ΠΑΟΚ FOREVER 11
EuroLeague
Ο Λάμπρος Γκαραγκάνης γράφει για τις υπερβολικές απαιτήσεις στο πρόσωπο του Ράφα Μπενίτεθ και για τους λόγους τους οποίους προσελήφθη από τον Παναθηναϊκό.
Παραμονές ενός μεγάλου ντέρμπι, ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό, βρισκόμαστε και όποιος περιεργάζεται το υπόβαθρο, κάτω από το οποίο εργάζονται οι Πράσινοι για να παραταχθούν στη Λεωφόρο την ερχόμενη Κυριακή, δεν δυσκολεύεται να βγάλει το συμπέρασμα πώς a priori είναι χαμένοι… Αν κερδίσουν, αυτό θα πρέπει να γίνει με κυριαρχικό ποδόσφαιρο, με 70% κατοχή μπάλας και δεκαπέντε τελικές, με το 3-0 ή το 4-0 να λογίζονται ως τα σκορ που μπορούν να ικανοποιήσουν το κοινό αίσθημα. Στην ήττα θα γίνει… εκστρατεία εναντίον του Ράφα Μπενίτεθ. Στην ισοπαλία το Τριφύλλι θα βράζει στο ζουμί του, όπως συνέβη και με το 0-0 στην Τούμπα απέναντι στον ΠΑΟΚ.
Αποτελεί πρωτοτυπία στον παγκόσμιο αθλητισμό, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, να είναι ένα σύνολο… χαμένο από χέρι πριν καν κατέβει στον αγωνιστικό χώρο. Να υπάρχουν τόσο μεγάλες, ανεδαφικές, απαιτήσεις από τον περίγυρο (Τύπο, μερίδα φιλάθλων, ενδεχομένως και από την ίδια τη διοίκηση), δίχως να προσμετρώνται κομβικές παράμετροι. Δεν είναι αντιληπτό, τουλάχιστον με τη χαμηλή νοημοσύνη που διαθέτει ο συντάκτης της στήλης, γιατί όλοι οι υπόλοιποι έχουν το δικαίωμα να παίζουν για το… μισό – μηδέν και να βάζουν το αποτέλεσμα επάνω από όλους και όλα και ο Παναθηναϊκός, δίχως Πρωτάθλημα για δεκαέξι χρόνια ειρήσθω εν παρόδω, να πρέπει να παίρνει αποτέλεσμα. Με πειστικό τρόπο και να διασκεδάζει την αρένα με θεαματική μπάλα…
Η διαφορετική ανάγνωση της προόδου ανάλογα με το ποιος κάθεται στον πάγκο, αν τον συμπαθούμε ή όχι, θα έπρεπε να εκθέτει όσους ζητούν από τον Μπενίτεθ… λαγούς με πετραχήλια. Διότι πολύ απλά δεν υπήρχε αυτή η απαίτηση πρόσφατα με άλλους προπονητές, με βιογραφικά… φυλλάδια εμπρός σε αυτό του Ισπανού. Ή με άλλους προπονητές, οι οποίοι ήρθαν, αντιλήφθηκαν το πρόβλημα, χρησιμοποίησαν απόλυτη γλώσσα και σκληρές τακτικές για να βγάλουν το κάρο από τη λάσπη και, τελικά, τους έμεινε η στάμπα ότι έβαλαν τον εαυτό τους πιο ψηλά από την ίδια την ομάδα. Το 2024 ο Παναθηναϊκός ήθελε το Πρωτάθλημα και έφερε έναν προπονητή να το πάρει και να αλλάξει τα δεδομένα. Απέτυχε, όλα κομπλέ. Προχωράμε…
Ο καθηγητής Ράφα ξέρει τι θέλει…
Το 2025, μέσα στη σεζόν, έφερε έναν άλλο προπονητή, για να σώσει τη χρονιά. Αυτός ο προπονητής παρέλαβε μία ομάδα εντός στόχων και την παρέδωσε στο… -200 από τον Πρωταθλητή Ολυμπιακό. Κρίθηκε επιτυχημένος, επειδή δεν ερχόταν ο Σάρι ή κάποιος άλλος μεγάλης αξίας και λόγω του παραμορφωτικού καθρέπτη της δεύτερης θέσης του Champions League. Τωρα, ο Μπενίτεθ πρέπει να παίξει κυριαρχικό ποδόσφαιρο, με ένα υλικό που δεν είναι δικό του, με ένα μπάτζετ μεγάλο μεν το οποίο, όμως, δεν είναι ορθολογικά διανεμημένο. Πότε έπαιξε κυριαρχικά ο Παναθηναϊκός τελευταία, για να πρέπει να το κάνει τώρα και τι εννοούμε, ακριβώς, κυριαρχικά; Κατοχή μπάλας; Είκοσι πάσες, για να περάσει τη μεσαία γραμμή; Το έχουμε δει και δεν είναι κυριαρχικό ποδόσδαιρο αυτό.
Να βάλει τρία γκολ στο Φάληρο στα 99α γενέθλια του Ολυμπιακού, μπαίνοντας και στα τρία με την μπάλα στα δίχτυα; Το έκανε, αλλά ο προπονητής που το εφάρμοσε και άλλαξε τη μοίρα προηγούμενης ομάδας του έφυγε… νύχτα. Τώρα, στη μόνη φορά που οι Πράσινοι παρουσιάζουν, στη μετα – Γιοβάνοβιτς εποχή, συγκεκριμένο πλάνο, θέλουμε τον Παναθηναϊκό να θυμίζει… Γκλομπτρότερς. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται και ευτυχώς ο προπονητής έχει καταλάβει τι, πραγματικά, συμβαίνει. Ούτε τα ημιτελικά του Κυπέλλου θεωρεί επιτυχία, ούτε την είσοδο στα playoffs Πρωταθλήματος. Την Ευρώπη καλά κάνει και τη θεωρεί, αφού ο Παναθηναϊκός δεν έμεινε εκτός συνέχειας από κάποια «εμπόλεμη» Χάιφα…
Ο Ράφα Μπενίτεθ είναι καθηγητής του ποδοσφαίρου. Θεωρητικός του αθλήματος και ο ιδανικός για να δώσει, αυτή τη στιγμή, στον Παναθηναϊκό ταυτότητα. Συγνώμη, δεν μπορούμε να απαντήσουμε αν θα έχει τον χρόνο ή αν μπορεί, εφόσον τον έχει, να τον κάνει κυριαρχικό. Το δόγμα του δεν έχει, άλλωστε, καμία σχέση με την απλοϊκή εξήγηση του κυριαρχικού ποδοσφαίρου, την οποία δίνουμε εδώ. Ο Μπενίτεθ δεν αγαπάει το άμεσο ποδόσφαιρο, ούτε το «τίκι – τάκα». Το λέει συνέχεια, αλλά δεν είναι μία τόσο λαμπερή τοποθέτηση, που βγάζει τίτλους, για να πάρει τη σημασία που πρέπει. Ισορροπία θέλει και μία ομάδα, η οποία όταν θα έχει τους παίκτες που αυτός επιθυμεί στο 100%, να μπορεί να βάζει γκολ ακόμα και με πέντε – έξι πάσες. Να μπορεί να τρέχει και όχι να σέρνεται. Να έχει αντοχή και όχι να ασθμαίνει. Να αμύνεται καλά και από την άμυνά της να δημιουργεί. Αν όλα αυτά δεν είναι αντιληπτά, κακώς τον επέλεξαν αυτοί που τον επέλεξαν και τον έφεραν στην Ελλάδα.
