Χατζηευστρατιάδου: «Όταν ήρθε ο Ολυμπιακός, ήξερα ότι κάτι καλό έχω κάνει στην πορεία μου. Υπέγραψα και ηρέμησα»

Η Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου παραχώρησε συνέντευξη στο Volleyplanet.gr και μεταξύ άλλων εξήγησε τους λόγους που την ώθησαν να υπογράψει στον Ολυμπιακό.

Η ομάδα βόλεϊ γυναικών του Παναθηναϊκού Α.Ο. επέστρεψε στην κορυφή του ελληνικού πρωταθλήματος, ολοκληρώνοντας μια σεζόν που έμοιαζε βγαλμένη από κινηματογραφικό σενάριο.

Με τον πρώτο Ιταλό προπονητή στην ιστορία της στον πάγκο τον Αλεσσάντρο Κιαπίνι, με μια επιστροφή-ορόσημο στο τάραφλεξ της Πένυς Ρόγκα, με ευρωπαϊκή πορεία που έφτασε μέχρι έναν τελικό και με πρωταγωνίστριες που αποτέλεσαν την «ψυχή» της προσπάθειας, οι «πράσινες» έγραψαν μια χρονιά που θα μείνει χαραγμένη.

Και όπως σε κάθε δυνατή ιστορία, το φινάλε δεν είναι ποτέ απλό…

Το πρόσωπο των ημερών, η Πρωταθλήτρια Ελλάδος και υπαρχηγός του Παναθηναϊκού, Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου, ετοιμάζεται να γυρίσει σελίδα. Μετά από πέντε χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας και προσφοράς, κατά τα οποία πανηγύρισε τέσσερα πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο και μια ευρωπαϊκή διάκριση, η διεθνής κεντρικός θα φορέσει τη φανέλα του «αιώνιου» αντιπάλου του Ολυμπιακού.

Μια μετάβαση που κουβαλά συναίσθημα, βάρος, πίεση, αλλά και την ανάγκη για εξέλιξη.

Γιατί πίσω από το φινάλε μιας «χρυσής» διαδρομής, υπήρξε μια σεζόν που δοκίμασε τα όριά της σωματικά και ψυχικά. Μια χρονιά με δυσκολίες, σιωπές και απαντήσεις που δεν δόθηκαν ποτέ δημόσια, την ώρα που το παρασκήνιο και ο θόρυβος του διαδικτύου έλεγαν τη δική τους -συχνά άδικη- ιστορία.

Με ευγνωμοσύνη για όσα έζησε στον Παναθηναϊκό αλλά και με «δίψα» για τον επόμενο σταθμό της καριέρας της τον Ολυμπιακό, το κορίτσι με το λαμπερό χαμόγελο και τον τσαμπουκά στο φιλέ δεν σταματά να έχει όνειρα όπως αυτό ενός ευρωπαϊκού τίτλου.

Και αν κάτι παραμένει αδιαπραγμάτευτο, σε χρώμα και πεποίθηση, αυτό είναι το γαλανόλευκο της Εθνικής και η αγάπη της για το βόλεϊ πέρα από κάθε «αιώνια» αντιπαλότητα.

Το Volleyplanet.gr φιλοξενεί την πρώτη της εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη της Ειρήνης Χατζηευστρατιάδου μετά το μεγάλο φινάλε και λίγο πριν τη μεγάλη αλλαγή. Μια συζήτηση που ξετυλίγει το κουβάρι της διαδρομής της στον Παναθηναϊκό, φωτίζει τις δύσκολες και τις μεγάλες στιγμές και δίνει χώρο σε όσα δεν λέγονται εύκολα αλλά αξίζουν να ακουστούν…

V.P: Θέλω να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω. Ποιος ήταν ο άνθρωπος που σε έφερε στον Παναθηναϊκό και τι θυμάσαι από εκείνη την πρώτη επαφή;

Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου: Δεν ήταν μόνο ένας άνθρωπος. Η πρώτη μου επικοινωνία ήταν με τον Τάκη Μαλακατέ, ο οποίος μπορεί να μην είναι πλέον πρόεδρος, αλλά μέχρι και σήμερα βρίσκεται στο γήπεδο, στηρίζει και αγαπάει την ομάδα.

