Συγκίνησε ο Καλάμπρια για την μητέρα του

Ο Ντάβιντε Καλάμπρια μίλησε για τη Μίλαν, τον Μαλντίνι, την πικρία της αποχώρησής του και στάθηκε στη μητέρα του, στην οποία, όπως είπε, οφείλει τα πάντα.

Ο Ντάβιντε Καλάμπρια παραχώρησε μεγάλη συνέντευξη στο Sky Sport και στον Τζιανλούκα Ντι Μάρτζιο, μιλώντας για τη διαδρομή του στη Μίλαν, την αποχώρησή του από τους «ροσονέρι», αλλά και τον άνθρωπο που, όπως τόνισε, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην καριέρα του: τη μητέρα του

Ο 29χρονος ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού αναφέρθηκε με συγκίνηση στα χρόνια του στη Μίλαν, ξεκαθαρίζοντας πως παραμένει οπαδός της ομάδας και πως ο τρόπος που έφυγε από το κλαμπ αποτέλεσε για εκείνον ανοιχτή πληγή. Παράλληλα, μίλησε με θαυμασμό για τον Πάολο Μαλντίνι, τονίζοντας πως η παρουσία του αποτελούσε σημείο αναφοράς για όλους.

Ιδιαίτερη στιγμή της συνέντευξης ήταν η αναφορά του στη μητέρα του. Ο Καλάμπρια αποκάλυψε πως σε μικρή ηλικία είχε σκεφτεί να τα παρατήσει, λόγω της δύσκολης καθημερινότητας με σχολείο, προπονήσεις και συνεχείς μετακινήσεις.

«Για τη διαδρομή που έκανα, πρέπει σίγουρα να ευχαριστήσω τη μητέρα μου. Χωρίς εκείνη δεν θα είχα παίξει ούτε ένα λεπτό στη Serie A, αλλά χάρη σε εκείνη έπαιξα για 10 χρόνια στην ομάδα που αγαπώ», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Όπως είπε, ήταν εκείνη που τον έκανε να το ξανασκεφτεί τη στιγμή που ήθελε να σταματήσει: «Ξέρει ήδη ότι της οφείλω τα πάντα και ότι θα είμαι πάντα δίπλα της. Ό,τι έχω είναι χάρη σε εκείνη».

Οι δηλώσεις του Ντάβιντε Καλάμπρια:
«Είμαι ακόμα οπαδός και μου λείπει συχνά. Εξακολουθώ να έχω επαφές με ανθρώπους που δουλεύουν εκεί και με άλλους που δούλευαν παλιά εκεί».

Η σχέση με τον Μαλντίνι

«Αν θα είχα μείνει στη Μίλαν με τον Μαλντίνι στο κλαμπ; Στο μυαλό μου θα έλεγα ναι. Ο Μαλντίνι λείπει από κάθε ομάδα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Αν ήμουν πρόεδρος, θα τον ήθελα δίπλα μου, τόσο ως προσωπικότητα όσο και ως άνθρωπο του ποδοσφαίρου. Ήταν ο μεγαλύτερος αμυντικός στην ιστορία, αλλά και ανθρώπινο πρότυπο για όλους, όχι μόνο για όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο.

Θα προτιμούσα πάντα να έχω τον Μαλντίνι στην ομάδα μου παρά να μην τον έχω. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, είτε πρώην παίκτες είτε προπονητές, που έχουν κάτι παραπάνω από τον μέσο άνθρωπο. Το να έχεις τον Πάολο ως σημείο αναφοράς είναι πραγματικά μοναδικό. Μιλάμε για τον μεγαλύτερο αμυντικό στην ιστορία του ποδοσφαίρου, όχι απλώς για κάποιον που έκανε σπουδαία καριέρα. Όταν πας να μιλήσεις στον Μαλντίνι, το κάνεις με δέος ή ακόμα και γονατιστός. Το ότι τον είχαμε ήταν τιμή και θα ήθελα πολύ να τον ξαναδώ στο ποδόσφαιρο».

