Το Ευρωπαϊκό ρεκόρ ήταν αποτέλεσμα - Αιτία η Stoiximan Super League

Οι παραδοσιακές δυνάμεις που μονοπωλούσαν τις Ευρωπαϊκές διακρίσεις προέρχονταν από ανταγωνιστικά πρωταθλήματα, όπου για να πάρεις πρωτάθλημα έπρεπε να φτύσεις αίμα.

Με εξαίρεση τον Άρη που ούτως ή άλλως μένει ανεξεταστέος κάθε χρόνο, όλες οι Ελληνικές ομάδες που ξεκίνησαν τις Ευρωπαϊκές υποχρεώσεις τους μέσα στην καλοκαιρινή ντάλα -ή λίγο μετά- θα συνεχίσουν να αγωνίζονται τουλάχιστον μέχρι και λίγο πριν την άνοιξη.

Δεν έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν να προκρίνονται τέσσερις ομάδες από League phase ή όμιλο, όπως ονομαζόταν παλιότερα.

Μια επιδερμική απόπειρα ερμηνείας, θα οδηγούσε στο βιαστικό και εύπεπτο πόρισμα, ότι:

Ο Ολυμπιακός έχει ικανότατο προπονητή, εξαιρετικούς παίκτες, μπλα μπλα...

Ο ΠΑΟΚ εμπιστεύεται επί σειρά ετών τον ίδιο προπονητή, η ομαδική λειτουργία του είναι άψογη, μπλα μπλα...

Ο Παναθηναϊκός παρά τα σκαμπανεβάσματά του έχει πολύπειρο προπονητή, ο Αλαφούζος επενδύει τρελά λεφτά μπλα μπλα...

Η ΑΕΚ έκανε διάνα με Νίκολιτς, που διαχειρίζεται άψογα το πολύ καλό υλικό που διαθέτει, μπλα μπλα...

Η αποσπασματική ανάλυση επικεντρώνοντας σε κάθε ομάδα ξεχωριστά, οδηγεί αναπόφευκτα σε πλάνη.

Διότι και χωρίς να ακυρωθούν οι παραπάνω διαπιστώσεις, γεννάται μια καινούργια απορία:

Πως κι έγιναν όλα αυτά μαζεμένα; Μύγα τσε - τσε τους τσίμπησε όλους, μήπως έκαναν ομαδικό βουντού;

Η απάντηση αποτυπώνεται στη βαθμολογία της Superleague. Έχοντας διανύσει τα 3/4 της κανονικής διάρκειας, προπορεύονται τρεις ομάδες σε απόσταση αναπνοής και ξοπίσω τους ο «φτωχούλης» Λεβαδειακός.

Αυτό έχει συμβεί τις ίδιες φορές, που είδαμε τόσες ομάδες να προκρίνονται από τις League phase.

Δηλαδή ΚΑΜΙΑ.

Το πρωτοφανές 4/4 λοιπόν, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτό που επίσης δεν έχουμε ξαναδεί στην εγχώρια διοργάνωση.

Θα σας πείσει μια αναδρομή στις βαθμολογίες από τότε που καθιερώθηκε το εθνικό πρωτάθλημα. Ο πρωταγωνιστής ήταν ένας και οι υπόλοιποι απλά τον παρακολουθούσαν από απόσταση. Ενίοτε με κιάλι.

Κάποιες λίγες φορές, άντε να υπήρχαν δυο -ή περίπου δυο- διεκδικητές και πάλι όμως επρόκειτο για εξαίρεση του κανόνα.

Ανάλογη ήταν η πορεία των ομάδων στην Ευρώπη, που τελείωνε λίγο πριν τον ερχομό του Άη Βασίλη.

Και μάλιστα, με λιγότερο φορτωμένο και πιο βατό καλεντάρι.

Η εικόνα στο πρωτάθλημα έχει πλέον αντιστραφεί, με τον κανόνα να προβλέπει τουλάχιστον δυο σοβαρούς διεκδικητές.

Γεγονός που σίγουρα δεν προέκυψε με το πάτημα ενός κουμπιού. το «πράγμα» σιγοψήνεται την τελευταία δεκαετία που βλέπουμε αμφίρροπες μάχες, να κρίνονται λίγο πριν το νήμα ή και πάνω σε αυτό.