Παράλληλα, είχα μιλήσει και με τον Θάνο Αραγιάννη, που τότε ήταν στην πρώτη του χρονιά ως χρηματοδότης, αλλά και με τον Απόστολο Οικονόμου, ο οποίος σήμερα είναι Ομοσπονδιακός προπονητής και τότε είχε αναλάβει ένα πρότζεκτ με στόχο να επιστρέψει ο Παναθηναϊκός στους τίτλους, φέρνοντας και μεγάλα ονόματα στην ομάδα.

Οπότε θα έλεγα ότι και οι τρεις αυτοί άνθρωποι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην απόφασή μου να έρθω στον Παναθηναϊκό.

V.P: Έχει αποτυπωθεί στον κόσμο η πεντάδα σας με Παπαφωτίου-Γκρόθες-Ρόγκα- Κωνσταντίνου, όπου υπήρξατε ο «κορμός» της ομάδας και σημείο αναφοράς τίτλων. Τι ήταν αυτό που σας ένωνε;

Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου: Αν γυρίσω τον χρόνο πίσω, θεωρώ ότι ένα από τα μεγαλύτερα στοιχεία που μας ένωσαν ήταν η εμπειρία που υπήρχε μέσα στην ομάδα. Υπήρχαν αθλήτριες, όπως η Μάρετ και η Αθηνά, με σημαντικές παραστάσεις από το εξωτερικό, και αυτό ήταν πολύ μεγάλο πλεονέκτημα — όχι μόνο για τις ίδιες, αλλά και για όλες εμάς.

Από τη στιγμή που μπαίναμε στο γήπεδο, ξέραμε ότι η «πλάκα» τελείωνε και ξεκινούσε η δουλειά. Οι στόχοι μας ήταν ξεκάθαροι από την αρχή της σεζόν και υπήρχε απόλυτη συγκέντρωση σε αυτούς.

Παράλληλα, είχαμε πολύ καλό κλίμα μεταξύ μας. Υπήρχαν στιγμές έντασης, όπως είναι φυσιολογικό σε μια ομάδα με υψηλούς στόχους, αλλά αυτό δεν επηρέαζε τη σχέση μας. Ξέραμε όλες γιατί βρισκόμασταν εκεί και τι θέλαμε να πετύχουμε.

Για μένα προσωπικά, που ήταν και η πρώτη μου χρονιά, υπήρχε μεγάλη δίψα να αποτελέσω μέρος αυτής της προσπάθειας και να συμβάλω σε ένα νέο ξεκίνημα για τον Παναθηναϊκό

V.P.: Η επανεκκίνηση επετεύχθη από την πρώτη κιόλας χρονιά και είδαμε τη δημιουργία μιας ξεκάθαρης αγωνιστικής «ταυτότητας». Παρατηρούμε γενικά στον αθλητισμό ότι σε πολλές ομάδες υπάρχουν αθλητές που είναι κάτι παραπάνω από έναν απλό κορμό. Εσύ πιστεύεις σε αυτή τη φιλοσοφία;

Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου: Πιστεύω πολύ σε αυτή τη φιλοσοφία και στη σημασία του κορμού. Θεωρώ ότι αθλητές και αθλήτριες που μένουν για χρόνια σε μια ομάδα και διεκδικούν μαζί τίτλους, καλό είναι να συνεχίζουν αυτή την πορεία, γιατί δημιουργείται κάτι πιο βαθύ.

Τους αγαπάει ο κόσμος, δείχνουν την αξία τους μέσα στο γήπεδο και παράλληλα χτίζουν ένα πολύ καλό κλίμα, τόσο αγωνιστικά όσο και στα αποδυτήρια.

Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί ουσιαστικά ζεις με την ομάδα από το πρωί μέχρι το βράδυ, μακριά από την οικογένειά σου. Οπότε, με έναν τρόπο, η ομάδα γίνεται η δεύτερη οικογένειά σου και αυτό παίζει τεράστιο ρόλο στην πορεία της.

V.P: Η έλευση του Κιαπίνι πόσο άλλαξε τα δεδομένα;

Σίγουρα άλλαξε τα δεδομένα, πόσο μάλλον στο ελληνικό βόλεϊ. Ο κόουτς είναι ένας άνθρωπος με πολύ όρεξη και μεράκι για δουλειά, όρεξη για προπόνηση, μας ήθελε στο γήπεδο, μας ήθελε ενωμένες. Από την πρώτη μέρα έθεσε το ποιοι είναι οι στόχοι της ομάδας και ήθελε να τους πετύχουμε και στο τέλος το κατάφερε.

V.P: Πώς έζησες τη φετινή σεζόν;

Ψυχικά, λόγω και του τραυματισμού μου, θα πω ότι την βίωσα πάρα πολύ άσχημα αυτήν τη χρονιά. Βέβαια η αρχή έγινε πέρσι στο τέλος του πρωταθλήματος. Έτσι όπως εξελίχθηκε, γιατί δυστυχώς δεν μπορέσαμε να διεκδικήσουμε τον τίτλο, γίνανε κάποιες επιλογές οι οποίες δεν μπορέσανε να δέσουνε με την ομάδα και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην καταφέρουμε τον τελικό μας στόχο. Κάθε εμπόδιο για καλό όμως. Προφανώς ο πρωταθλητισμός τα έχει και αυτά . Δεν μπορείς να είσαι συνέχεια στην πρώτη θέση. Ίσα-ίσα χρειάζονται και οι ήττες για να καταλαβαίνουμε πού πρέπει να εστιάσουμε, πόσο να πρέπει να δουλέψουμε και ομαδικά αλλά και με τον εαυτό μας.

V.P: Αναφέρθηκες στον τραυματισμό σου, θες να μας εξηγήσεις πόσο σε επηρέασε αγωνιστικά και ψυχολογικά γιατί οι περισσότεροι κατάλαβαν ότι κάτι συμβαίνει κυρίως λόγω της απουσίας σου από την Εθνική.

Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο μήνα του περυσινού πρωταθλήματος το χέρι μου ήταν σακατεμένο ήταν διαλυμένος ο τένοντάς μου. Παρόλα αυτά δεν το ήξερα, επέλεξα να μην κάνω εξετάσεις και να συνεχίσω να παίζω μέχρι το τέλος γιατί ήθελα να κάνουμε την υπέρβαση ακόμα και αν ήταν πολύ αργά.

V.P: Δηλαδή στους ημιτελικούς κόντρα στον Ολυμπιακό, αγωνίστηκες με κομμένο τένοντα; Πόσο σε επηρέασε αυτό; Eμείς φέτος είναι αλήθεια είδαμε άλλη Χατζηευστρατιάδου στο πρώτο και άλλη στο δεύτερο μισό της σεζόν.

Έπαιζα με κομμένο τένοντα και κάθε φορά μάλιστα που αποκουμπούσα μπάλα βούρκωνα από το πόνο και προσπαθούσα να το συγκρατήσω. Παρ’ όλα αυτά έπαιξα μέχρι το τέλος.

Έχασα έτσι την Εθνική γιατί το καλοκαίρι πέρυσι ήταν τα τελικά του παγκόσμιου πρωταθλήματος, όπου η Ελλάδα είχε πάρα πολλά χρόνια να συμμετάσχει και φυσικά όλες οι αθλήτριες το περιμέναμε πως και πως. Δυστυχώς, όμως, επειδή μπήκα αργοπορημένα στο χειρουργείο από λανθασμένες επιλογές, αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να γίνει μεν το χέρι μου καλά, να γίνει η αποκατάσταση αλλά μου κόστισε την παρουσία μου μου στο Παγκόσμιο. Αυτό με επηρέασε πάρα πολύ ψυχολογικά και σωματικά γιατί δεν μπορούσα να κάνω προπονήσεις, ούτε προετοιμασία.

