Τι μέρος του λόγου είναι τελικά, η Μαρία Καρυστιανού;

Ως ένα από τα «brands» με τη μεγαλύτερη ακτινοβολία, αν ο πόθος της Καρυστιανού ήταν να ασχοληθεί με τα κοινά, θα ήταν ότι πιο εύκολο τύχαινε στη ζωή της

Πριν από τρία χρόνια, η Μαρία Καρυστιανού συγκέντρωνε την αγάπη και τη συμπόνοια όλων των Ελλήνων, έχοντας βιώσει το πιο απευκταίο μαρτύριο που μπορεί να υποστεί μια μάνα.

Η κατάσταση δεν άλλαζε το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που ακολούθησε, σταδιακά όμως το κλίμα άρχιζε να διαφοροποιείται. Σε ποιο ποσοστό, μικρή σημασία έχει.

Θέλετε επειδή ο κόσμος βγάζει πάντα αντιπάθεια για πρόσωπα που τυγχάνουν μεγάλης προβολής και ηδονίζεται στη θέα γκρεμισμένων ειδώλων;

Θέλετε γιατί ο λόγος και τα σχέδια της Καρυστιανού άρχισαν να απειλούν τα λογής λογής κομματικά ιερατεία, που συνηθίζουν να διαφωνούν φωναχτά αλλά στα πιο «ομιχλώδη» ομονοούν δια της σιωπής;

Κι αυτό επίσης, έχει μικρή σημασία.

Το ερώτημα είναι τι μέρος του λόγου είναι τελικά, η Μαρία Καρυστιανού;

Παραμένει αυτό που πιστέψαμε όταν μας συστήθηκε έστω και για «μακάβριο» λόγο, μήπως είναι κάποια που έκανε το «αποτρόπαιο» πατώντας στον τάφο του ίδιου της του παιδιού για να πετύχει την πολιτική της ανέλιξη;

Oι απαντήσεις σαφώς και θα ποικίλουν αναλόγως της οπτικής, των ιδεοληψιών ή και των νοητικών διαδρομών του καθενός.

Δεν υπάρχει πολίτης της χώρας που να μην αναγκάστηκε μια φορά στη ζωή του να εμπλακεί με το Δημόσιο έστω και για ασήμαντη αφορμή, χωρίς να αγανακτήσει σε σημείο σχιζοφρένειας. Κάπως έτσι προέκυψε και η ρήση «άστο μωρέ, με το Δημόσιο δεν τα βγάζεις πέρα..»

Η Καρυστιανού τα έβαλε με την ισχυρότερη εκδοχή του, με ολόκληρο το Κράτος και το σύστημα που το περιβάλλει προστατευτικά, έχοντας την πλάτη φορτωμένη μ΄ έναν καημό που θα τη συνοδεύει για πάντα.

Είναι ο άνθρωπος που έκανε πράξη αυτό που δεν κατάφερε κανένας άλλος στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδος.

Η Καρυστιανού πήγε κόντρα σε ένα δαιδαλώδες σύστημα Δεσποτείας που όταν τίθεται θέμα αυτοεπιβίωσης, επιστρατεύει αναρίθμητους μηχανισμούς τους οποίους και εκθρέφει σταθερά επί τούτου, στο πέρασμα των χρόνων.

Ο τρόμος που προκάλεσε στο όλον σύστημα, είναι παράσημο που θα τη συνοδεύει για πάντα.

Άλλοι στη θέση της θα έμεναν καθηλωμένοι από τον πόνο, άλλοι ίσως και να διαπραγματεύονταν πάσης φύσεως ανταλλάγματα προκειμένου κάπως να τον «γλυκάνουν».

Η Καρυστιανού έμεινε όρθια και πολέμησε, έχοντας ξωπίσω της είναι αλήθεια εκατομμύρια ανθρώπους, για τους όποιους τα Τέμπη δεν ήταν η αιτία αλλά η αφορμή για όσα τους καταπιέζουν καθημερινά.

Οι ίδιοι άνθρωποι είχαν αρκετές αφορμές να ξεχυθούν στους δρόμους τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά δεν υπήρχε μπροστάρης να τους συσπειρώσει και να τους εμπνεύσει.

