Η ΑΕΚ του Νίκολιτς και το σερβικό…«Βότσαλο στη Λίμνη»!

Από την πρώτη, εκ των πραγμάτων πολύ δύσκολη και απαιτητική, σεζόν του στην ΑΕΚ ο Σέρβος δεν ταράζει απλά τα νερά, τρυπάει το ταβάνι!

Οι συντριπτικά περισσότεροι από όσους διαβάζετε αυτές τις γραμμές δεν έχετε, είμαι σχεδόν βέβαιος, ιδέα ποιος ήταν ο Βασίλης Λογοθετίδης, πόσω μάλλον ποιες ήταν η Ίλυα Λιβυκού και η Μαίρη Λαλοπούλου! Ούτε και γνωρίζετε, προφανώς, πώς «έφτιαξαν», πρωταγωνιστώντας σε αυτήν, μια από τις κλασικότερες ιστορίες του παλιού, πολύ παλιού, καλού, πολύ καλού, ελληνικού σινεμά.

Κανένα πρόβλημα, το «Ένα βότσαλο στη λίμνη», περί ου ο λόγος, δεν είναι, άλλωστε, το θέμα μας παρά μόνο το…εργαλείο του παραλληλισμού! Στο κινηματογραφικό φιλμ του 1952, μιλάμε για…φρεσκαδούρα, η ξαδέρφη Έβελιν από το Αμέρικα εμφανίζεται στο οικογενειακό τραπέζι του Μανώλη και της Βέτας και φέρνει, μη σας κουράζω με λεπτομέρειες, ΤΗΝ αναστάτωση στη ζωή του φιλήσυχου ζευγαριού!

Στο ποδοσφαιρικό, τώρα, φιλμ του 2026, το…βότσαλο στη λίμνη, ο αποσταθεροποιητικός παράγοντας αν προτιμάτε, δεν έρχεται από το Αμέρικα αλλά από πολύ πιο κοντά. Είναι Σέρβος και τον λένε Μάρκο, το ζευγάρι που αναστατώνεται φιλήσυχο δεν το λες αλλά ανήσυχο, έτσι όπως πάνε τα πράγματα, σίγουρα. Χοσέ Λουίς και Ραζβάν, σίγουρος δεν είμαι αλλά υποψιάζομαι, πολύ δύσκολα θα περίμεναν μπαίνοντας στη σεζόν, τόσο ενοχλητικό αλλά και επίμονο κιτρινόμαυρο αγκάθι στα πλευρά τους!

Ο Νίκολιτς, βλέπετε, ανέλαβε το καλοκαίρι μια ομάδα «κατεστραμμένη» ψυχολογικά, μια ομάδα σε αγωνιστική και όχι μόνο κατάθλιψη, μια ομάδα που μετρούσε τις πληγές από έξι διαδοχικές «μεγάλες ήττες» στο κορμί της και βίωνε παράλληλα τον επώδυνο χωρισμό με τον μακράν πιο ακραίο συναισθηματικά προπονητή της τα τελευταία τριάντα χρόνια. Και το ακραίο συναίσθημα όσο εύκολα σε ανεβάζει στον ουρανό τόσο εύκολα, αποδείχθηκε περίτρανα, σε ρίχνει στα Τάρταρα. Από εκεί άρχισε την πορεία του ο 46χρονος από το Βελιγράδι και δείτε τι έχει ήδη καταφέρει!

Απέναντι σε δύο από τις πιο, αν όχι τις πιο, ποιοτικές, συγκροτημένες, συντονισμένες και σοβαρές ομάδες της Σουπερλίγκ την τελευταία εικοσαετία, τον Ολυμπιακό του Μεντιλίμπαρ και τον ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου…Απέναντι σε δύο από τα πιο καθαρά και αποδοτικά ποδοσφαιρικά σχέδια που έχουν δει στο ελληνικό πρωτάθλημα τα μάτια μας, τη λυσσαλέα άμυνα με την επίθεσή του Βάσκου και την αστραπιαία επίθεση από την άμυνά του Ρουμάνου, έχει καταφέρει όχι μόνο να είναι ανταγωνιστικός αλλά και πρώτος!

Χαρίζοντάς μας με αυτόν τον τρόπο, προφανώς ουδόλως τον απασχολεί αλλά εμάς εντόνως, μια έως και απολαυστική, σε επίπεδο ενδιαφέροντος και ανταγωνισμού σίγουρα, Σουπερλίγκ 2025-26! Με τις ποδοσφαιρικές του ιδέες -έλεγχος της μπάλας και του ρυθμού, συμπαγείς γραμμές, χαμηλό ρίσκο, χτίσιμο πάσα πάσα κυρίως από τον άξονα με «ακραίους» που λιγότερο δίνουν πλάτος και περισσότερο συγκλίνουν, δίδυμο καθαρών, ή σχεδόν, φορ στην επίθεση- στη μεγάλη εικόνα να αποδίδουν και, κυρίως, να φέρνουν βαθμούς!

Αλλά και με τον ίδιο τον Νίκολιτς να διαχειρίζεται χαμαιλεοντικά όποια περίσταση κι αν κληθεί να αντιμετωπίσει. Άλλοτε με αφοπλιστική ειλικρίνεια και ευθύτητα ακόμη κι αν χρειαστεί να «βάλλει» κατά της ίδιας του της ομάδας, άλλοτε με παρτιζάνικη, κυριολεκτικά και μεταφορικά, νοοτροπία ακόμη κι αν χρειαστεί να «βάλει τα στήθη του» μπροστά για να την υπερασπιστεί. Με τα λάθη του, με τις εμμονές του, με τις αστοχίες του, όπως ΟΛΟΙ οι προπονητές ανά την υφήλιο, έχει ήδη πετύχει πολύ περισσότερα από αυτά που του ζητήθηκαν και οι περισσότεροι περίμεναν.

Κάπως έτσι μοιάζει εξαιρετικά πιθανό, δεν ήταν το αναμενόμενο, να μπούμε σε αυτή την έβδομη σεζόν πλέι οφ που βγάζουν ΚΑΙ πρωταθλητή με τις μικρότερες ιστορικά διαφορές μεταξύ των τριών πρώτων! Μόνο το 23-24 μοιάζει πιθανό να…αντέξει, τότε ο πρώτος ΠΑΟΚ ήταν στο +1 από τη δεύτερη ΑΕΚ, στο +3 από τον τρίτο Ολυμπιακό αλλά δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία στ’ αλήθεια. Όποια κι αν είναι η τελική, σε ότι αφορά την κανονική περίοδο, βαθμολογική εικόνα, το…βότσαλο έχει ήδη πέσει στη λίμνη! Ποιο βότσαλο τώρα που το σκέφτομαι; Μιλάμε για βράχο κανονικό! Ποιος να μας το ‘λεγε!