Ναι στην ψυχραιμία, όχι στην αλαζονεία

Ο Γιάννης Ψαράκης γράφει για τη χαμένη ευκαιρία του Παναθηναϊκού AKTOR και την ψυχραιμία που πρέπει να κρατήσει για να τελειώσει η σειρά στο τέταρτο ματς

Καημό το έχουν οι φίλοι του Παναθηναϊκού τη φετινή σεζόν να δουν στην ομάδα τους άπαντες να βρίσκονται στην ίδια σελίδα και να ξεδιπλώνει τις αμέτρητες και αδιαμφισβήτητες αρετές της σε μία σειρά άνω των δύο σημαντικών αγώνων.

Το σκωτσέζικο ντουζ έγινε πλέον συνήθεια για τους πράσινους και για τους περισσότερους η ήττα από τη Βαλένθια μόνο σοκ δεν ήταν. Τα παραδείγματα από την αρχή της σεζόν; Ατελείωτα.

Νίκες εκτός με Ρεάλ και Παρί και στο καπάκι -10 στο ΟΑΚΑ από τη Βαλένθια Νίκες επί Φενέρ, Χάποελ και Ζάλγκιρις στο Κάουνας και αμέσως μετά ήττα στο ΟΑΚΑ από τον Ολυμπιακό και melt down αγωνιστικό και πνευματικό για ένα γεμάτο τρίμηνο μέσα στο 2026. Νίκη με το μαχαίρι στα δόντια κόντρα στη Ρεάλ και δύο μέρες μετά κατάρρευση στο Βελιγράδι και στα καπάκια ήττες από Παρί και Ολυμπιακό, ακόμη και από τον Κολοσσό για την Α1. Νίκη-ανάσα στο Ντουμπάι, ήττα στο Ιβανώφειο. Θρίαμβος στη Βαρκελώνη μετά από 13 χρόνια, ισοπέδωση από τη Βαλένθια. Δύο τεράστιες εκτός έδρας νίκες στα πλέι-οφ και αμέσως μετά σκιά του εαυτού του στο ματς-πρόκρισης στο ΟΑΚΑ.

Η ήττα την Τετάρτη 6 Μάϊου πάντως «πόνεσε» λιγότερο από άλλες μέσα στη σεζόν και θα έλεγα ότι οι απώλειες δεν ήταν τόσο αγωνιστικές όσο εξωαγωνιστικές. Οι πράσινοι είναι ομάδα με εμπειρία, με βάθος, με κύρος, με βάρος φανέλας και κυρίως έδρα και ξέρουν τι και πως πρέπει να το κάνουν στον 4ο αγώνα της σειράς την Παρασκευή για να πάρουν την πρόκριση στο δικό τους Final-4. Τα αγωνιστικά κακώς κείμενα του 3ου αγώνα προέρχονταν κυρίως από την έλλειψη πνευματικής ετοιμότητας (ευθύνη Αταμάν) και την χαλαρή αντιμετώπιση του αντιπάλου αμυντικά (ευθύνη των παικτών) όσον αφορά στην ένταση στο παιχνίδι.

Η Βαλένθια βρέξει χιονίσει, είτε παίζει με τους… Λέικερς είτε με τη Μπούργος θα προσπαθήσει να παίξει το δικό της ιδιαίτερο μπάσκετ που τόσο έχει αναλυθεί. Αν ο αντίπαλος της επιτρέψει να το κάνει αυτό θα τον ποδοπατήσει όπως έκανε για 37 λεπτά με τον Παναθηναϊκό για 3η φορά στη σεζόν. Οπότε όλα είναι στο χέρι των πράσινων (κρίνοντας από τις 2 νίκες τους στη Βαλένθια) να την αφήσουν ή όχι. Ψυχραιμία και ανασυγκρότηση λοιπόν.

Αν κάτι δεν χρειάζεται και ήταν περιττό πριν τον 3ο αγώνα ο Παναθηναϊκός ως οργανισμός συνολικά ήταν η εκτός γραμμών αλαζονεία. Όλη αυτή η αστειότητα με τις φωτογραφίες του ιδιοκτήτη της ομάδας στα καθίσματα ήταν περιττή, άνευ ουσίας και λόγου. Ο κόσμος δεν πήγε στο ΟΑΚΑ ούτε να φωνάξει υπέρ του Γιαννακόπουλου, του Αταμάν, του Ρογκαβόπουλου ή του τραυματία Σλούκα. Πήγε για να φωνάξει για τον Παναθηναϊκό. Το σημαντικό δεν είναι να δώσει το παρόν στο Final-4 ο Γιαννακόπουλος και ο κάθε Γιαννακόπουλος αλλά ο Παναθηναϊκός.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος εδώ και 14 χρόνια που έχει αναλάβει το τιμόνι της ομάδας δεν έχει και δεν οφείλει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν για το αν αγαπάει, αν πονάει, αν ξοδεύει τρελά λεφτά, αν τρελαίνεται για την ομάδα που δημιούργησαν και του παρέδωσαν ο πατέρας και ο θείος του και που ο ίδιος συνεχίζει το έργο τους με τον δικό του τρόπο. Οπότε ας κάνει αυτό που είπε στο βιντεο-μήνυμά του. Ας μείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας για καλό της ίδιας του της ομάδας και αν/όταν η ομάδα του κατακτήσει το τρόπαιο την 24η Μαίου ας πάρει την κούπα και ας της βάλει σαμπάνια να πιει από μέσα ο… Φρι όταν πια όλα θα έχουν τελειώσει αγωνιστικά.