Δυο χρόνια πριν ήταν το αποκορύφωμα, όταν ο πρωταθλητής προέκυψε 20 λεπτά πριν το φινάλε της διοργάνωσης. Σχηματικά θα λέγαμε ότι χρειάστηκε line technology, για να μη γίνει κάνα λάθος στη βαθμολογία...

Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση, οπότε οι επιδόσεις των ομάδων στην Ευρώπη εκλαμβάνονται αυτοδικαίως ως συνέχεια της αυξημένης ανταγωνιστικότητας του Ελληνικού πρωταθλήματος.

Αυτή η ισορροπημένη διεργασία «υποχρεώνει» τις ομάδες να επενδύσουν, να σχεδιάσουν πιο επαγγελματικά, να λειτουργήσουν με μεγαλύτερο ορθολογισμό.

Όταν γνωρίζεις εκ των προτέρων ποιος θα είναι ο πρωταθλητής, δεν έχεις λόγο να ξοδέψεις χρόνο και χρήμα. «Αφού δεν έχω ελπίδα, γιατί να κοπιάσω;»

Το πλέον τραγικό είναι πως με παρόμοιο σκεπτικό λειτουργούσε και ο πρώτος «αφού θα είμαι πρώτος, για ποιο λόγο να εντείνω την προσπάθεια; Για να γίνω...πιο πρώτος;»

Κάπως έτσι λοιπόν χωρίς όραμα και κίνητρο, οι ομάδες βούλιαζαν στο τέλμα του «καλά είμαι εδώ, δεν πάω παραπάνω».

Η Ευρώπη έμοιαζε με επίσκεψη από σπόντα, σε κοσμικό gala.

Πήγαινες επειδή κάποιος γνωστός σου καθάρισε πρόσκληση, αισθανόσουν ξένος και περνούσες απαρατήρητος, δεν σου έδιναν σημασία, έβγαζες απλώς μερικές φωτογραφίες απλά για να δείξεις ότι ήσουν εκεί.

Ακόμα και μερικές αξιοπρεπείς πορείες παρέπεμπαν σε διάττοντα αστέρα, καθώς δεν είχαν συνέχεια.

Το φετινό ρεκόρ αποτελεί βελτιωμένη έκδοση της περσινής χρονιάς, όπου δεν είχαμε ομάδα στο C.L μεν, απουσίαζε η ΑΕΚ δε και πάλι όμως είδαμε τρεις ομάδες να προκρίνονται από τις League phase.

Δυο χρόνια νωρίτερα, ο Ολυμπιακός σήκωσε το Conference ενώ ο ΠΑΟΚ έφτασε πάλι στους οχτώ.

Δεν είναι κάτι που έτυχε λοιπόν, είναι μια συνέχεια που δείχνει να παγιοποιείται, με σταθερά ανοδικές τάσεις.

Κάτι που -επαναλαμβάνω- είναι αποτέλεσμα του αυξημένου εγχώριου ανταγωνισμού.

Οι παραδοσιακές δυνάμεις που μονοπωλούσαν τις Ευρωπαϊκές διακρίσεις άλλωστε, έκτος από χρήματα, προέρχονταν από ανταγωνιστικά πρωταθλήματα.

Για να πάρεις πρωτάθλημα σε Αγγλία ή Ιταλία, έπρεπε να φτύσεις αίμα.

Ακόμη και σε χώρες που πρωταγωνιστούσαν οι συνήθεις ύποπτοι (Ισπανία, Γερμανία), ο πρωτοπόρος μάτωνε για να κερδίσει τους υπόλοιπους.

Η διαπάλη σκληραγωγούσε τις ομάδες, τις ανάγκαζε να φτάνουν στα όριά τους και το εισέπρατταν στην Ευρώπη.

Τα ίδια χρόνια στην Ελλάδα, ο πρωταθλητής κατά κόρον και οι υπόλοιποι δυο - τρεις ακόλουθοι έπαιζαν μερικά ντέρμπι το χρόνο και τις υπόλοιπες Κυριακές έκαναν υγιεινούς περιπάτους για να περάσει η ώρα.