Παναθηναϊκός – Βαλένθια VS ΠΑΟΚ – ΑΕΚ: Η «μάσκα» που άλλοτε χαλάει το μυαλό κι άλλοτε λυτρώνει

Ο κόσμος στο ΟΑΚΑ εγκλωβίστηκε στην επιθυμία να διαμαρτυρηθεί στηρίζοντας τον απόντα Γιαννακόπουλο και λιγότερο για να σπρώξει την ομάδα του στην πρόκριση.

Έχει επισημανθεί και κατά το παρελθόν, λόγω επικαιρότητας όμως η υπενθύμιση είναι επιβεβλημένη. Το πέρασμα πρώην αθλητών από προεδρικούς θώκους ομάδων, αποτελεί πρότυπο και δείγμα γραφής για την ενδεδειγμένη συμπεριφορά παραγόντων και διοικήσεων.

Ζαγοράκης, Βρύζας, Ντέμης και Μαχλάς που διετέλεσαν πρόεδροι των ΠΑΟΚ, ΑΕΚ και ΟΦΗ, απέφευγαν όπως ο διάολος το λιβάνι τα φώτα της δημοσιότητας είτε γιορτάζοντας επιτυχίες με τους παίκτες στα αποδυτήρια, είτε διαρρέοντας «τριξίματα δοντιών» μετά από αποτυχίες για να το παίξουν σκληροί -ίσως και για να απεκδυθούν των δικών τους ευθυνών-, με την παρουσία τους να περνά σχεδόν απαρατήρητη.

Σε αντίθεση με τον κόσμο που διψά για ίντριγκα, τσαμπουκάδες και φωνασκίες, απέφευγαν τα πολλά πολλά και ήταν εξαιρετικά φειδωλοί σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, ακόμη κι αν οι καταστάσεις το απαιτούσαν. Έχοντας την εμπειρία του αθλητή, γνώριζαν πως οτιδήποτε «χαλάσει» το μυαλό των αθλητών και των μελών του αγωνιστικού team, θα το πληρώσει πρώτα η ομάδα.

Μετά την εντός έδρας ήττα από τη Βαλένθια, ο Παναθηναϊκός μάκρυνε το δρόμο μέχρι τη συμμετοχή στο final 4 και χωρίς την παραμικρή πρόθεση να οικειοποιηθώ να «γαλόνια» του Δημήτρη Καρύδα, ο σημαντικότερος λόγος είναι ότι στο διάστημα που μεσολάβησε από το προηγούμενο παιγνίδι, ουδείς ασχολήθηκε με το επόμενο. Οι συρράξεις και οι εντάσεις στην Ισπανία, με κερασάκι την τιμωρία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου επισκίασαν τα πάντα, με πρώτο το βασικό ζητούμενο που ήταν η νίκη – πρόκριση.

Ο κόσμος πήγε στο ΟΑΚΑ περισσότερο για να διαμαρτυρηθεί στηρίζοντας τον απόντα λόγω τιμωρίας Γιαννακόπουλο και λιγότερο για να βοηθήσει την ομάδα να κερδίσει, ενώ η διοίκηση είχε ήδη αυτοεγκλωβιστεί στο ίδιο πνευματικό μονοπάτι. Κι επειδή όλα τα παραπάνω αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία, η αρνητική αύρα πότισε για τα καλά το μυαλό παικτών και προπονητή. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων έχω πολύ καλή άποψη για τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο.

Ναι μεν δε συμφωνώ πάντα με όσα κάνει, οι ΠΑΟΚτσήδες όμως γουστάρουμε τους ολίγον έως πολύ «τρελούτσικους» που ταυτίζονται σε υπέρμετρο βαθμό με το σύλλογό τους. Ακόμη περισσότερο επειδή πρόκειται για έναν αυθεντικό τύπο, που είναι ο εαυτός του χωρίς να υποκρίνεται ή να προσποιείται. Οφείλεις σεβασμό και σίγουρα όχι φόβο ή απαξίωση, σε όποιον δε διστάζει να δείξει αυτό από ότι πραγματικά είναι, ακόμη κι αν το αντίτιμο είναι να τσαλακωθεί.

Έχει και τα στραβά του αυτό, αφού η υπέρμετρη αφοσίωση συχνά βραχυκυκλώνει εσένα και κατ΄επέκταση την ομάδα. Παραμονές αγώνα όλοι συζητούσαν για το Γιαννακόπουλο και όχι για τον επικείμενο στόχο. Οι μάσκες με το πρόσωπο του δεν υπήρχαν μόνο σε καρεκλάκια, αλλά υπερκάλυψαν κάθε άλλη σκέψη απομακρύνοντάς την από το βασικό ζητούμενο. Το σκηνικό θύμισε εν πολλοίς τον ποδοσφαιρικό τελικό κυπέλλου του 2018, όταν οι μνήμες ήταν επίσης νωπές από την προηγούμενη αναμέτρηση που είχε στιγματίσει ο Κομίνης, με τους ποδοσφαιριστές να φοράνε μάσκες με το πρόσωπο του Ιβάν Σαββίδη.

Η διαφορά έγκειται στο ότι η αφιέρωση έγινε στο φινάλε του τελικού, προσφέροντας λαμπερό επιμύθιο στην κατάκτηση του τροπαίου. Το πνεύμα της κίνησης ήταν μεν παρόμοιο καθώς αφορούσε τη συμπαράσταση στον ιδιοκτήτη, μόνο που ΠΑΟΚ είχε κατέβει σε εκείνο τον τελικό εντελώς συγκεντρωμένος στο στόχο. Οποιαδήποτε σκέψη «εκδίκησης» ή μηνύματος υπέρ του προέδρου, πέρασε σε δεύτερη μοίρα μέχρι τη λήξη της αναμέτρησης. Τα όσα είχαν προηγηθεί δε χάλασαν το μυαλό της ομάδας ούτε τη συγκέντρωση, αντίθετα προσέφεραν σιωπηρό κίνητρο και ώθηση για την επίτευξη του λυτρωτικού στόχου.

Σε διαφορετική περίπτωση ούτε κύπελλο θα κατακτούσε και ως συνεπακόλουθο οι μάσκες θα έμεναν κρυμμένες στις βαλίτσες…