Και τι είναι δα αυτό το κλουμπ, που 102 χρόνια πετάει περήφανα και κόντρα…

Ο Κώστας Τσίλης περνάει την ημέρα των γενεθλίων της ΑΕΚ ψηλαφίζοντας θύμισες, εικόνες, συναισθήματα, για να βρει μια απάντηση στο ερώτημα, τι είναι (αλλά και τι δεν είναι) αυτός ο σύλλογος...

Ο Απρίλης ήταν και θα είναι πάντα ο μήνας της ΑΕΚ. Υπήρχαν πολλές εκδοχές για το πότε μπορούσε να γιορτάζει τα γενέθλια της. Επιλέχθηκε η ημερομηνία της σύλληψης της ιδέας, από ξεριζωμένους Πολίτες. Στα μάτια τα δικά μου δεν θα μπορούσε να μην ήταν την άνοιξη η γενέθλια ημέρα αυτού του συλλόγου, αυτού του «κλουμπ», όπως το έλεγαν και οι Πολίτες. Σε μια εποχή που είναι η πιο γλυκιά, αλλά και η πιο παράξενη του χρόνου. Που έχει λαμπρό ήλιο που δεν σε καίει, που έχει και ξαφνικές μπόρες που ψάχνεις από που σου ήρθαν.

Τα φετινά γενέθλια, η ΑΕΚ θα τα γιορτάσει λίγες μέρες πριν δώσει μάχη μέχρις εσχάτων για μια ιστορική πρόκριση στην Ευρώπη και πριν μπει στην πιο μεγάλη μέρα του πολέμου για το πρωτάθλημα. Επίσης κατά το παρελθόν, τα έχει γιορτάσει παραμονές ενός τελικού κυπέλλου και την επόμενη μιας κατάκτησης κυπέλλου. Τα έχει γιορτάσει ψάχνοντας τρόπους να αποκλείσει την Γιουβέντους στα ημιτελικά του ΟΥΕΦΑ και κάνοντας όνειρα για ευρωπαϊκό τελικό.

Τα έχει γιορτάσει με δάκρυα χαράς μετά από νίκη σε ντέρμπι. Τα έχει γιορτάσει με δάκρυα πίκρας και απογοήτευσης μετά από ήττα καθοριστική για την εξέλιξη στην μάχη του τίτλου ή απώλειας ενός τελικού κυπέλλου. Τα έχει γιορτάσει με δάκρυα απόγνωσης καθώς η απόλυτη καταστροφή ήταν πλέον προ των πυλών. Τα έχει γιορτάσει κάνοντας αγγαρεία μέχρι και το τέλος μιας σεζόν που έχει πάει στραβά και ανάποδα.

Αλήθεια σας λέω, δεν μπορώ να ξεχωρίσω ούτε πότε τα γιόρτασε πιο καλά από κάθε άλλη φορά, ούτε πότε τα γιόρτασε πιο άσχημα από κάθε άλλη φορά. Όλα τα γενέθλια, είναι μια ψηφίδα, στο ψηφιδωτό της ιστορίας της ΑΕΚ. Και αν δεν υπήρχαν, ή αν ήταν διαφορετικά, θα είχε αλλάξει το ψηφιδωτό, θα είχε αλλάξει η ιστορία και ίσως θα είχε αλλάξει η ΑΕΚ.

Ένα είναι το βέβαιο. Όπως και αν γιόρταζε κάθε χρόνο τα γενέθλια, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές της, το έκανε με περηφάνια. Με την σημαία ψηλά και ποτέ και για κανέναν λόγο σε υποστολή. Τα γιόρταζε πάντα με τον δικό της τρόπο. Τα γιόρταζε πάντα γνωρίζοντας καλά, πως δεν είχε και δεν έχει ανάγκη κανέναν. Πως δεν χρωστάει σε κανέναν, αλλά αντίθετα της χρωστάνε. Τα γιόρταζε πάντως, ως ΑΕΚ. Τώρα μπορεί να με ρωτήσετε «ρε φίλε και τι λες πως είναι η ΑΕΚ;». Δεν είναι εύκολη η απάντηση, παρόλο που είμαι σίγουρος πως για όλους υπάρχει από μια. Καθόλου εύκολη. Μα θα γράψω μόνο τούτο.

Η ΑΕΚ είναι πλέον 102 χρόνων. Ήταν, είναι και θα είναι στο διηνεκές, αυτό που κανείς άλλος ούτε μπορεί να είναι, ίσως ούτε και θέλει. Έτσι κι αλλιώς εξάλλου, στην ΑΕΚ ποτέ κάτι, δεν ήταν μόνο αυτό. Πάντα ήταν και κάτι άλλο. Η ΑΕΚ ποτέ δεν ήταν μόνο κάτι, μόνο ένα πράγμα. Ήταν και κάτι άλλο. Αυτή είναι η μαγεία, το μεγαλείο και πολλές φορές το δράμα αυτής της ομάδας. Και αν νομίζετε πως υπερβάλλω, σκεφτείτε μόνο τι είναι (ίσως και τι δεν είναι) ΑΕΚ, μέσα από τα μάτια και τα βιώματα και τις παραστάσεις καθενός εξ ημών και θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ.

