Ο Άλκης καλωσόρισε τα Παοκτσάκια στον Σ.Φ.Παραδείσου!

Ο Χρύσανθος Τσαλτίδης γράφει στο blog του στο sportal για το σοκ της απώλειας νέων ανθρώπων ενώ… έκαναν χιλιόμετρα για την καψούρα τους την πιο μεγάλη.

Στα 30 χρόνια που δημοσιογραφώ είναι ουκ ολίγα τα άσχημα περιστατικά που έχω βιώσει και προσωπικά, αλλά και αρκετά που κλήθηκα να καλύψω με την ιδιότητα του δημοσιογράφου. Αναπόφευκτα υπάρχουν και περιστατικά που σε σημαδεύουν πιο ανθρώπινα, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις αυτή η δεύτερη οικογένεια όλων μας, η ομάδα που αγαπάμε, ακολουθούμε, υποστηρίζουμε, μας κατακλύζει από συναισθήματα, από βιώματα, από χαρές και πίκρες, από στιγμές εντός και εκτός έδρας, ραντεβού στο…Ναό ή εξορμήσεις εκτός έδρας σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Πριν από 23 χρόνια, νεαρός σχετικά ρεπόρτερ με άλλους συναδέλφους βρεθήκαμε στα Τρίκαλα για ΠΑΟΚ-Άρης με τιμωρημένο σε εκείνο το παιχνίδι τον συμπολίτη. Ακόμα τότε η τιμωρία δεν ήταν…κεκλεισμένων, αλλά αγώνας σε άλλη πόλη. Πήγαμε βανάκι συνάδελφοι…μισοί μισοί των ρεπορτάζ Άρη και ΠΑΟΚ και στην επιστροφή κλαίγαμε παρέα για τα παιδιά από το Μακροχώρι που σκοτώθηκαν 1 ώρα πριν να φτάσουμε στο σημείο του δυστυχήματος σε εκείνη την καρμανιόλα του δρόμου των Τεμπών που χρειάστηκε καμιά εικοσαετία για να φτιαχτεί.

Πριν 4 χρόνια, τέτοιες μέρες, 31 Γενάρη προς 1η Φλεβάρη, 100 μέτρα από το πατρικό μου έπεφτε νεκρός ο Άλκης Καμπανός από τα λυσσασμένα χτυπήματα όσων αποτελούν μία ισχνή μειοψηφία στο χώρο του ελληνικού αθλητισμού, αλλά κάνουν τόσο μεγάλο θόρυβο, ανάλογο με τους πρωταγωνιστές σήμερα στα social. Πριν μία εβδομάδα σε γυναικείο βόλει Άρης-ΠΑΟΚ γράφτηκε στον τοίχο της Μίκρας, από κάποιους που χαρακτηρίζονται άνθρωποι σύνθημα που κατέληγε στο -2 για τον Τόσκο και τον Άλκη. Ακούς συνθήματα για νεκρούς, διαβάζεις μηνύματα που προκαλούν εμετό, οργή, μίσος. Μία κατάσταση…μισαλλοδοξίας για σώβρακα και φανέλες. Όχι δεν θα κερδίσουν όλοι αυτοί. Δεν μπορεί να είναι αυτοί η πλειοψηφία στην ελληνική κοινωνία, στον ελληνικό αθλητισμό. Δεν μπορεί να είναι τόσο συντριπτικά μεγάλο το ποσοστό των κακόψυχων.

Δυστυχώς η επιβεβαίωση του τι πραγματικά ισχύει έρχεται με τραγικά περιστατικά, έρχεται με…θάνατο!

