){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
ΠΑΟΚ Forever 11
EuroLeague
)
Οι Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας αποτυπώνουν ολόκληρη τη ζωή όλων ημών, με ταυτόχρονη παράθεση προτύπων συμπεριφοράς
Στις επετείους του 1821 συνηθίζουμε να μιλάμε με δέος, για τους προγόνους μας που έδωσαν τη ζωή τους για να ζούμε εμείς ελεύθεροι. Η πραγματικότητα είναι ότι αρχικά θυσιάστηκαν για να αποτινάζουν τον Οθωμανικό ζυγό από τους εαυτούς κι εμείς ως απόγονοι απολαμβάνουμε απλά το δώρο που μας κληροδότησαν. Ο Χριστός για ποιο λόγο άραγε έδωσε τη ζωή του για εμάς; Κέρδισε κάτι με τη θυσία του κι αν ναι, τι είναι αυτό;
Ακόμη και οι φανατικότεροι πολέμιοί του, δε θα βρούνε ποτέ κάτι που εισέπραξε ή κέρδισε. Γιατί απλά δε γίνεται να βρεις κάτι που δεν υπάρχει. Tα δώρα και οι ιδέες των ηρώων της ανθρωπότητας έχουν κοινή φύση με τους θνητούς εμπνευστές και δημιουργούς τους, είναι φθαρτά και με ημερομηνία λήξης. Ο λόγος και τα έργα του Χριστού είναι διαχρονικά και δε σκουριάζουν ποτέ. Οι περισσότεροι στέκονται στα θαύματα, τα οποία κάποιος κακεντρεχής θα μπορούσε να εκλάβει ως παραμυθάκια ή καραμέλες για να «τσιμπήσουν» οι πιστοί, αν και πάλι απουσιάζει το «κίνητρο» με την ανθρώπινη έννοια. Ο σκοπός ήταν μέσω αυτών, να καταστεί πειστικός ο Λόγος Του.
Με απλά λόγια «δες τι μπορώ να κάνω, εγώ που σου διδάσκω τον τρόπο που πρέπει να ζεις, να σκέφτεσαι, να πράττεις. Γιατί ως άνθρωπος είσαι τόσο θολωμένος, που διαφορετικά δεν θα πεισθείς...». Αν πχ σου πει κάποιος ότι πρέπει να φοράς κράνος όταν οδηγείς, πιθανότατα να τον αγνοήσεις. Όταν όμως με μια κίνηση του μετατρέψει με το βεσπάκι σου σε μηχανή μεγάλου κυβισμού, θα τον μετρήσεις διαφορετικά, αν και το νόημα παραμένει το ίδιο. Εκείνο που αναδεικνύει το μεγαλείο της διαδρομής του Χριστού λοιπόν, είναι οι συμπεριφορές.
Στα χωρία του Ευαγγελίου που αφορούν σύλληψη Του, γίνεται αναφορά στον Πέτρο που έκοψε το αυτί ενός εκ των στρατιωτών, με τον Χριστό να το επαναφέρει στη θέση του. Και αμέσως μετά περιγράφονται οι εξευτελιστικές συμπεριφορές τους προς Εκείνον. Ο κοινός άνθρωπος, σίγουρα θα έλεγε στον στρατιώτη που τον χλεύαζε και τον έφτυνε «καλά δεν ντρέπεσαι; Χωρίς εμένα μπορεί να πέθαινες από αιμορραγία και σίγουρα θα έμενες σακάτης κι αντί να μου πεις ευχαριστώ με ξευτελίζεις;» Οπότε οι πραγματικές υπερβάσεις που αφενός αναδεικνύουν τη Θεϊκή φύση Του αφετέρου προσφέρουν κανόνες συμπεριφοράς, κρύβονται όχι τόσο στα «φανταχτερά έργα» όσο στις λεπτομέρειες του περάσματός Του από τη γη. Ακόμη και στις πιο επαχθείς στιγμές για Εκείνον.
Η αναφορά έχει διπλή ανάγνωση καθώς ο αγνώμων στρατιώτης είμαστε όλοι εμείς. Στις μέρες μας το λέμε «μη δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει», με τη διαφορά πως όσα είπε ο Χριστός τα εφάρμοσε στην πράξη, αποδίδοντας μάλιστα το ρόλο του θύματος στον εαυτό Του. Όποιος ξεφύγει από το τυπολατρικό των Ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδας και προσπαθήσει να τις βιώσει στο μέτρο του δυνατού, θα διαπιστώσει πως εντός ελάχιστων ημερών αποτυπώνουν ολόκληρη τη ζωή όλων ημών, με ταυτόχρονη παράθεση πρότυπων συμπεριφοράς. Το βασικό που δίδαξε ο Χριστός είναι η αγάπη, όσο απλό ακούγεται τόσο δύσκολο είναι να εφαρμοστεί πρακτικά.
Η αυθεντική αγάπη σπανίζει, ακόμη κι αν αγαπάμε εμείς οι άνθρωποι το κάνουμε με δόλο. Δείχνουμε αγάπη μόνο όταν έχουμε να κερδίσουμε κάτι, αλλά ακόμη κι όταν απουσιάζει ο αυτοσκοπός το κάνουμε για να υπερηφανευτούμε εσωτερικά «πω πω τι καλός που είμαι...». Το «εγώ» μας βρίσκεται πάνω απ' όλα γι' αυτό και αδυνατούμε να συγχωρήσουμε πολλώ δε μάλλον να αγαπήσουμε κάποιον που μας έβλαψε. Τον εαυτό μας πάντως που έβλαψε τους άλλους, συνεχίζουμε να τον λατρεύουμε και να τον προστατεύουμε. Ο Χριστός έζησε μια φορά και τα λόγια του ειπώθηκαν άπαξ, το Πάσχα ωστόσο γιορτάζεται κάθε χρόνο για να μας ξαναθυμίζει όσα ξεχνάμε λόγω της φθαρτής ύλης και μας απομακρύνουν από την αλήθεια.
Πέφτουμε αλλά χρειάζεται κάτι για να μας σηκώσει ξανά. Κι αν όχι, αρκεί να μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε την πτώση μας. Κορυφώνεται με την Ανάσταση που συμβολίζει τη μετάβαση σε μια επόμενη ζωή, απείρως ομορφότερη από αυτή που ζούμε σήμερα και παλεύουμε όλοι να την κάνουμε καλύτερη. Μάταια όμως, γιατί κανένας δεν είναι ευτυχισμένος και όλοι επιθυμούμε περισσότερα. Κι αν τύχει να τα κατακτήσουμε ούτε πάλι θα μας αρκούν και θα παραμένουμε δυστυχείς.
Ο εγωισμός μας τυφλώνει και δε μας επιτρέπει να δούμε την αλήθεια, ούτε έστω να κατανοήσουμε το πρόσκαιρο του περάσματός μας. Κανείς δεν έζησε αιώνια κι ενώ το γνωρίζουμε όλοι, η στάση ζωής μας δείχνει το αντίθετο. Τα παραδείγματα βρίσκονται μπροστά μας, αλλά ο τυφλωμένος εαυτός μας δεν μας επιτρέπει να το αντιληφθούμε. Και όμως είναι τόσο απλό, αρκεί να σκεφτούμε πως για να ανθίσει ένας σπόρος και να πάρει ζωή θα πρέπει πρώτα να θαφτεί μέσα στο χώμα...
)
)
)
)
)
)
)
)