ΑΕΚ σίγουρα δεν είναι τα πρωταθλήματα. Όποιος ήθελε πρωταθλήματα μπορούσε να γίνει Ρεάλ Μαδρίτης αλλά όχι ΑΕΚ. Την ίδια στιγμή η ΑΕΚ ήταν πάντα και παραμένει υποχρεωμένη, σχεδόν καταδικασμένη από την φτιαξιά της, από το dna της να έχει ως υποχρέωση της, να κυνηγά μέχρι την τελευταία σταγόνα του ιδρώτα της, τα πρωταθλήματα. Τίποτε λιγότερο. Και έχει κατακτήσει 13, το ένα πιο μάγκικο από το άλλο. Μάλιστα αυτό που πάει να πάρει στα 102 χρόνια ιστορίας, ίσως να είναι το πιο μάγκικο απ’ όλα.

ΑΕΚ πάντως, είναι και ένα χαμένο πρωτάθλημα, στο οποίο απέμεναν μόλις 9 αγωνιστικά λεπτά και κάτι καθυστερήσεις για να το κατακτήσει και μαθηματικά. Και μάλιστα όλο αυτό ακριβώς πάνω στον εορτασμό των 100 χρόνων από την ίδρυση της. Και παρεμπιπτόντως ΑΕΚ είναι να γεμίζει ο κόσμος της ένα ολόκληρο γήπεδο, να υπάρχει και αρκετός που είχε μείνει και εκτός, απλώς για να γιορτάσει αυτά τα γενέθλια. Χωρίς στο τέλος της ημέρας να δει τίποτα. Στην πραγματικότητα, ούτε και που ήθελε τίποτε άλλο, εκτός από το να φωνάξει ΑΕΚ.

ΑΕΚ επίσης, είναι ο κορυφαίος Έλληνας ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα σύμφωνα με την παγκόσμια αρχή στατιστικής και ιστορίας του ποδόσφαιρου. ΑΕΚ είναι που επικοινωνιακά αυτό δεν το εκμεταλλεύτηκε ποτέ. Αν τον αντίστοιχο τίτλο τον είχε πάρει παίκτης του ΟΣΦΠ ή του ΠΑΟ, από την προπαγάνδα θα το είχαν εμπεδώσει ως σπουδαίο επίτευγμα ακόμα και οι πιγκουίνοι στην Αλάσκα. Τουλάχιστον ο Μίμης μας βλέπει και μας προσέχει όλους, από το έναν από τους τέσσερις πυλώνες του γηπέδου της Νέας Φιλαδέλφειας. Και αυτό σίγουρα θα του αρκούσε.

ΑΕΚ είναι η ανατροπή με την ΚΠΡ και ΑΕΚ είναι η αλλαγή τερματοφύλακα μόνο για τα πέναλτι. Και σίγουρα ΑΕΚ θα είναι, αυτό που θα γίνει, ό,τι κι αν γίνει, την προσεχή Πέμπτη στη Νέα Φιλαδέλφεια με την Ράγιο.

ΑΕΚ είναι ο Μαύρος που έφευγε προς την εστία του ΟΣΦΠ και ο κόσμος πανηγύριζε το γκολ πριν καν σουτάρει. ΑΕΚ δεν είναι ο Αλέφαντος που έδιωξε τον Μαύρο. ΑΕΚ είναι η γεμάτη Φιλαδέλφεια που αποθέωσε τον Μαύρο όταν στην επιστροφή του σκόραρε με την φανέλα του Πανιωνίου.

ΑΕΚ είναι η πρώτη ελληνική ομάδα που έχει κερδίσει την Ρεάλ και η μοναδική ελληνική που παραμένει αήττητη στο Μπερναμπέου. Αλλά ΑΕΚ είναι και η ομάδα που έχασε από την Διασταύρωση Ραφήνας.

ΑΕΚ είναι ο Καραγκιοζόπουλος που έβαλε γκολ – τίτλο με το κακό του πόδι και το πανηγύρισε μέσα στην έδρα του ΟΣΦΠ με κόκκινο μπλουζάκι. Πρόκειται ίσως για το κορυφαίο τρολάρισμα, πριν ανακαλυφθεί καν το ίντερνετ πολλώ δε μάλλον η έννοια του όρου.

ΑΕΚ είναι να κατακτάς το Λιγκ Καπ και μετά να καταργείται η διοργάνωση αλλά να μένει ένα τρόπαιο που καμία άλλη ελληνική ομάδα ούτε έχει, ούτε θα κατακτήσει ποτέ.

