Η «γλυκιά απερισκεψία» του ΠΑΟΚ, που άξιζε να θαυμάσεις

Αν ο ΠΑΟΚ προκρινόταν στους 16 του UEFA Europa League, o επόμενος που θα συναντούσε θα ήταν ο Άδωνις Γεωργιάδης, στο πλαίσιο των επισκέψεών του στα νοσοκομεία

Ο ΠΑΟΚ στο Βίγκο ντύθηκε Ολυμπιακός στο Λεβερκούζεν και αποκλείστηκε χωρίς κανένας φίλος του ή και ουδέτερος παρατηρητής να έχει δικαίωμα να του προσάψει κάτι αρνητικό. Δεν είναι ότι πάλεψε, προσπάθησε, τα έδωσε όλα και τα παρόμοια κλισέ στα οποία αρέσκονταν οι εφημερίδες περασμένων δεκαετιών, για να χρυσώσουν χάπια.

Πλέον τα κριτήρια είναι αμιγώς ποδοσφαιρικά, τα αφηγήματα περί παλικαριών που μάτωσαν τη φανέλα δε συγκινούν κανέναν. Ο ΠΑΟΚ έπαιξε κανονικό ποδόσφαιρο, στο μέτρο που το επέτρεπαν οι ελλείψεις του. Οι οποίες δεν ήταν και λίγες, όταν ο εκφωνητής άρχισε να απαριθμεί τους απόντες νόμιζες ότι ακούς ανακοίνωση μελών υπουργικού συμβουλίου.

Σημαντικότερες αυτές των Μεϊτέ και Ζίβκοβιτς, δίπλα στις οποίες δε μπαίνει καμία άλλη. Ούτε του Τάισον ούτε ακόμη και του Κωνσταντέλια που όλοι λατρεύουμε να χαζεύουμε, αλλά για να φτάσει η μπάλα στα πόδια του και να κάνει μαγικά, κάποιοι πρέπει να κάνουν τη βρώμικη δουλειά. Η απουσία των δυο πρώτων δεν αναπληρώνεται, ούτε καμουφλάρεται έστω και μερικώς.

Χθες ο ΠΑΟΚ έπαιξε με τρόπο που δε μας έχει συνηθίζει φέτος, δεν έκλεψε πολλές μπάλες, δεν έτρεξε τον αντίπαλο, δε βρήκε κενούς χώρους με το...παμπόνηρο Ρουμάνικο build-up που δελεάζει τον αντίπαλο να πλησιάσει την περιοχή του. Αν δεν γνώριζες λεπτομέρειες του αγώνα και απλά τύχαινε να τον παρακολουθήσεις, θα νόμιζες ότι παίζεται το πρώτο παιχνίδι και εξελίσσεται με το σύνηθες αναγνωριστικό λάου - λάου.

Σε αυτό συνετέλεσε και η τακτική της Θέλτα που παρά το σκορ πρόκρισης έπαιξε συντηρητικά. Δείγμα ότι κι εκείνη μέτρησε σωστά τις αρετές του ΠΑΟΚ και δεν ένοιωθε τόσο σίγουρη. Πόνταρε στο ότι κάθε ομάδα που δυσκολεύεται να δημιουργήσει λόγω απουσιών αργά ή γρήγορα θα κουραστεί κυρίως πνευματικά, οπότε σοφά φύλαξε τα νότα της αρχικά με σκοπό να απειλήσει όταν θα αισθανόταν πιο σίγουρη. Όπως και τελικά συνέβη.

Ίσως ακουστεί οξύμωρο, αλλά ενώ ο ΠΑΟΚ διεκδίκησε τις όχι πολλές πιθανότητες που είχε αντιμετωπίζοντας τον αγώνα όσο πιο ορθολογικά μπορούσε από άποψη τακτικής, εντούτοις ο συνολικός τρόπος προσέγγισης του αγώνα, πρόδιδε μια γλυκιά ποδοσφαιρική απερισκεψία. Τον τελευταίο μήνα έχει δώσει τρεις Ευρωπαϊκούς αγώνες φωτιά όπου παιζόταν πολλά, δυο ημιτελικούς κυπέλλου με Παναθηναϊκό, ντέρμπι με την ΑΕΚ, παιχνίδι στο Χαριλάου. Βάζω μέσα και τη Λάρισα που ανέκαθεν ήταν δύσκολη έδρα για εκείνον.

Οι συνέπειες των συνεχών και άκρως απαιτητικών αγώνων που δεν επέτρεπαν στην ομάδα να ανασάνει, ήταν απανωτοί τραυματισμοί και απώλειες λόγω κούρασης (κάρτα Ζίφκοβιτς στο ΠΑΟΚ - Θέλτα). Υπόψιν ότι το πρόγραμμα που θυμίζει rave party δεν τελείωσε χθες, Κυριακή ο ΠΑΟΚ φιλοξενεί τον Αστέρα στην Τούμπα, Τετάρτη παίζει το εξ αναβολής με Κηφισιά και αμέσως μετά πηγαίνει στο Καραϊσκάκης.

Η κοινή λογική έλεγε ότι θα έπρεπε να παρατήσει με...κομψό και διακριτικό τρόπο τον αγώνα της Ισπανίας, προκειμένου να γλιτώσει τα χειρότερα. Να ανασυνταχθεί, να ηρεμήσει, να καθαρίσει το μυαλό του και να επικεντρωθεί στη συνέχεια. Κι όμως έκανε το αντίθετο, στο μέτρο του δυνατού αγωνίστηκε για την πρόκριση κι αυτό ακριβώς συνιστά τη «γλυκιά απερισκεψία».

Αν μέχρι τώρα έπαιζε χωρίς ανάσα και προκρινόταν στους 16, ακόμη κι αυτή η ανάσα θα του κοβόταν εντελώς. Η συνάντηση με τον Άδωνι Γεωργιάδη θα ήταν θέμα χρόνου, στο πλαίσιο των πρόσφατων επισκέψεων του τελευταίου σε νοσοκομεία. Με τόσους τραυματίες, το γήπεδο της Τούμπας θα είχε εικόνα πτέρυγας Ορθοπεδικής Κλινικής, οπότε σίγουρα θα περνούσε μια βόλτα και από εκεί.

Αυτή η «γλυκιά απερισκεψία» δεν ήταν αποτέλεσμα άγνοιας, αφέλειας ή παράνοιας. Ίσα ίσα ήταν απολύτως συνειδητή και αποτελεί σαφές δείγμα κουλτούρας και νοοτροπίας ότι «δεν παρατάω τίποτα, όποιο κι αν είναι το κόστος. Δε συμβιβάζομαι με την ιδέα του αποκλεισμού, ασχέτως αν το τίμημα είναι βαρύ».