Το περιβραχιόνιο της Μίλαν

«Το φόρεσα πρώτη φορά στο Άνφιλντ και εκείνος ήταν εκεί. Ήταν πολύ ήρεμος μαζί μου. Το περιβραχιόνιο έχει μεγάλο βάρος, αλλά μου είπε να το απολαύσω. Είναι σημαντικό και σου δίνει πολλά, αλλά στο τέλος είναι ένα κομμάτι ύφασμα. Το βασικό είναι το πώς συμπεριφέρεσαι στους άλλους και όσα αυτό συνεπάγεται».

Για τον αποχαιρετισμό του στη Μίλαν

«Μιλάμε για το σπίτι μου, πέρασα εκεί χίλια χρόνια. Είμαι ακόμα οπαδός και μου λείπει συχνά. Συνεχίζω να μιλάω με ανθρώπους που δουλεύουν ή δούλευαν εκεί.

Ο αποχαιρετισμός; Δεν είχα μιλήσει ποτέ πριν γιατί ήταν μια πληγή και μια απογοήτευση. Το ότι έφυγα έτσι από τη Μίλαν έμεινε μέσα μου και θα μείνει. Δεν ήθελα να πω αντίο με αυτόν τον τρόπο. Μάλλον κανείς δεν το περίμενε, ούτε κι εγώ. Απλώς αποδέχτηκα ό,τι συνέβη.

Δεν συμφωνούσα με όσα έγιναν εκείνους τους μήνες. Αλλά έτσι είμαι: όταν υπάρχουν πράγματα που θεωρώ σωστά ή λάθος, θεωρώ υποχρέωσή μου να τα επισημαίνω. Υπήρξαν παρεξηγήσεις εκείνη την περίοδο, ήταν μια δύσκολη σεζόν και δεν έπαιζα πολύ. Η Μίλαν δεν πήγαινε καλά στο πρωτάθλημα και ήταν μια απογοητευτική χρονιά μετά από χρόνια επιτυχιών.

Θα ήθελα να είχα αποχαιρετήσει το Σαν Σίρο με πολύ καλύτερο τρόπο και να είχα τελειώσει τη σεζόν με τους συμπαίκτες μου. Ήμασταν όλοι πολύ στενοχωρημένοι, γιατί μεγάλωσα εκεί μαζί τους. Λυπήθηκα πολύ και για το τεχνικό επιτελείο. Το να αποχαιρετήσω όλους ήταν μια εμπειρία γεμάτη δάκρυα.

Πότε αποφάσισα να φύγω; Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο: πολλή αγάπη αλλά και μπίζνες. Ήταν ξεκάθαρο ότι οι ιδιοκτήτες και η διοίκηση ήθελαν να ακολουθήσουν άλλους δρόμους. Κατάλαβα ότι δεν υπήρχε μέλλον για μένα και αποκλείστηκα και από τις επιλογές του προπονητή, ειδικά μετά από εκείνο το περιστατικό που κόστισε πολύ.

Ήταν δύσκολο, αλλά στάθηκα τυχερός που κατέληξα σε ένα περιβάλλον όπως η Μπολόνια, όπου ένιωσα υπέροχα από την πρώτη μέρα, με μια εξαιρετική ομάδα. Παρ’ όλα τα άσχημα, έμεινα ικανοποιημένος από αυτή την αλλαγή».

Το περιστατικό με τον Μιχαΐλοβιτς

«Όταν επρόκειτο να δοθώ δανεικός, ο Σίνισα μου είπε ότι δεν μπορούσα να φύγω. Ερχόμασταν από μια προετοιμασία όπου είχα πάει πολύ καλά. Ήμουν από την ομάδα νέων και ήξερα ότι μάλλον θα έφευγα δανεικός.