ΑΕΚ είναι ο ηλικιωμένος οπαδός που μέσα στην σκληρή καραντίνα covid, ξεκίνησε όπως κάθε μέρα να πάει στη Νέα Φιλαδέλφεια για να παρακολουθήσει την πορεία των εργασιών για το νέο γήπεδο. ΑΕΚ είναι και πως έπεσε σε μπλόκο της αστυνομίας, είχε βασιστεί σ’ ένα χαρτί που δεν του έδωσε ποτέ η γυναίκα του και έφαγε πρόστιμο.

ΑΕΚ είναι η λατρεία, το μίσος, η αποθέωση, η διχόνοια, το πάθος, το λάθος και όλα αυτά σ’ ένα και για ένα πρόσωπο μαζί με τίτλους, χρυσές αλλά ζόρικες στιγμές.

ΑΕΚ είναι τα τείχη της Αγιά Σοφιάς που σηκώθηκαν και δεν θα ξαναπέσουν ποτέ. ΑΕΚ είναι όλες οι ιστορίες που διηγούνται, όλοι όσοι από την πρώτη μέρα που ξεκίνησαν τα έργα στη Νέα Φιλαδέλφεια, την έστηναν εκεί και χάζευαν τις μπουλντόζες. ΑΕΚ είναι και εκείνο το πανηγύρι ενότητας που στήθηκε στα εγκαίνια και όλα αυτά που συμβολίζει το σπίτι της.

ΑΕΚ είναι το ταξίδι ειρήνης ανάμεσα στις νατοϊκές βόμβες στο Βελιγράδι. ΑΕΚ είναι ο προπονητής της Παρτιζάν σ’ εκείνο το φιλικό να έρχεται ως προπονητής της ΑΕΚ και να φεύγει νύχτα.

ΑΕΚ είναι το φουντάρισμα στο απόλυτο κενό με απόλυτη αξιοπρέπεια. ΑΕΚ είναι το στριμωξίδι χιλιάδων σ’ ένα γήπεδο στην άκρη της Αθήνας, για την πρεμιέρα της Γ’ εθνικής.

ΑΕΚ είναι το Καλλιμάρμαρο, η Λοζάνη το γεμάτο ΟΑΚΑ, αλλά και το Σπόρτινγκ, οι Μοϊκάνοι, το Μόσχος. Είναι ακόμα και τα Λιόσια ένα καταραμένο απόγευμα Μεγάλης Τετάρτης.

ΑΕΚ είναι να φωνάζει «γκολ» ο κόσμος στο κατάμεστο κλειστό των Λιοσιών σε κάθε πόντο της ΑΕΚ στο φαιναλ φορ ευρωπαϊκού κυπέλλου βόλει.

ΑΕΚ είναι ο Μπακαούκας που όταν τελείωνε την δουλειά στα Ναυπηγεία πήγαινε και σήκωνε τις κούπες σωρό με την ομάδα χαντμπολ.

ΑΕΚ είναι η λαοθάλασσα στους δρόμους της Νέας Φιλαδέλφειας για το πρωτάθλημα μετά από 24χρόνια, με μπόρα και καρεκλοπόδαρα αρχές του Μάη. ΑΕΚ είναι και η λαοθάλασσα στην πλατεία του αετού, για ένα παιχνίδι κεκλεισμένων των θυρών.

ΑΕΚ είναι δάκρυα. Δάκρυα χαράς, έντασης, απογοήτευσης, απόγνωσης, ανείπωτης ευτυχίας, απόλυτου δεσίματος. Όλα τα δάκρυα που μπορεί να παράξει ανθρώπινη καρδιά και να κατεβάσει ανθρώπινο μάτι. ΑΕΚ είναι φιλίες, δεσμοί πανίσχυροι.

ΑΕΚ είναι μουσικές. Από το Ν Γκούμας μέχρι το ΟΑΚΑ και από εκεί ξανά στης Φιλαδέλφειας τα μαγικά τα μέρη. Από την αετοφωλιά του Καμπ Νου μέχρι το πέταλο της Τούμπας. Από κάθε γωνιά της Ελλάδας, μέχρι κάθε άκρη της Ευρώπης.

ΑΕΚ είναι τα 102 χρόνια ένας προς ένα, λεπτό προς λεπτό. ΑΕΚ είναι μια πτήση περήφανη κόντρα στους καιρούς και στους ανέμους.

ΑΕΚ είναι ότι δεν μπορεί να είναι κανείς άλλος. Γι αυτό και πολύ προφανώς, ΑΕΚ είναι να είσαι ΑΕΚ. Χρόνια πολλά…

Ροή Ειδήσεων

Περισσότερες ειδήσεις