Καιρό πριν σε εκπομπή μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού, ο παρουσιαστής αναρωτήθηκε «τι θα έκανε η Καρυστιανού με το θέμα της ακρίβειας;» προσπαθώντας να αναδείξει την έλλειψη πολιτικού υπόβαθρου της κυρίας.

Ξεπερνώντας το παράδοξο ότι παρόμοιοι προβληματισμοί αποφεύγονται «μετά βδελυγμίας» για όσους έχουν ήδη κυβερνήσει, δίπλα του θα χωρούσαν πολλαπλάσια παρεμφερή ερωτήματα του τύπου, τι θα έκανε με τα Ελληνοτουρκικά, την εγκληματικότητα, τα κόκκινα δάνεια κλπ.

Η απάντηση προκύπτει ξεκάθαρα απ΄όσα έχουμε δει μέχρι τώρα και δεν αφορούν εικασίες ή θεωρίες: Τα ίδια που έπραξε και όταν βρέθηκε απέναντι στην εξουσία και τα παρακλάδια της, χωρίς να κάνει βήμα πίσω.

Ο καθένας ας τα ερμηνεύσει όπως νομίζει, τα γεγονότα όμως καταγράφηκαν στην ιστορία.

Αυτός που κάνει το μείζον, λογικά θα μπορεί και το έλασσον.

Το αντιλαμβάνεται θαρρώ ο καθένας που προσπαθεί να δει τα πράγματα μακριά από συμπάθειες, εμπάθειες και ιδεοληψίες, πως αν ο κρυφός πόθος της Καρυστιανού ήταν να ασχοληθεί με την πολιτική, τα κόμματα και τα κοινά, θα ήταν ότι πιο εύκολο τύχαινε στη ζωή της.

Ως ένα από τα «brands» με τη μεγαλύτερη ακτινοβολία τα τελευταία χρόνια, θα ήταν απλό για εκείνη όχι απλά να «χωθεί» σε κάποια παράταξη, αλλά να λάβει και περίοπτα οφίτσια εξαργυρώνοντας την εκτίμηση του κόσμου. Κι αύριο μεθαύριο με την ίδια ευκολία, να γινόταν αρχηγός.

Κι όπως η συντριπτική πλειοψηφία που μετά το «βόλεμα» ξεχνά ποιος ήταν, τι έλεγε και τι πρέσβευε, να ρουφούσε κι εκείνη ανελέητα το νέκταρ των παροχών της νέας καριέρας της.

Πέραν πάσης αμφιβολίας αν αυτός ήταν ο στόχος, υπήρχαν πολύ πιο βατές και σύντομες οδοί για να εξαργυρώσει τη δημοφιλία της.

Όπως και την επόμενη μέρα της αποφράδας 28ης Φεβρουαρίου 2023 όμως, προτίμησε το δύσκολο δρόμο της σύγκρουσης με την εξουσία, έχοντας απέναντι ένα ολόκληρο σύστημα να τη λοιδορεί, να την απαξιώνει και να την πολεμά.

Kι εκείνη να μη λυγίζει, να μη σκύβει το κεφάλι, να μη συμβιβάζεται και κυρίως, να μη συναλλάσσεται.

Αυτός είναι προφανώς και ο λόγος που παραμένει ως άκρως υπαρκτή «απειλή» για το κατεστημένο, χωρίς να φθείρεται από παραδοσιακές πρακτικές, οι οποίες επηρεάζουν φοβικές ψυχές που έχουν όρια.

Η Καρυστιανού δείχνει να τα υπερβαίνει, χωρίς να μπορεί κάποιος να βάλει το χέρι στη φωτιά αν αυτό είναι σίγουρα καλό ή κακό.

Το μόνο δεδομένο είναι πως τακτικές αποδόμησης για το πόσο ακριβά είναι τα ρούχα που φοράει και πόσο μακιγιάζ ξοδεύει, είναι αναποτελεσματικό.

Ειδικά όταν εκπορεύεται από κύκλους που ουδέποτε ασχολήθηκαν με τον τρόπο που οι περιουσίες όσων εμπλέκονται με την πολιτική, πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο...