Ο ορισμός της... στήριξης, κυρία μου

Ο Κώστας Τσίλης γράφει για την ΑΕΚ που κατάλαβε για τα καλά στον Βόλο, πόσο πολύ και ξεκάθαρα την βλέπουν ως ανταγωνίστρια για τον τίτλο και αναλύει τον ορισμό του χεριού στήριξης, αλλά όχι όπως ερμηνεύτηκε στο Πανθεσσαλικό

Πριν από εννέα μήνες, δεν υπήρχε σχεδόν κανείς που να πίστευε πως η ΑΕΚ στις αρχές του Μάρτη θα μπορούσε να βρίσκεται στην κορυφή της βαθμολογίας. Ίσως δεν το πίστευε και σχεδόν κανείς από τους 20χιλιάδες ενωσίτες που ήταν σήμερα στις κερκίδες του Πανθεσσαλικού. Όμως αυτό το ασύλληπτο ρεκόρ που έκαναν με την παρουσία του στο ματς του Βόλου, φανερώνει τι έχει πετύχει ήδη η ΑΕΚ του Νίκολιτς.

Σίγουρα πάντως δεν πίστευε κανείς από τους ανταγωνιστές, οι οποίοι ακόμα και τον περασμένο Οκτώβρη, έβλεπαν πως η ΑΕΚ έχει ακόμα δρόμο για να διανύσει, μέχρι να καλύψει την αγωνιστική διαφορά που την χώριζε απ’ αυτούς. Όμως όπου ξάφνου, τα… γάλατα άρχισαν να σφίγγουν. Η ΑΕΚ είχε μπροστά της τέσσερα ματς χωρίς ντέρμπι, για να τερματίσει στην πρώτη θέση της κανονικής περιόδου. Και με ενδιάμεσα παιχνίδια ανάμεσα σε Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, που θα μπορούσε να της δώσει και έναν… επικίνδυνο βαθμολογικό αέρα.

Ούτε ένα μέσα στην ΑΕΚ, ούτε ένας από τους 20χιλιάδες που ταξίδεψαν στον Βόλο, ούτε ένας από την πλατιά ανά τον πλανήτη κιτρινόμαυρη ποδοσφαιρική βάση, μπορεί να πιστέψει πως αυτό που περιέγραψα, δεν έχει άμεση σχέση μ’ αυτό που έγινε στο Πανθεσσαλικό. Με τις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις του VAR, με τρόπο που διέλυσε ο διαιτητής το μυαλό των ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ. Ακόμα και του Νίκολιτς, που πρώτη φορά ήταν τόσο πολύ εκτός εαυτού.

Κάποιος μπορεί να πει «πέτα την Λάζαρε κατευθείαν πλάγιο να μην μπλέξουμε και κυνηγάμε από νωρίς» ή «άστην ρε Σταύρο την μπάλα να περάσει και μην ψάχνεις κοντρόλ εκεί μέσα». Αλλά όμως αυτό υπάγεται στο «μην κάνετε λάθη, δηλαδή φτιάξτε ομάδα, να κερδίζετε και τους διαιτητές». Και απαγορεύεται αυστηρά να ξαναβάλουμε από το παράθυρο αυτή την ακραία αντιποδοσφαιρική και καταστροφική λογική.

Είναι τουλάχιστον κωμικό να προσπαθήσει κάποιος να πείσει, πως στην φάση που υποδείχθηκε πέναλτι υπέρ της ΑΕΚ, το χέρι του παίκτη του Βόλου που μαζεύει την μπάλα σαν τερματοφύλακας, είναι χέρι στήριξης. Διότι πολύ απλά ο παίκτης του Βόλου δεν έχει καμία στήριξη, εξ ου και βγήκε μαλλιοκούβαρα εκτός γραμμής. Αγκαλιά με την μπάλα.

Το πιο κωμικό δε της υπόθεσης, είναι πως ο Τσιμεντερίδης βρίσκεται ακριβώς μπροστά στην φάση. Βλέπει αυτό που βλέπουμε όλοι μας, δηλαδή ένα μάζεμα της μπάλας με το χέρι. Τον φωνάζει το VAR, βλέπει ακριβώς το ίδιο στο μόνιτορ που είδε και σε ζωντανή ροή και αλλάζει την απόφαση του. Προφανώς είδε μαζί με την ίδια φάση και το φως το αληθινό. Ενώ η κωμωδία ολοκληρώνεται, με κατοχή μπάλας του Βόλου και όχι κόρνερ που θα ήταν εάν δεν είναι πέναλτι. Δηλαδή τιμώρησε και από πάνω την ΑΕΚ ο Τσιμεντερίδης και της πήρε την μπάλα.

Και κάπου εδώ εμφανίζονται οι κυρίες δίπλα από την λίμνη της Βόλβης. Ήταν χέρι στήριξης κύριε; Απάντηση. Ο ορισμός του χεριού στήριξης κυρία μου. Αλλά όχι όπως ήθελε να το ερμηνεύσει το σφύριγμα. Ο ορισμός της στήριξης στους ανησυχούντες, μπας η ΑΕΚ βρει τον τρόπο να τερματίσει πρώτη στην κανονική περίοδο και με καμία ζόρικη διαφορά βαθμών. Και μετά τρέχουν και δεν φτάνουν, αυτοί που δεν περίμεναν να την έχουν αρχές Μάρτη στο… σβέρκο τους και που ανυπομονούσαν να ξαναπαίξει Ευρώπη μπας και καταπονηθεί αρχίσει να χάνει έδαφος.