Οπότε έμεινα το καλοκαίρι εκτός και το ξεκίνημα της σεζόν του Παναθηναϊκού πάλι δεν ήμουν έτοιμη σωματικά και ψυχικά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μέχρι τον Ιανουάριο, να μην μπορέσω να αποδώσω. όπως αποδίδει η Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου.

V.P: Κάποια στιγμή έρχεται η πρόταση από τον Ολυμπιακό. Ήταν κάτι που το είχες ποτέ φανταστεί, σε «έπιασε» απροετοίμαστη, σε βρήκε πάνω σε σημείο αγωνιστικής αβεβαιότητας; Δώσε μας το στίγμα.

Πολύ καλή ερώτηση και νομίζω ότι θα μου κάνει καλό να την απαντήσω για να το βγάλω από μέσα μου. Η αλήθεια είναι ότι είμαστε αθλητές, είμαστε αναλώσιμοι, σωματικά μεγαλώνουμε.

Προερχόμαστε από μία γενιά, η οποία από νεαρές ηλικίες θεωρώ ότι ξέραμε πως θέλουμε να παίξουμε επαγγελματικά βόλεϊ κάτι το οποίο σημαίνει ότι καταπονείς το σώμα σου από μικρή ηλικία, θυσιάζεις πάρα πολλά πράγματα. Το να είσαι μακριά από το σπίτι σου, το να προπονείσαι καθημερινά, να ταξιδεύεις, να μην έχεις ρεπό, να απουσιάζεις από γιορτές, από τα οικογενειακά τραπέζια.

Παρόλα αυτά, αυτός ο δρόμος ήταν πάντα συνειδητή επιλογή για μένα. Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να ξεκινά το βόλεϊ και ναι, ίσως και επειδή οι γονείς μου δεν με ήθελαν απλώς στο σπίτι μπροστά στην τηλεόραση. Στην πορεία, είδα ότι μου ταιριάζει, ότι έχω κλίση.

Και θυμάμαι έντονα όταν γυρνούσα σπίτι, νομίζω ήμουνα στην ηλικία 14-15 χρονών, στους τελικούς Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού τότε, τις εποχές που οι ομάδες οικονομικά και σε θέμα επίπεδου ήταν για τα τότε δεδομένα στην καλύτερη τους φάση για το ελληνικό βόλεϊ. Καθόμουν ακριβώς μπροστά στην τηλεόραση και έλεγα ότι μια μέρα θέλω να παίξω σε αυτές τις ομάδες.

Τώρα αν πρέπει να κοιτάξω το καλό μου και πρέπει μετά από μια 5ετή παρουσία στην ομάδα του Παναθηναϊκού και να πάρω μεταγραφή στον Ολυμπιακό θα το κάνω και είναι χαρά μου και τιμή μου που θα αγωνιστώ σε εξίσου μια μεγάλη ομάδα και θα διεκδικήσω τίτλους.

Όσο και αν πονάει αυτό τον κόσμο, εγώ θα κάνω το καλύτερο για εμένα, δεν κλείνω καμία πόρτα, δεν απορρίπτω κανέναν γιατί στο τέλος της ημέρας εγώ γυρίζω στο σπίτι με τον εαυτό μου αναλογιζόμενη τις ευθύνες αλλά και τις θυσίες που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια.

V.P. Να επιμείνω στο «απροετοίμαστη» σε έπιασε η πρόταση;

Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου: Η αλήθεια είναι ότι δεν το περίμενα. Μετά από πέντε χρόνια στον Παναθηναϊκό, είχα φανταστεί ότι ίσως κλείσω την καριέρα μου στα «πράσινα».

Όμως αυτά είναι πράγματα που δεν μπορείς να τα προκαθορίσεις, δεν εξαρτώνται πάντα μόνο από εσένα. Στην πορεία, βλέποντας ότι οι εμφανίσεις μου δεν έπειθαν κάποιους ανθρώπους, είτε στο προπονητικό τιμ είτε στη διοίκηση, άρχισα να καταλαβαίνω ότι ίσως χρειαστεί να ψαχτώ.

Δυστυχώς, δεν πήρα τις απαντήσεις που θα ήθελα και έτσι, μέσω του μάνατζέρ μου, μπήκα στη διαδικασία να εξετάσω άλλες επιλογές.

Οπότε ναι, στην αρχή με βρήκε απροετοίμαστη. Αλλά όσο περνούσε ο χρόνος, συνειδητοποιούσα όλο και περισσότερο ότι αυτός ο κύκλος μπορεί να έκλεινε.

V.P: Υπέγραψες και απελευθερώθηκες; Τελικά δεν λειτουργεί απαραίτητα ως τροχοπέδη η υπογραφή σε άλλη ομάδα στα μέσα της σεζόν, αν κρίνουμε από τη δική σου απόδοση.

Σίγουρα το προηγούμενο διάστημα υπήρξε θλίψη, διότι δεν ικανοποίησα κάποιους αρκετά ώστε να θέλουν να με ανανεώσουν. Όμως, μόλις ήρθε ο Ολυμπιακός και με διεκδίκησε, ήξερα μέσα μου ότι κάτι καλό έχω κάνει σε όλη την πορεία μου. Και αυτό θα συνεχίσω να κάνω. Υπέγραψα και ηρέμησα κατά κάποιο τρόπο. Δυστυχώς, αυτά που ειπώθηκαν πριν το Ευρωπαϊκό, είναι πολύ άσχημα να βγαίνουν είτε τα άρθρα είτε οι φωτογραφίες μας στο Instagram, στο Facebook, στο TikTok και να κάθεται ο κόσμος να σχολιάζει, χωρίς να γνωρίσει το τι συμβαίνει. Γιατί, πρώτα απ’ όλα, οι αθλήτριες έρχονται σε επικοινωνία με τις ομάδες και από εκεί και πέρα κρίνουν πώς θα διαχειριστούν την κατάσταση.

V.P: Όταν ενημέρωσες τον Παναθηναϊκό για την πρόταση από τον Ολυμπιακό, υπήρξε προσπάθεια να σε κρατήσουν, έστω και με την προοπτική να μην πας στον «αιώνιο»;

Από αυτά που γνωρίζω, δεν υπήρχε καμία προσπάθεια ή τουλάχιστον δεν έφτασε κάτι σε εμένα. Δεν ξέρω αν ο κόσμος προσπάθησε να κάνει κάτι τέτοιο, όπως και να έχει τον ευχαριστώ πολύ και έχει ένα ξεχωριστό μέρος στην καρδιά μου.

V.P: Τι δε γνωρίζει ο κόσμος για την απόφασή σου;

Ο κόσμος νομίζω ότι δεν γνωρίζει πως δεν υπήρχε πρόταση ανανέωσης. Από εκεί και πέρα είμαι χαρούμενη που πάω σε μια εξίσου ανταγωνιστική ομάδα και πάλι θα δώσω το καλύτερο μου αυτό. Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι και να πανηγυρίζω, όπως κάνε πάντα η Ειρήνη.

V.P: Αν έπρεπε να κρατήσεις μία στιγμή από αυτά τα πέντε χρόνια και να «σβήσεις» μία άλλη, ποια θα ήταν;

Θα ήθελα να σβήσω σίγουρα τον τραυματισμό στο χέρι ο οποίος μου στοίχησε το να αγωνιστώ με την Εθνική στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αλλά και το να επιστρέψω φορμαρισμένη πίσω στον Παναθηναϊκό.

Η στιγμή που θα κρατήσω είναι αυτή που στο φινάλε του τελικού, η Αθήνα Παπαφωτίου ήρθε και με ρώτησε αν θέλω να βάλω το κασκόλ του Παναθηναϊκού και δίχως δεύτερη σκέψη της είπα εννοείται και το φόρεσα. Εκείνη τη στιγμή σπάραξα σε λυγμούς αναπολώντας όλες αυτές τις στιγμές που βίωσα με την ομάδα και τις κατακτήσεις των πρωταθλημάτων.

