Παναθηναϊκός: Ενότητα και σταθερότητα, για να δει ξανά… πράσινη μέρα

Ο Λάμπρος Γκαραγκάνης γράφει για τις δύο μαγικές λέξεις/έννοιες, που πρέπει να υπηρετήσει, πλέον, ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός ώστε να επιστρέψει, όχι απλά στις επιτυχίες, αλλά στις αξίες και τα ιδανικά του.

Παραδείγματα υπάρχουν και πολύ νωπά… Από πλευράς επιτυχιών. Η ποδοσφαιρική ομάδα Κ17 κατέκτησε το Πρωτάθλημα, διότι μπήκε στη διαδικασία να δουλέψει επάνω σε σωστά πρότυπα και δομές, με ανθρώπους, όπως οι Τάκης Φύσσας και Θόδωρος Ελευθεριάδης, που γνωρίζουν. Το βόλεϊ ανδρών κατέκτησε το Πρωτάθλημα, γιατί όταν υπάρχει ένας Ανδρεόπουλος να ηγείται όλα είναι πιο απλά. Η ομάδα μπάσκετ αθλητών με ειδικές ικανότητες κατέκτησε το Πρωτάθλημα, επειδή ακόμα και στις ζοφερές μέρες που διανύουμε, ως κοινωνία, πρωταγωνιστούν ακόμα ήρωες.

Στη Νέα Φιλαδέλφεια, για κάποιον που θέλει να μιλήσει ποδοσφαιρικά και αγωνιστικά, ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε ως κανονική ομάδα. Παρά τις εννέα απουσίες, παρά το γεγονός ότι ο Ράφα Μπενίτεθ είναι φευγάτος και κρίνεται αποτυχημένος, παρά το τεράστιο έλλειμμα βαθμολογικού κινήτρου, παρά τη μόνιμη εσωστρέφεια που προκαλεί, με την παρουσία της και μόνο, η διοίκηση. Με διάταξη… ανάγκης, για τα τώρα δεδομένα, με ψυχολογία όχι και στα καλύτερα επίπεδα. Προηγήθηκε, θα μπορούσε να πάρει ακόμα και τη νίκη, αλλά η αέναη μάστιγα των ατομικών λαθών δεν επέτρεψε στο Τριφύλλι τίποτα περισσότερο από το να συμμετέχει στη φιέστα της ΑΕΚ.

Οτιδήποτε άλλο, για να τα λέμε όλα, θα ήταν παρά φύσιν. Η ενότητα δεν γίνεται να ηττηθεί από τη διχόνοια. Το κοινό όραμα, ανεξαρτήτως προσώπων και καταστάσεων, δεν γίνεται να ηττηθεί από την προσωπολατρία και τη διχόνοια. Ο Παναθηναϊκός ολοκληρώνει μία μαρτυρική σεζόν και, πραγματικά, ό,τι και αν γινόταν στη Νέα Φιλαδέλφεια δεν θα μπορούσε να αλλάξει την εξέλιξη των πραγμάτων. Η ΑΕΚ, κάποια στιγμή μέσα στην εβδομάδα, θα κατακτούσε τον τίτλο και το Τριφύλλι δεν θα ξέφευγε από την τέταρτη θέση, ούτε τα προβλήματά του.

Και τώρα; Τι γίνεται τώρα;

Είναι πολύ απλά τα πράγματα. Σε λίγες ημέρες ένας άνθρωπος θα φορτωθεί όλη την αποτυχία. Ακόμα και αυτή των δεκαέξι ετών ή, αν θέλετε, των δεκατεσσάρων ετών Αλαφούζου. Θα απομακρυνθεί, θα κοστίσει ακριβά σε οικονομικό επίπεδο και ο Παναθηναϊκός θα κοιτάξει να βρει έναν νέο προπονητή, που να είναι συμβατός με τους στόχους της ομάδας. Αν μπει στη διαδικασία να βρει προπονητή, τον οποίο θα στηρίξει με κάθε τρόπο και θα του δείξει, ηθικά και έμπρακτα, εμπιστοσύνη ίσως, κάποια στιγμή, δει ξανά μία… πράσινη μέρα.

Αν, όπως συμβαίνει, εξελιχθεί αυτή η νέα επιλογή σε ένα νέο εξιλαστήριο θύμα, τότε ο σύλλογος θα συνεχίσει να κυνηγάει την ουρά του και να αποτυγχάνει με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Δεν χρεώνουμε δόλο, προφανώς, στη διοίκηση, στις αποφάσεις της, ούτε σε όλα τα πεπραγμένα της. Ο Παναθηναϊκός και ο νυν μεγαλομέτοχός του, για παράδειγμα, επέλεξε τον δύσκολο, ομολογουμένως, δρόμο της εξόφλησης χρεών. Το θεωρεί επιτυχία και πολύ λογικά, αφού βλέπει τριγύρω τι συμβαίνει και ποιος είναι ο άλλος δρόμος για να ξεπεράσεις τέτοιες καταστάσεις. Πλέον, δεν μπορείς να μην ακούσεις, όσο και αν διαφωνείς, την άποψη πώς θα μπορούσε να «πιστολιάσει» ο Παναθηναϊκός ό,τι όφειλε, να κάνει το «αγροτικό» του στις μικρές κατηγορίες και σήμερα να έχει περάσει στην ευμάρεια.

Η πραγματικότητα είναι πώς, μετά από δεκαέξι χρόνια δίχως Πρωτάθλημα, ο Παναθηναϊκός πρέπει να αρχίσει ξανά από το μηδέν… Είναι δύσκολο, μα και μονόδρομος. Μέχρι να μπει στο νέο του γήπεδο, το οποίο δεν θα του φανεί σε τίποτα χρήσιμο εφόσον διατηρήσει αυτό το έλλειμμα στρατηγικής, επιβάλλεται λέξεις/έννοιες όπως η ενότητα και η σταθερότητα να αποτελούν πυλώνες και Ευαγγέλιο της κάθε προσπάθειας. Του κάθε πλάνου, από τα πολλά έως τώρα, που θα εκπονήσει. Δίχως αυτές τις αρετές, ούτε θα υπάρξει προκοπή, ούτε ο Παναθηναϊκός θα πλησιάσει τους ανταγωνιστές του, οι οποίοι βρίσκουν τρόπο και προοδεύουν.