Ο Άρης είναι εδώ, αλλά δεν είναι σε θέση να νικά πάντα (και) τη διαιτησία

Η νίκη που πανηγύρισε ο Άρης κόντρα στον Βόλο, αλλά και η βελτιωμένη εικόνα που παρουσίασε ξανά είναι δήλωση. Όπως και τα όργια της διαιτησίας. Γράφει ο Βασίλης Πολυχρονόπουλος.

Πρώτα απ΄ όλα χρειάζομαι λίγο χρόνο να διαχειριστώ πως πρωί Κυριακής δεν πρέπει να οργανώσω τη σκέψη μου για να γράψω για μία ακόμα ήττα-γκέλα, αλλά ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ για μία νίκη. Δεν είναι εύκολο παιδιά, πέρασαν πάνω από δύο μήνες για να νιώσουμε αυτό το συναίσθημα. Συγκεκριμένα, ο Άρης είχε να νικήσει στο πρωτάθλημα από το ματς με τον Παναιτωλικό στις 31 Γενάρη και έχουμε 18 Απριλίου. Μεγάλωσα κατά έναν χρόνο (4 Απριλίου τα γενέθλια μου)!

Θα μου πει κάποιος δεν είναι για χαβαλέ αυτό το αρνητικό σερί, που χρειάστηκε να περάσουν 2,5 μήνες για να σπάσει, αλλά το ‘χω πει πολλές φορές. Αν δεν βάζουμε και λίγο χιούμορ σε ότι ζούμε -και ειδικά όταν αυτό αφορά το ποδόσφαιρο- δεν θα τη βγάλουμε. Ειδικά εμείς που υποστηρίζουμε τον Θεό του πολέμου και έχουμε μάθει στην πίκρα και στα δύσκολα βράδια. Χθες, όμως δεν ήταν ένα από αυτά και πάμε να πούμε δύο κουβέντες για τη σημαντικότατη νίκη επί του Βόλου.

Ο Μιχάλης Γρηγορίου πολύ σωστά κράτησε τη «συνταγή» της Λιβαδειάς, καθώς ήταν επιτυχημένη, παρόλο που δεν ήρθε το θετικό αποτέλεσμα κόντρα στον Λεβαδειακό. Η μοναδική αλλαγή που έκανε ο Έλληνας τεχνικός ήταν να βάλει τον Ρόουζ στα μετόπισθεν αντί του Σούντμπεργκ. Κίνηση, που επίσης έχει λογική. Και του βγήκε. Ο Άρης έκανε back to back καλή εμφάνιση, κάτι που δεν μας έχει συνηθίσει τη φετινή σεζόν. Οι Θεσσαλονικείς μπήκαν με το «μαχαίρι στα δόντια» και προηγήθηκαν δίκαια στο 17ο λεπτό με την γκολάρα του Χόνγκλα, ενώ στο επόμενο διάστημα θα μπορούσαν να έχουν βρει κι άλλο τέρμα.

Δεν έγινε και στη συνέχεια έγιναν μυθικά πράγματα. Και από την ομάδα, γιατί εμείς εδώ πάντα ξέρουμε να αναγνωρίζουμε και τα της ομάδας μας, αλλά κυρίως από τους Πολυχρόνη και Τζήλο. Στο 41ο λεπτό ο Βόλος βρίσκει την ισοφάριση σε μία φάση, που λίγο νωρίτερα έχει γίνει ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΟ πέναλτι στον Γκαρέ, αλλά δεν συγκίνησε κανέναν από τους δύο Έλληνες ρέφερι, ενώ η ανατροπή στο 45′ ήρθε από ένα ανύπαρκτο κόρνερ, που ακόμα προσπαθώ να καταλάβω που το είδε και το έδωσε ο κ. Πολυχρόνης.

Η αντίδραση του Άρη στο δεύτερο ημίχρονο ήταν εξαιρετική. Ήταν αυτή που έπρεπε, προκειμένου να ξεφτιλίσει την ντροπιαστική διαιτησία. Οι ποδοσφαιριστές του Μιχάλη Γρηγορίου μπήκαν στην επανάληψη όπως μπήκαν και στο πρώτο μέρος. Σε αυτό το 45λεπτο, όμως, βρήκαν και το γρήγορο γκολ που τόσο χρειαζόντουσαν με τον Ράτσιτς, προκειμένου να πιστέψουν ακόμα πιο πολύ στην ανατροπή. Η οποία ήρθε στο 76′, όταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής της χθεσινής βραδιάς που ακούει στο ονοματεπώνυμο Τίνο Καντεβέρε πέτυχε ένα απίστευτο γκολ. Διέσχισε μισό γήπεδο, πλάσαρε άψογα και διαμόρφωσε το τελικό 3-2.