V.P: Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, η αρχηγός Πένυ Ρόγκα μένει ως η «τελευταία των Μοϊκανών» στην ομάδα. Πώς έζησες την Πένυ όλα αυτά τα χρόνια;

Η Πένυ είναι “γηραιότερη” της ομάδας (γέλια), η μαμά μας. Από την πρώτη στιγμή που πήγα στον Παναθηναϊκό ήμασταν πολύ κοντά, ήμασταν μαζί στο δωμάτιο και ήταν πάντα εκεί. Αν κάτι δεν πήγαινε καλά, το έβλεπε μου το έλεγε είτε με καλό, είτε με άσχημο τρόπο γιατί φυσικά και αυτό χρειάζεται για να ξυπνήσεις μερικές φορές και να συνέλθεις από τη φούσκα στην οποία βρίσκεσαι μερικές φορές. Οπότε όλα αυτά τα χρόνια ήμασταν δίπλα-δίπλα, δεν είχε αλλάξει κάτι. Παρότι έχασε λόγω του θέματος υγείας τον προηγούμενο χρόνο.

Τι να πρωτοπώ; Ακόμα θυμάμαι τη στιγμή στο Λουτράκι που παίζαμε με τον Ολυμπιακό για το Κύπελλο. Τη θυμάμαινα πέφτει κάτω και ότι ακολούθησε. Όταν ακούς για έναν δικό σου άνθρωπο κοντινό σου με τον οποίο είσαι σε καθημερινή βάση μαζί του δεν μπορείς να το πιστέψεις, λες πώς έγινε αυτό. Αλλά η Πένυ είναι μαχήτρια, είναι αγωνίστρια.

Δεν τα παράτησε στιγμή. Φυσικά κανείς δεν ξέρει πώς είναι να βιώνεις κάτι τέτοιο. Εμείς, θέλω να πιστέψω, το φιλικό της περιβάλλον τη στηρίξαμε όσο μπορούσαμε. Μερικές φορές κάποιοι επιλέγουν να απομονωθούν και κιόλας. Είναι απόλυτο σεβαστό. Αλλά χαίρομαι που η Πένυ επέστρεψε και σήκωσε το τρόπαιο! Γιατί πονέσαμε κι εμείς με όλο αυτό. Η Πένυ Ρόγκα είναι μια ηγέτης και είναι η επόμενη ambassador του Παναθηναϊκού μετά την Αθηνά Παπαφωτίου. Δηλαδή είναι ένα πρόσωπο το οποίο πρέπει να συνεχίσει να βρίσκεται στον Παναθηναϊκό είτε συνεχίσει είτε όχι. Ανήκει στον Παναθηναϊκό, ανήκει στην «πράσινη» οικογένεια. Τέλος.

V.P. Μου έδωσες… πάσα για την Αθηνά Παπαφωτίου. Ήταν δίπλα σας φέτος που άλλαξε ο ρόλος της;

Η Αθηνά Παπαφωτίου αποτελεί πηγή έμπνευσης. Η πορεία της στον αθλητισμό δεν καθορίστηκε μόνο από τις διακρίσεις και τις νίκες, αλλά από το ήθος, την επιμονή και τη δύναμη χαρακτήρα που τη συνόδευαν σε κάθε της βήμα. Σήμερα, μέσα από τον ρόλο της ως πρέσβειρα του Παναθηναϊκού, συνεχίζει να αφήνει το αποτύπωμά της, μεταφέροντας τις αξίες του αθλητισμού στην κοινωνία και εμπνέοντας τις νεότερες γενιές. Με την ίδια αφοσίωση που την οδήγησε στην κορυφή, εξακολουθεί να προσφέρει το έργο της, αποδεικνύοντας πως ο πραγματικός πρωταθλητισμός δεν τελειώνει με το τέλος της καριέρας, αλλά εξελίσσεται σε μια διαρκή στάση ζωής.