Επτά νέοι άνθρωποι που κάνανε χιλιόμετρα για την καψούρα τους την πιο μεγάλη έφυγαν τόσο άδικα, τόσο πρόωρα και γέμισαν με πόνο και πίκρα τα σπίτια τους. Πήγαιναν να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδα με τραγούδια και συνθήματα για αυτά τα χιλιόμετρα. Ίδια τραγούδια, παρόμοια συνθήματα με χιλιόμετρα, αγάπη, στήριξη, μαζική παρουσία έχει ο Αρειανός, ο Αεκτζής, ο φίλος του ΠΑΟ, του Ολυμπιακού, του Ηρακλή, του ΟΦΗ, της ΑΕΛ, του…Λεβαδειακού και του Παναιτωλικού.

Η πλειοψηφία του απλού φιλάθλου που σκέφτηκε τον εαυτό του, τον γιο του, τον πατέρα του με ένα κασκόλ και μία φωτογραφία να ταξιδεύει με το ίδιο βανάκι για να πάει να τραγουδήσει, να γουστάρει να φωνάξει για την Αρειανάρα, την ΠΑΟΚάρα, την τριφυλλάρα ή την ΑΕκαρα του. Πόσοι και πόσες εκατοντάδες φορές δεν κάναμε όλοι μας αυτό το ταξίδι για το οποίο ζούμε όλο τον χρόνο; Πόσες και πόσες ιστορίες από ταξίδια, στάσεις και στάσεις, μπλόκα, αστυνομίες, μεμονωμένες και οργανωμένες εκδρομές και να πλημμυρίζουν οι εκτός έδρας πόλεις με τα χρώματα μας, την τρέλα μας, την αγάπη μας, να γεμίζουν μαγαζιά, να αδειάζουν αντοχές και λαρύγγια και η επιστροφή άλλες φορές να μοιάζει…παιχνιδάκι γιατί η ομάδα νίκησε και άλλες να μην περνάει η ώρα γιατί έχασες! Αλλά πάντα εκεί, με τα αδέρφια τα πραγματικά, τα κιμπάρικα, τα παντελονάτα και όχι αυτά που…σκότωσαν γιατί ήταν Αρειανός, πράσινος, κόκκινος, άσπρος ή διαφορετικός.

Επτά νέοι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους στον δρόμο με τα αγαπημένα τους χρώματα, με το σήμα της ομάδας τους στην καρδιά. Σκόρπισαν θλίψη, στεναχώρια στην οικογένειά τους και στην δεύτερη οικογένειά τους αυτή του ΠΑΟΚ, αλλά την ίδια στιγμή στην ελληνική κοινωνία σίγησαν όσοι κάνουν θόρυβο με την κακοψυχία τους και βγήκαν μπροστά οι φίλαθλοί, οι άνθρωποι, οι Έλληνες, όλοι όσοι νιώθουν, όλοι όσοι δεν είδαν το άσπρο και το μαύρο στις φανέλες αυτών των παιδιών, αλλά αντιλήφθηκαν ότι σε αυτούς τους ίδιους δρόμους ταξίδεψαν και θα ταξιδεύουν όλα τα χρώματα, όλες οι ομάδες, όλοι οι οπαδοί. Οι άνθρωποι που νοητά είδαν τον Άλκη να καλωσορίζει τα 7 Παοκτσάκια εκεί που όλα τα χρώματα είναι δίπλα-δίπλα αγκαλιασμένα και δεμένα με την αγάπη του οπαδού για την ομάδα του χωρίς μισαλλοδοξία.

Ο Άλκης καλωσόρισε τα 7 Παοκτσάκια στον Σ.Φ. ΠΑΡΑΔΕΊΣΟΥ και στις 8 Φλεβάρη θα δουν αγκαλιασμένοι από εκεί ψηλά το ντέρμπι στο Βικελίδης, μαζί και με όλους τους άλλους οπαδούς όλων των ομάδων που…φεύγοντας με ένα τόσο τραγικό τρόπο ανέδειξαν το νόημα της ενότητας, της αγάπης και της αναγκαιότητας να εξαλείψουμε κάθε μορφή βίας και αντιπαλότητας.

Κουράγιο και δύναμη στις οικογένειες…