Φυσικά και το χέρι... στήριξης, δεν είναι μόνο στην φάση που χαρακτηρίστηκε ως τέτοιο το μάζεμα της μπάλας από τον παίκτη του Βόλου. Πριν καταλογιστεί παράβαση στον Πήλιο, υπήρχε φάουλ του Ουρτάδο πάνω στον Βίντα.

Που το έδειξε και το ξαναέδειξε η συνδρομητική σε πολλά και διαφορετικά πλάνα, αλλά δεν συγκινήθηκε ουδείς. Και αλήθεια, δεν πρόκειται να φώναζα για την συγκεκριμένη φάση, αν πριν απ’ αυτή δεν είχε καταλογιστεί παγκόσμιο ρεκόρ ακριβώς ίδιων φάουλ από τον Βίντα στον Ουρτάδο. Μονά, ζυγά, μονόζυγα.

Βεβαίως ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα ακόμα και από το πέναλτι που «πνίγηκε» και το φάουλ που δεν δόθηκε πριν το πέναλτι του Βόλου, ήταν ο τρόπος που χάλασε το μυαλό των παικτών της ΑΕΚ. Και παικτών κλειδιά όπως ο Γιόβιτς ή ο Πινέδα. Με τον πρώτο να χάνεται από το ματς και να εμφανίζεται μόνο στην φάση που κάνει το δοκάρι και τον δεύτερο να τον βγάζει νωρίς από το γήπεδο ο Νίκολιτς. Αν ο Σέρβος τεχνικός δεν ήξερε πως ο Γιόβιτς ακόμα και θολωμένος από τα νεύρα μπορούσε να κάνει φάση σαν αυτή που πήγε δοκάρι, θα τον είχε βγάλει και αυτόν.

Και δεν ήταν μόνο αυτοί οι παίκτες που είχαν χάσει το καθαρό μυαλό τους απ’ όλο αυτό που συνέβαινε. Ακόμα και ο Νίκολιτς μετά το τέλος του ματς, περιέγραψε πως αισθάνεται που κάποια πράγματα τα βλέπει και μιλάει γι αυτά εδώ και μήνες. Εξ ου και δεν είμαι καθόλου σίγουρος, πως ακόμα και αν δεν υπήρχαν αυτά τα δυο ατομικά λάθη από το πουθενά που έδωσαν τα γκολ στον Βόλο, αν η ΑΕΚ θα μπορούσε να πάρει το συγκεκριμένο παιχνίδι. Όταν πάντα ένα σφύριγμα και μια παρέμβαση του VAR καιροφυλακτούσαν. Με τους παίκτες να παίζουν με το μυαλό τους χαλασμένο.

Γι αυτό και στα μάτια τα δικά μου, λέει πολλά το γεγονός πως ακόμα και έτσι, μέχρι το 107’ οι παίκτες της ΑΕΚ έψαξαν λυσσαλέα να βρουν έστω και το γκολ της ισοφάρισης. Παρεμπιπτόντως, αστεία τα επτά λεπτά καθυστέρηση, με δυο παρεμβάσεις VAR και η μια του πεντάλεπτου. Προφανώς και η απώλεια των δυο βαθμών είναι σημαντική. Και μπορεί να αποδειχθεί σημαντικότερη όταν γίνει το ταμείο. Εννοείται πως αυτή την φορά δεν λειτούργησε καθόλου η καλά η τετράδα των χαφ, πίσω από τους δυο φορ. Με τον Νίκολιτς να ρίχνει νωρίς καθαρόαιμους ακραίους και να ανοίγει το παιχνίδι στα άκρα. Όμως δεν έχει συνηθίσει να παίζει έτσι και πολύ περισσότερο χωρίς να έχει και καθαρό μυαλό.

Από την άλλη μεριά, όλοι πλέον μέσα στην ΑΕΚ, έχουν καταλάβει πως έχουν ενοχλήσει και έχουν θορυβήσει. Επομένως από εδώ και πέρα, πρέπει να είναι απολύτως υποψιασμένοι και όσο γίνεται ψυχολογικά ατσαλωμένοι. Κι όπου βγει. Πάντως για να ξέρουμε και τι λέμε και να το ξέρουν και οι… απέναντι, αυτό που έγινε στο Πανθεσσαλικό με την παρουσία 20χιλιάδων οπαδών, δεν έχει να κάνει με τίποτα με το αποτέλεσμα.

Είναι κέρδος της ΑΕΚ του Νίκολιτς και του Ριμπάλτα και του Ηλιόπουλου. Όπου και αν βγει το φετινό ταξίδι. Και επίσης, αυτό που έγινε από τον κόσμο στο Πανθεσσαλικό, όταν 20χιλίάδες χειροκρότησαν μετά την λήξη, ήταν επίσης ο ορισμός της... στήριξης. Με τους παίκτες, τον προπονητή αλλά και την διοίκηση, μια γροθιά στο κέντρο του γηπέδου. Αυτή η ΑΕΚ την κέρδισε την στήριξη και ενωμένη θα το πάει μέχρι το τέλος...