V.P: Έχεις σκεφτεί ότι πηγαίνεις σε μια ομάδα που όπως πέρυσι ο Παναθηναϊκός, έτσι φέτος ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να κατακτήσει τίτλο, έμεινε μάλιστα εκτός τελικού και ξεκινάει με ένα restart;

Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου: Είναι μια μεγάλη πρόκληση και είναι ακριβώς όπως το περιγράφεις.

Ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα που έχει μάθει να πρωταγωνιστεί. Όπως πέρυσι ο Παναθηναϊκός, που μετά από μια χρονιά χωρίς τον στόχο του προχώρησε σε αλλαγές για να επιστρέψει, έτσι και ο Ολυμπιακός τώρα κάνει το ίδιο.

Άλλωστε, αυτές οι δύο ομάδες «τρέφονται» από τον ανταγωνισμό μεταξύ τους.

Ο Ολυμπιακός ουσιαστικά κάνει μια νέα αρχή, με πολλές αλλαγές και έναν διαφορετικό κορμό. Και πιστεύω ότι αυτό θα ανεβάσει ακόμη περισσότερο το επίπεδο και θα δούμε ένα πολύ δυνατό πρωτάθλημα.

V.P: Στον Ολυμπιακό πάντως θα έχεις παρέα άλλη μια εκ της παλιάς «φρουράς» τη Μανωλίνα Κωνσταντίνου.

Με τη Μανωλίνα δεν γνωριζόμασταν, είχαμε αγωνιστεί ως αντίπαλες και την πρώτη σεζόν ανυπομονούσα να τη γνωρίσω καλύτερα γιατί είχα ακούσει τα καλύτερα. Η αλήθεια είναι από την πρώτη χρονιά και μέχρι τώρα καθόμαστε δίπλα-δίπλα στα αποδυτήρια. Χαίρομαι πάρα πολύ που τη νέα σεζόν θα συνεχίσουμε να είμαστε μαζί, έχουμε ζήσει τρεις σεζόν μαζί, έχουμε περάσει δύσκολες, καλές στιγμές, κατακτήσεις, αλλαγές σχέσεων, το να μην αγωνιζόμαστε και να είμαστε στην ομάδα και να πανηγυρίζουμε μαζί. Είναι στιγμές οι οποίες είναι χαραγμένες μέσα στο μυαλό μας και στην καρδιά μας αντίστοιχα και η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκαθάρισε το τοπίο και η καθεμία είχε πάρει τις αποφάσεις της, της είπα ότι εύχομαι να καθόμαστε και στο Ολυμπιακό δίπλα-δίπλα στα αποδυτήρια.

V.P: Το επίπεδο της Volleyleague ανεβαίνει, αλλά το επαγγελματικό πλαίσιο παραμένει ζητούμενο. Πού βρίσκεται η αλήθεια;

Ισχύει αυτό. Είδαμε ομάδες να επενδύουν, είδαμε μεγαλύτερο ανταγωνισμό αλλά δεν έχουμε δει επαγγελματικό βόλεϊ. Νομίζω ότι ακόμα ο καθένας κοιτάει τον εαυτό του από εμάς μέχρι την Πολιτεία, τους αρμόδιους φορείς, τους παράγοντες. Αν δεν γίνουμε ένα δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Μαζί και με τον ΠΑΣΑΠΠ που κάνει ό,τι μπορεί και γίνονται προσπάθειες τα τελευταία χρόνια. Νομίζω ότι ωριμάζουν οι συνθήκες και πρέπει να βρεθούμε όλες στην ίδια σελίδα για να γίνουν βήματα μπροστά.

V.P: Έρχεται ένα απαιτητικό καλοκαίρι με την Εθνική ομάδα. Θα είσαι παρούσα;

Θα είμαι παρούσα. Το περιμένω πώς και πώς. Έτσι, μετά το περσινό το έχω άχτι. Κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα τώρα, για να επιστρέψουμε δριμύτερες. Ανυπομονώ να δω και τα κορίτσια γιατί είμαστε φίλες μεταξύ μας και έχουμε τέλειο κλίμα και έτσι περνάμε ωραία και έτσι περνάνε τα καλοκαίρια μας ευχάριστα.

