ίδια ευκολία που ο χθεσινός, ο προηγούμενος ή ο επόμενος δράστης καρφώσουν μαχαίρι σε οπαδό αντίπαλης ομάδας, θα το έκαναν και σε κάποιον που λογόφεραν για μια θέση πάρκινγκ ή προτεραιότητα στο δρόμο.

Ένας επιπλέον λόγος λοιπόν που πιστοποιεί το διαχωρισμό των πράξεων από τους συλλόγους, την ιστορία τους και τον κόσμο που τους ακολουθεί, καταδεικνύοντας το άδικο του στιγματισμού τους.

Το κυνήγι των κλικ και της τηλεθέασης βέβαια εξυπηρετεί αφάνταστα τα ΜΜΕ, για να πουλάνε ειδήσεις με εμπορικό περιτύλιγμα, του τύπου «κόκκινοι έσφαξαν πράσινους και μαύροι βομβάρδισαν κίτρινους».

Η πραγματικότητα ωστόσο είναι διαφορετική και φωτογραφίζει απόλυτα την αρρωστημένη κοινωνία στην οποία δεν ζούμε απλώς, αλλά συνδιαμορφώνουμε με τις πράξεις, τις συμπεριφορές και τα μηνύματα που περνάμε.

Εξού και το πρώτο πρόσωπο της αναφοράς.

Σε τελική ανάλυση και ο δράστης του σημερινού φονικού αποτελεί επίσης θύμα των παραστάσεων, των διδαχών και των προτύπων που του παρείχε το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε.

Και θύτες όλους εμάς που παρακολουθούμε τα ρεπορτάζ δίκην κινηματογραφικής ταινίας κι ακόμα χειρότερα, θα διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας ζητώντας παραδειγματική τιμωρία, ισόβια κάθειρξη, ίσως και Συνταγματική αναθεώρηση προκειμένου να θανατωθεί δια απαγχονισμού.

Αν όχι σήμερα το βράδυ, αύριο, μεθαύριο ή την επόμενη εβδομάδα, θα δείτε πρώτο θέμα σε τηλεοπτικούς σταθμούς ρεπορτάζ για ξυλοδαρμό 13χρονης από συμμαθήτριές της για ασήμαντη αφορμή σε σχολικό προαύλιο. Με την πράξη να καταγράφεται από κάμερες για να ανέβει πανηγυρικά στα social και να σπάσουν πλάκα οι θεατές.

Ζούμε σε διεστραμμένη κοινωνία και πράξεις σαν τη σημερινή, απλά το επιβεβαιώνει.

Και η μεγαλύτερη διαστροφή είναι πως τα καμπανάκια τέτοιων πράξεων, υπερκαλύπτονται από άναρθρες κραυγές εκδίκησης και στιγματισμού.

Αυτό που είχε συμβεί με την περίπτωση του Άλκη Καμπανού δηλαδή, όταν η σπέκουλα πάνω από έναν τάφο ξεπέρασε κάθε ρεκόρ.

Αντί προσπάθειας εντοπισμού της ρίζας του κακού που οπλίζει τα χέρια παιδιών μετατρέποντάς τα σε φονιάδες, εκτονώνουμε προσωπικά ή οπαδικά απωθημένα.

Η πραγματικότητα μας διαψεύδει πανηγυρικά, τα γεγονότα δεν αφήνουν αμφιβολία πως μια κοινωνία σε απόλυτη σήψη θα παράγει ασύστολα πάσης φύσεως εγκληματικότητα.

Οι παραβατικές συμπεριφορές μιας άλλης εποχής, εξελίχθηκαν σε μαχαιρώματα ανηλίκων, με το μ.ο ηλικιών να μειώνεται διαρκώς.

Και η κοινωνία επιμένει να ξεπλένει τις ευθύνες της πίσω από στοχοποίηση, στιγματισμό και μια επίπλαστη καταδίκη, για το θεαθήναι.

Σα να κατηγορείς το θερμόμετρο που δείχνει 40 πυρετό και να αφήνεις στο απυρόβλητο τον εαυτό σου, που βγήκε με κοντομάνικο μέσα στο καταχείμωνο...