Μετά από έναν αγώνα κοντά στο Μιλανέλο, ο Σίνισα μου είπε: ”Ξέρω ότι πιστεύεις πως πρέπει να φύγεις, αλλά είσαι το μπακ αυτής της ομάδας. Θα είσαι αναπληρωματικός, αλλά θα έχεις τον χώρο σου”.

Τότε υπήρχαν οι Αμπάτε και Αντονέλι, ενώ εγώ και ο Ντε Τσίλιο ήμασταν οι νεαροί της ομάδας. Με κράτησε εκεί και τότε ξεκίνησε πραγματικά η ζωή μου ως ποδοσφαιριστή».

Για τη διάλυση εκείνης της Μίλαν

«Το αναρωτιόμουν πάντα, αλλά είναι δύσκολο να απαντήσω. Για μένα υπήρχαν όλα: υπήρχε μια σταθερή βάση, ένα δεμένο σύνολο με έναν προπονητή που τον ακολουθούσε η ομάδα του. Κανείς δεν περίμενε τόσο δραστικές αλλαγές. Αυτές ήταν αποφάσεις που δεν εξαρτιόνταν από εμάς και έπρεπε να τις αποδεχτούμε.

Είναι κρίμα γιατί είχε δημιουργηθεί μια χημεία που δύσκολα βρίσκεις. Αν δεις τι υπήρχε τότε στο Σαν Σίρο… υπήρχε μια ενέργεια που σε έκανε να νιώθεις ότι το 1-0 θα ερχόταν. Για μένα στο ποδόσφαιρο το σημαντικό είναι η συνέχεια, αλλά στην Ιταλία είναι δύσκολο. Ήταν μια επιλογή με την οποία δεν συμφωνούσα και ελπίζω να ξαναδημιουργηθεί η ίδια ενέργεια τα επόμενα χρόνια».

Για τον Λεάο

«Όχι για μένα. Για μένα είναι παίκτης με δυνατότητες επιπέδου Μπαπέ και Βινίσιους. Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αυτούς.

Ο Ράφα χρειάζεται ένα περιβάλλον που να τον στηρίζει και να τον κάνει να νιώθει αγαπητός. Λυπάμαι για την τωρινή κατάσταση και τα προβλήματα με τους οπαδούς. Νομίζω ότι υποφέρει λίγο από αυτό. Κατά τη γνώμη μου, έδειξε τον καλύτερό του εαυτό τα προηγούμενα χρόνια, όταν υπήρχε διαφορετικό περιβάλλον και διαφορετικός τρόπος παιχνιδιού. Είναι ευθύνη των υπευθύνων να τον επαναφέρουν στο επίπεδο που ήταν».

Για τον Αλέγκρι

«Όλοι είναι πολύ χαρούμενοι με τον προπονητή και ελπίζουν να μείνει. Έχω δει τον Αλέγκρι να κερδίζει και θυμάμαι ακόμα το Σκουντέτο του πριν από δεκαπέντε χρόνια. Για μένα είναι απίστευτος προπονητής. Αλλά χρειάζεται και το κατάλληλο πλαίσιο. Θα ήθελα πάρα πολύ να δουλέψω μαζί του. Πρέπει να είναι εξαιρετικός χαρακτήρας και όλοι είναι πολύ χαρούμενοι».

Η πρώτη μέρα στο Μιλανέλο και οι θυσίες

«Έκανα δύο δοκιμαστικά στη Μίλαν. Στο πρώτο ήμουν 5-6 ετών και οι γονείς μου αποφάσισαν ότι ήμουν πολύ μικρός για να μετακινηθώ. Στα 10 αποφάσισα να πάω στη Μίλαν.

Το σπίτι μου είναι ανάμεσα στην Μπρέσια και το Μπέργκαμο και πήγαινα σχολείο στην Μπρέσια. Έφευγα νωρίς στις 13:00, έτρωγα ό,τι υπήρχε στο αυτοκίνητο και πήγαινα στο Μπέργκαμο. Από εκεί έπαιρνα λεωφορείο για το γήπεδο.