V.P.: Την ευρωπαϊκή πορεία φέτος, με αποκορύφωμα τους δύο τελικούς του Challenge Cup, πώς τη βίωσες;

Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου: Θα έλεγα ότι τη βίωσα με ανάμεικτα συναισθήματα, ίσως και 50-50. Στον πρώτο τελικό, στην Ιταλία, ήταν μια τρομερή εμπειρία τόσο για την ένταση του αγώνα όσο και για το πώς εξελίχθηκε το παιχνίδι. Ήμασταν μέσα στη διεκδίκηση και δείξαμε ένα πολύ καλό πρ όσωπο. Στον δεύτερο τελικό, όμως, ήταν σαν να μην μπήκαμε ποτέ πραγματικά στο γήπεδο. Δεν ξέρω τι περιμέναμε, αλλά σίγουρα δεν δείξαμε αυτό που έπρεπε για να διεκδικήσουμε κάτι. Ήταν σαν να «έσβησαν οι μηχανές». Ο κόσμος ήταν εκεί μέχρι το τέλος, μας στήριξε και μας έδωσε ενέργεια, αλλά εμείς δεν καταφέραμε να ανταποκριθούμε στο επίπεδο που απαιτούσε ένας τέτοιος αγώνας. Σε κάθε περίπτωση, η Βαλεφόλια άξιζε το τρόπαιο. Αν δει κανείς το ρόστερ, το μπάντζετ και το επίπεδο της ομάδας, καταλαβαίνει γιατί βρέθηκε σε αυτή τη θέση.

V.P.: Στα 30 σου, αυτή η μεταγραφή στον Ολυμπιακό είναι ένα νέο κεφάλαιο ή και ένα πιθανό εφαλτήριο για επιστροφή στο εξωτερικό;

Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου: Είναι σίγουρα ένα νέο κεφάλαιο στην καριέρα μου και είμαι περήφανη που κατάφερα να κάνω αυτό το βήμα, ανεξάρτητα από το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα. Ανυπομονώ να μπω ξανά στη δουλειά. Νομίζω ότι είναι γνωστό πως, από τη στιγμή που μπαίνω στο γήπεδο, δεν ασχολούμαι με τίποτα άλλο, είμαι απόλυτα συγκεντρωμένη σε αυτό που κάνω.

Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα πολύ να παίξω ξανά στο εξωτερικό. Είναι κάτι που το σκέφτομαι εδώ και χρόνια και θα ήθελα, πριν κλείσω την καριέρα μου να το κάνω.

V.P.: Δηλαδή, αν σου παρουσιαζόταν μια καλή πρόταση, θα την άρπαζες;

Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου: Ναι, αν προκύψει μια πολύ καλή ευκαιρία, θα την άρπαζα χωρίς δεύτερη σκέψη. Ίσως να έριχνα και μαύρη πέτρα πίσω μου και να έμενα απλά στο εξωτερικό, γιατί όντως φαντάζομαι τον εαυτό μου να μένει κάπου στο εξωτερικό.

V.P.: Κλείνοντας, τι θα ήθελε να έχει πετύχει η Ειρήνη σε πέντε χρόνια από τώρα και πού θα ήθελε να βρίσκεται;

Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου: Πρώτα απ’ όλα, θέλω να είμαι υγιής-σωματικά και ψυχικά. Για μένα το ψυχικό κομμάτι είναι το Α και το Ω και δεν πρέπει να το αγνοούμε, ακόμη κι αν πολλές φορές ο κόσμος στα social media μπορεί να γίνει σκληρός. Δεν πρέπει να σε επηρεάζει.

Από εκεί και πέρα, θα ήθελα να έχω κατακτήσει έναν ευρωπαϊκό τίτλο. Να έχω προσθέσει κι άλλα τρόπαια στη συλλογή μου -είμαι «άπληστη» σε αυτό το κομμάτι (γέλια) και θέλω να κυνηγήσω όσα περισσότερα μπορώ!