Πριν πάμε στο συμπέρασμα να πούμε λίγα λόγια και για τον κάθε παίκτη ξεχωριστά. Για ακόμα μία φορά πολύ καλός Αθανασιάδης, έσωσε ξανά τους Θεσσαλονικείς με φοβερή επέμβαση σε κεφαλιά του Κάργα στο φινάλε. Φαμπιάνο και Ρόουζ αν εξαιρέσουμε κάποιες φάσεις, ήταν μία χαρά. Τεχέρο μπορούσε και καλύτερα, όπως και ο Μεντίλ. Χόνγκλα και Ράτσιτς έχουν κάνει φοβερό ματς, ο Πέρεθ θετικός ξανά στο «10», που απ’ ότι φαίνεται του πηγαίνει αρκετά, Γιαννιώτας και Γκαρέ τιμιότατοι και για Καντεβέρε το έγραψα και πιο πάνω: Ο απόλυτος πρωταγωνιστής.

Έτσι ήρθε (επιτέλους) μία σπουδαία νίκη, η οποία έφερε ένα τρίποντο «χρυσάφι», που βάζει ξανά γερά τον Άρη στο κόλπο της πέμπτης θέσης και κατ’ επέκταση του ευρωπαϊκού εισιτηρίου (αν ο ΟΦΗ δεν πάρει Κύπελλο), μιας και το -6 έγινε -3 από τον 5ο Λεβαδειακό, που ηττήθηκε από τους «ασπρόμαυρους» στην Κρήτη. Πέρα, όμως, από τους τρεις βαθμούς, ο Άρης πήρε και ένα σημαντικό ψυχολογικό boost εν όψει της απαιτητικής συνέχειας. Την είχε πολύ ανάγκη αυτή τη νίκη η ομάδα και το τόνισε κι ο Μιχάλης Γρηγορίου στις δηλώσεις που παραχώρησε στη συνέντευξη Τύπου.

Απλά εδώ υπάρχει ένα σημαντικό θέμα, που δεν γίνεται να μην επισημάνω. Ο Άρης μπορεί να έχει βελτιωθεί σημαντικά τώρα που ο Μιχάλης Γρηγορίου έχει καταφέρει να δουλέψει με τους παίκτες του και δεν έχει και ένα κάρο απουσίες, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έγινε Ρεάλ Μαδρίτης και θα μπορεί να νικάει κάθε εβδομάδα τους Πολυχρόνηδες, τους Τζήλους, τους Κουμπαράκηδες και γενικότερα τους όποιους Έλληνες διαιτητές φροντίζουν να παίζουν με τα νεύρα και τον κόπο των «κιτρινόμαυρων». Τους νίκησε χθες. Στη Λιβαδειά, όμως, όχι. Και ίσως δεν θα μπορέσει και την επόμενη. Το (ρητορικό) ερώτημα ωστόσο είναι το εξής: Γιατί ο Άρης είναι η μοναδική ελληνική ομάδα που πρέπει συνεχώς να παλεύει ΚΑΙ με τους διαιτητές;

Την πέμπτη θέση κυνηγάει, όχι τον τίτλο της Stoiximan Super League, ούτε αυτόν του Κυπέλλου Ελλάδας Betsson. Ούτε καν κάποιο εισιτήριο για το Champions League. Έχω αναρρωτηθεί κι άλλες φορές, αν ήταν σε καλύτερη κατάσταση δηλαδή τι θα κάνανε; Τέλοσπαντων, φαίνεται πως μάλλον ο Άρης δεν πρέπει να τερματίσει ούτε πέμπτος. Μακάρι ο Μιχάλης Γρηγορίου και οι ποδοσφαιριστές του να τη… χαλάσουν σε αυτούς που τον θέλουν από την 6η θέση και κάτω.

ΥΓ. Πως γίνεται ο Αχιλλέας Μπέος να έκανε ό,τι έκανε κατά τη διάρκεια της σύρραξης ανάμεσα στους παίκτες των δύο ομάδων και να είδε μόνο κίτρινη κάρτα οέο; Άλλο ένα ρητορικό ερώτημα. Ελλάδα είσαι…