Μετά τον πρώτο χρόνο δεν ήθελα άλλο να συνεχίσω έτσι. Ξυπνούσα στις 5:20 το πρωί για το σχολείο και γύριζα σπίτι στις 20:00 μετά την προπόνηση. Σκέφτηκα να πάω στην Μπρέσια ή στην Αταλάντα που ήταν πιο κοντά. Αλλά μετά σκεφτόμουν ότι ήμουν στη Μίλαν, την αγαπημένη μου ομάδα.

Ήταν δύσκολο γιατί δεν έπαιζα πολύ. Εκείνη την εποχή κοιτούσαν πολύ τη σωματοδομή και υπήρχαν παιδιά διπλάσια από μένα. Ήμουν τυχερός γιατί τακτικά και τεχνικά ήμουν ανώτερος.

Στα 16, με τον Φιλίπ Ιντζάγκι, μετακινήθηκα στα άκρα. Αυτό μου έδωσε πολλά, γιατί πιστεύω ότι οι νέοι παίκτες πρέπει να παίζουν παντού. Η ευελιξία μου στο γήπεδο ήταν ευλογία: ξεκίνησα ως μέσος, μετά ως κεντρικός αμυντικός, αριστερό μπακ και τελικά δεξί μπακ. Ακόμα και με τους Πιόλι ή Γκατούζο, όταν υπήρχε ανάγκη, έπαιζα στο κέντρο. Αυτές οι αλλαγές σου προσφέρουν πολλά».

Για την πρώτη του μέρα με την πρώτη ομάδα

«Ήταν με τον Σίνισα. Τότε στο Μιλανέλο υπήρχαν τα αποδυτήρια της Πριμαβέρα και δίπλα της πρώτης ομάδας. Μετά από εκείνη τη συζήτηση με τον Σίνισα, μεταφέρθηκα εκεί. Είχα τη μικρή μου θέση δίπλα στον Ντοναρούμα γιατί ήταν ο τελευταίος που είχε προστεθεί. Ήταν η χρονιά που ο Τζίτζι έγινε βασικός».

Για τον Τονάλι

«Δεν με εκπλήσσει ότι μπορεί να πάει σε ομάδα με το κύρος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Νομίζω ότι πήρε τη σωστή απόφαση. Εγώ ίσως να μην πήγαινα ποτέ, αλλά ξέρω ότι ως παίκτης αξίζει μια μεγάλη ομάδα που να μπορεί να διεκδικεί όλα τα τρόπαια στον κόσμο. Είναι παίκτης παγκόσμιας κλάσης. Έχει ακόμα πολλά να δώσει και είναι απίστευτος σωματικά. Πιστεύω ότι μπορεί να τα πάει πολύ καλά σε μια ομάδα όπως η Μάντσεστερ».

Για τον Ιταλιάνο

«Πάντα είχα πολύ υψηλή άποψη για εκείνον. Κατά τη γνώμη μου αξίζει έναν μεγάλο σύλλογο. Εξαρτάται όμως από το τι ψάχνει. Ξέρω ότι περνάει πολύ καλά στη Μπολόνια. Προφανώς, όταν σε καλούν η Μίλαν ή η Νάπολι, το σκέφτεσαι. Για μένα είναι προπονητής που αξίζει μια τέτοια εμπειρία. Δεν θα με εξέπληττε αν έμενε στη Μπολόνια, αν ο σύλλογος του υποσχόταν δυνατή μεταγραφική περίοδο. Για μένα ήταν υπέροχο περιβάλλον».

Όταν αντιμετώπισε τη Μίλαν

«Ο Ιταλιάνο δεν ήθελε να παίξω απέναντι στη Μίλαν. Την πρώτη φορά που τους αντιμετωπίσαμε, με φώναξε στο δωμάτιό του και μου είπε: “Νομίζεις ότι θα παίξεις; Σου κάνω χάρη…”.

