Τελικός ΠΑΟΚ – ΟΦΗ με νεκρές ζώνες! Όταν αναχρονιστικές λογικές, «τσαλαπατούν» όμορφα μηνύματα 

Τον πιο φιλήσυχο άνθρωπο να τοποθετήσεις σε κλουβί, τον μετατρέπεις σε αγρίμι ξυπνώντας του ζωώδη ένστικτα που δεν υποψιαζόταν ότι κουβαλούσε

Την προηγούμενη εβδομάδα απορρίφθηκε από την αστυνομία κοινό αίτημα των ΠΑΕ ΠΑΟΚ και ΟΦΗ που είχε συνυπογράψει και η ΕΠΟ, να μην υπάρχουν νεκρές ζώνες μεταξύ των φιλάθλων στον τελικό του Σαββάτου.

Η εικόνα οπαδών και των δυο φιναλίστ να κάθονται δίπλα δίπλα πανηγυρίζοντας ανάκατα τις δικές τους στιγμές, θα θύμιζε σκηνές από Αγγλικούς τελικούς στο Γουέμπλεϊ που μας προκαλούσαν ζήλια. Ταυτόχρονα και μελαγχολία για τη δική μας κατάντια…

Οι δεσμοί των Μακεδόνων με τους Κρήτες είναι ισχυροί, χρονολογούνται από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και αναζωπυρώνονταν όποτε ο Ελληνισμός τα έβρισκε σκούρα. Μακεδόνες εθελοντές πολέμησαν στο πλευρό των Κρητικών κατά των Οθωμανών και αντίστοιχα οι Κρητικοί έσπευσαν στη Βόρεια Ελλάδα για το Μακεδονικό αγώνα.

Αυτή η σχέση αλληλεγγύης αποτυπώθηκε για τα καλά στο dna και των δυο, το 1987 ο ΠΑΟΚ είχε παραχωρήσει το γήπεδο του στον ΟΦΗ, για να αγωνιστεί κόντρα στην Αταλάντα. Η Τούμπα γέμισε και η ατμόσφαιρα θύμιζε αγώνα του ΠΑΟΚ. Όσο για τις μεταξύ τους αναμετρήσεις στις κερκίδες ήταν πάντα μονιασμένοι, καμία σχέση με τις συνηθισμένες εικόνες άλλων γηπέδων.

Είναι σίγουρο πως τα επόμενα 24ωρα κάποιοι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ από την Κρήτη, θα συνταξιδέψουν με αυτούς του ΟΦΗ. Στη διαδρομή θα πίνουν τις ρακιές τους, θα τραγουδάνε, θα γελάνε, αλλά μόλις φτάσουν στον προορισμό, οι αστυνομικές δυνάμεις θα σπεύσουν να τους χωρίσουν για να προλάβουν τα επεισόδια!!!

Μοιάζει με ένθετο κωμωδίας σε ταινία επιστημονικής φαντασίας και δεν είναι η πρώτη φορά που θα συμβεί. Στις αρχές της χιλιετίας παρόμοια σχέση υπήρχε ανάμεσα σε οργανωμένους Πανιωνίου και Ηρακλή. Σε μεταξύ τους αγώνα στη Νέα Σμύρνη αφού έκατσαν στην πλατεία ήπιαν, έφαγαν, είπαν τα δικά τους, ξεκίνησαν όλοι μαζί ανακατεμένοι για το γήπεδο τραγουδώντας συνθήματα.

Πλησιάζοντας εμφανίστηκαν διμοιρίες κραδαίνοντας γκλοπς, οι οποίες απαίτησαν να χωριστούν και να συνεχίσουν από απόσταση ασφαλείας προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος σύρραξης!!!
Οι φίλαθλοι Πανιωνίου και Ηρακλή εξηγούσαν το αυτονόητο, ότι αν σκοπός τους ήταν να «παίξουν ξύλο» είχαν όλο το χρόνο να μαλώσουν πριν πλησιάσουν στο γήπεδο, αλλά δεν το έκαναν καθώς ήταν αδελφοποιημένοι. Την προηγούμενη βραδιά μάλιστα, είχαν διανυκτερεύσει όλοι μαζί στους «Πάνθηρες».

