Ο Φορτούνης στον Ολυμπιακό; Τι διδάσκει το παρελθόν των μεγάλων επιστροφών

Το χτυποκάρδι της πρώτης φοράς αποτελεί ουτοπία, οπότε το στοίχημα δεν είναι αυτό που μπορείς να δώσεις, αλλά εκείνο που περιμένουν οι άλλοι από σένα.

Tα ερυθρόλευκα ρεπορτάζ παρουσιάζουν την επιστροφή του Κώστα Φορτούνη στον Ολυμπιακό σχεδόν δεδομένη και δεν προαναγγέλλεται επισήμως για ευνόητους λόγους. Οι επιστροφές παικτών που έγραψαν ιστορία και λατρεύτηκαν από το κοινό, συνήθως συνοδεύονται με ατελείωτες ποσότητες θετικής αύρας και υπέρμετρη προσμονή.

Συχνά όμως επιβεβαιώνουν έστω και δίκην υπερβολής, την επιτυχία του Πασχάλη Τερζή «επιστροφές καταστροφές» αφού δεν είναι λίγες οι φορές που δεν δικαιώνουν τις προσδοκίες. Αρκετές παράμετροι παίζουν το ρόλο τους, επηρεάζοντας ή και αλλοιώνοντας σε ορισμένες περιπτώσεις τα απολύτως προφανή.

Ο κυριότερος αφορά τη λαθεμένη πεποίθηση του κοινού ότι ο παίκτης που κάποτε είχε αποχαιρετήσει, θα επανεμφανιστεί με μορφή copy paste. Στο μεσοδιάστημα ενδεχομένως να έχουν αλλάξει πολλά στην ομάδα, όπως και εντός του εγκεφάλου του αθλητή. Ίσως και στο σώμα του.

Οπότε αυτό που παρασέρνει τη μάζα, προέρχεται από τη διαδικασία γέννησης της αρχικής αγάπης. Οι πρώτες σελίδες του βιβλίου του Φορτούνη στον Ολυμπιακό, περιγράφουν έναν ποδοσφαιριστή που ξεκίνησε να φτιάχνει το όνομά του στον Αστέρα Τρίπολης και κατέληξε στον Πειραιά έχοντας χάσει θέση βασικού στην Καϊζερσλάουτερν της Β εθνικής.

Δεν ήταν, όχι μεταγραφή αεροδρομίου, αλλά από εκείνες που πέρασαν περίπου στα ψιλά. Κανένας δε μπορούσε να φανταστεί την κατάληξη, καθώς το ερωτηματικό -όπως και για κάθε παίκτη με παρόμοιο βιογραφικό- ήταν αν θα άντεχε το βάρος της φανέλας. Όπως φάνηκε στην πράξη δεν ήταν ικανός να σηκώσει μόνο το βάρος της δικής του φανέλας, αλλά να κουβαλήσει ολόκληρο το αγωνιστικό τμήμα στις πλάτες του.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε μια σχέση αμφίδρομης λατρείας. Οι στιγμές και οι θύμησες έχουν τη σημασία τους, αφού το πάθος θεμελιώθηκε από το σύνολο της διαδρομής. Τα παραπάνω βιώνονται άπαξ, αφήνουν όμως σημάδια και παραμένει άγνωστο αν το καινούργιο μπορεί να υποκαταστήσει το προηγούμενο. Από τον Ολυμπιακό έφυγαν και ξαναγύρισαν οι Μήτρογλου, Μιραλάς, Γιωργάτος, Τοροσίδης, Φετφατζίδης, Τουρέ, Αναστόπουλος.

Με εξαίρεση ίσως το Γεωργάτο, κανείς τους δεν θύμιζε τον παίκτη που ήταν μέχρι να φύγει, όχι απαραίτητα επειδή είχαν περάσει τα χρόνια, ούτε βέβαια γιατί είχαν ξεχάσει το ποδόσφαιρο. Γιατί όπως συμβαίνει και στις ανθρώπινες ερωτικές σχέσεις, όταν επιστρέφεις στον(στην) πρώην, κυριεύεσαι από την ουτοπία πως θα ζήσεις και πάλι το χτυποκάρδι της πρώτης φοράς.

Τα ίδια ισχύουν στην πλειοψηφία των επιστροφών, στην ΑΕΚ ο Βράνιες δεν ήταν ο παίκτης που αγαπήθηκε στην πρώτη θητεία του. Ούτε ο Ζήκος, ούτε ο Τζιμπούρ, με το Βασίλη Τσάρτα να αποτελεί εξαίρεση.

Στον Παναθηναϊκό ο Λέτο δεν δικαίωσε τις προσδοκίες μετά την επανάκαμψή του, το κατάφερε βέβαια ο Καραγκούνης που είναι όμως άλλη πάστα ανθρώπου και ίσως θα έπρεπε να βγει εκτός συναγωνισμού επειδή είναι μια κατηγορία μόνος του.

Θα μπορούσα να προσθέσω τους Σαραβάκο, Μητρόπουλο, Δομάζο αν και η επιστροφή τους είχε την ταμπέλα «τιμής ένεκεν». Και πάλι όμως ίσως πιο ενδόμυχα, οι περισσότεροι πίστευαν ότι με κάποιον μαγικό τρόπο το αστέρι τους θα λάμψει ξανά. Στον ΠΑΟΚ γύρισαν κάποτε ο Ορφανός, ο Ζαγοράκης, ο Βρύζας, ο Σαλπιγγίδης, ο Στοχ, τίποτα δεν ήταν όμως σαν την πρώτη φορά.

Τα αντίθετα ισχύουν για τους Κούδα και Βιεϊρίνια, δυο από τις σπάνιες περιπτώσεις που η δεύτερη θητεία ίσως ξεπέρασε την πρώτη σε επίπεδο προσφοράς. Ο δεύτερος βέβαια αποχώρησε από ομάδα με διοίκηση πρωτοδικείου και γύρισε επί Σαββίδη. Έχει κι αυτό τη σημασία του, όπως και το ότι σχεδόν άμεσα συνεργάστηκε με τον Λουτσέσκου που είχε τη φαεινή ιδέα να τον μετατρέψει σε αριστερό μπακ και στην ουσία τον αναγέννησε.

Σε διαφορετική περίπτωση, μάλλον θα είχε γραφτεί στη λίστα εκείνων που επέστρεψαν για τα «τελευταία ένσημα». Όλα λοιπόν παίζουν το ρόλο τους, οι συνθήκες που θα βρεις και ο ρόλος που θα έχεις καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό το επιτυχές του εγχειρήματος. Το θετικό με τον Φορτούνη είναι ότι αν τελικά επιστρέψει, θα βρει πολλά πρόσωπα με τα οποία έχει συνεργαστεί. Τους ξέρει και τον ξέρουν καλά.

Και δεδομένου ότι το πιο εμφανές σημείο που ο Ολυμπιακός υστερεί φέτος είναι η δημιουργία από τον άξονα, η φημολογούμενη επιστροφή δείχνει χρήσιμη και αναγκαία.

Στη θεωρία όμως.

Στην πράξη και βάσει όσων έχουν διδάξει οι επιστροφές του παρελθόντος, η επιτυχία κάθε εγχειρήματος δεν εξαρτάται τόσο από αυτά που μπορείς να δώσεις, όσο από εκείνα που περιμένουν οι άλλοι από σένα.