Πίστευε ότι με προστάτευε, αλλά ως επαγγελματίας δεν συμφωνούσα. Ίσως το πήρα πολύ προσωπικά γιατί δεν αντέδρασα καλά. Ήθελα να παίξω και να δείξω στη Μίλαν ότι είχε κάνει λάθος.

Εκείνος ήθελε να με προστατεύσει από επιθέσεις. Ειλικρινά όμως, μετά από 10 χρόνια στη Μίλαν, ξέρω ότι έχω “πανοπλία”. Ήθελα να παίξω απέναντι στον Ράφα και αστειευόμουν με τον Ερναντέζ λέγοντάς του: “Θα σου κλωτσήσω τον κ…”.

Στον τελικό του Coppa Italia ήταν μια σχέση αγάπης-μίσους. Κατάλαβα ότι δεν θα ξεκινούσα βασικός, αλλά μου είπαν ότι θα έπαιζα αργότερα. Ήθελα να κερδίσω το Coppa Italia. Πιστεύαμε ότι μπορούσαμε να το πάρουμε και είχαμε ετοιμάσει ένα μπουκάλι με τη φράση “Campioni d’Italia” στα αποδυτήρια πριν από τον ημιτελικό με την Ίντερ.

Είχα παντού εικόνες του Coppa Italia. Όταν βρίσκεσαι εκεί, θέλεις να κερδίσεις. Πιστεύω ότι ήταν υπέροχο για την ομάδα και για την πορεία του συλλόγου. Μέσα μου όμως υπήρχε και μια πίκρα που με έκανε να σκέφτομαι ότι αν ήμουν εκεί, ίσως να το είχαμε κερδίσει με τη Μίλαν. Πρώτα σκέφτηκα να παρηγορήσω τους πρώην συμπαίκτες μου αντί να πανηγυρίσω. Όμως ήξερα ότι εκείνη τη χρονιά η Μπολόνια άξιζε να κερδίσει».

Για την εθνική ομάδα

«Ίσως έκανα κάποια λάθη λόγω νεότητας. Ήμουν σίγουρος ότι άξιζα θέση στην εθνική, εν μέρει επειδή ήμουν βασικός στη Μίλαν. Ποτέ δεν ένιωσα πραγματικά μέρος εκείνης της ομάδας λόγω κάποιων επιλογών του προπονητή.

Ακόμα κι αν ήμουν μέλος της, θα ήμουν μάλλον συμπληρωματικός παίκτης. Ως ποδοσφαιριστής έχω κάποιες τύψεις, αλλά ξέρω ότι έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό εκείνη την περίοδο. Υπήρξε και ατυχία, γιατί τραυματίστηκα δύο φορές όταν κλήθηκα.

Πιστεύω ότι η εθνική πρέπει να βασίζεται στην αξία και όχι σε “κλειστά γκρουπ”, γιατί είναι μια εμπειρία μικρής διάρκειας».

Το «Ευχαριστώ» στη μητέρα του

«Για τη διαδρομή που έκανα, πρέπει σίγουρα να ευχαριστήσω τη μητέρα μου. Χωρίς εκείνη δεν θα είχα παίξει ούτε ένα λεπτό στη Serie A, αλλά χάρη σε εκείνη έπαιξα για 10 χρόνια στην ομάδα που αγαπώ.

Εκείνη τη στιγμή που ήθελα να τα παρατήσω, ήταν αυτή που με έκανε να σκεφτώ ξανά. Τι μπορώ να της πω; Ξέρει ήδη. Δεν είμαι πολύ εκφραστικός ή ρομαντικός, οπότε ξέρει ήδη ότι της οφείλω τα πάντα και ότι θα είμαι πάντα δίπλα της. Ό,τι έχω είναι χάρη σε εκείνη».