Όπως ήταν αναμενόμενο υπερίσχυσε η απόφαση της αστυνομίας, η πορεία έσπασε στα δυο και κάθε πλευρά εισήλθε στις εξέδρες χωριστά. Θριάμβευσε λοιπόν η στενόμυαλη και αναχρονιστική λογική, τσαλαπατώντας κάθε πρωτοβουλία μαζί με το όμορφο μήνυμα που θα περνούσε προς τα έξω. Αθλητικές ομοσπονδίες σε όλο το πλανήτη αναζητούν απεγνωσμένα ένα τηλεοπτικό frame για να στηρίξουν μήνυμα συναδέλφωσης. Αν δεν το εντοπίσουν, πληρώνουν σκηνοθέτες, σεναριογράφους, ηθοποιούς για να το κατασκευάσουν και να το λανσάρουν.

Στην Ελλάδα προσφέρονται δωρεάν, περιέχοντας μάλιστα την αυθεντικότητα του αυθόρμητου και αληθινού, αλλά απορρίπτονται. Σα να σου λένε «και να θέλετε δεν πρέπει να γίνετε φίλοι, καλύτερα εχθροί γιατί έτσι πρέπει. Ίσως και για να δικαιολογήσουμε το ρόλο και τα γαλόνια μας.»
Το περιβάλλον των κερκίδων είναι ταυτισμένο με έριδες, πάθη και φασαρίες, τούτο δε σημαίνει όμως ότι πρέπει να βλέπουμε τα πάντα κοντόφθαλμα, δίνοντας Βιβλική αξία σε πρωτόκολλα και διατάξεις.

Όταν κάποιοι θέλουν να παρακολουθήσουν έναν αγώνα μονιασμένοι χωρίς διαχωριστικές γραμμές, έχοντας μάλιστα δώσει και πλείστα διαπιστευτήρια στο παρελθόν, είναι αδιανόητο να τους υποχρεώνεις να διαχωριστούν εκ νέου, επειδή αυτό προβλέπει το γράμμα του νόμου. Υπάρχουν φορές που εκείνο το οποίο νιώθεις ή και πραγματικά είσαι δεν γεννιέται τόσο από τον εσωτερικό σου κόσμο, όσο από τις εικόνες που αντικρίζεις τριγύρω και το περιβάλλον που καθορίζουν άλλοι για σένα.

Τον πιο φιλήσυχο άνθρωπο του κόσμου να τοποθετήσεις σε κλουβί, τον μετατρέπεις σε αγρίμι ξυπνώντας του ζωώδη ένστικτα, τα οποία δεν υποψιαζόταν ποτέ ότι κουβαλούσε. Όταν σε βάζουν απέναντι από τον φίλο ή τον αδερφό σου με ζώνες ασφαλείας ενδιάμεσα, σου περνάνε υποσυνείδητα το μήνυμα ότι αυτός είναι εχθρός και όχι αυτό που νομίζεις.

Τα προηγούμενα χρόνια είχαμε εθιστεί στην εικόνα μιας μεγάλης νεκρής ζώνης να σκεπάζει ολόκληρο το γήπεδο, καθώς οι τελικοί διεξάγονταν κεκλεισμένων των θυρών. Ή στην καλύτερη με ελάχιστους προσκεκλημένους, μετατρέποντας μια γιορτή σε prive party.

Πέρσι η ΕΠΟ πάτησε πόδι και ανέτρεψε τα δεδομένα, με τη συγκυρία των φετινών φιναλίστ να αποτελεί πρώτης τάξεως ευκαιρία να περάσει επιπροσθέτως μήνυμα ενότητας και συμφιλίωσης, από δυο κόσμους που έχουν σχέσεις αίματος και το απέδειξαν σε κάθε ευκαιρία.

Το δώρο πετάχτηκε στο καλάθι των αχρήστων, αφού κυριαρχεί ο δογματισμός και η δυσκαμψία του νου. Ακόμη κι αν θελήσεις να αγιάσεις στη χώρα που ζούμε, θα εμφανιστεί μπροστά σου κάποιος κρατικός λειτουργός διατάζοντας σε να γίνεις δαίμονας, επειδή οι καλοί είναι ανεπιθύμητοι ίσως και γιατί έχει μάθει να λειτουργεί ως bot.

Ζoύμε στην εποχή που προσπαθούν να μας πείσουν να εμπιστευόμαστε την τεχνητή νοημοσύνη, την ίδια στιγμή που η κοινή λογική αποτελεί είδος προς εξαφάνιση…