Ανοίξτε τα γήπεδα για ΟΛΟΥΣ, να πάψουμε να μετράμε νεκρούς και ισοβίτες

Το γαϊτανάκι των «ραντεβού θανάτου» άρχισε με την απαγόρευση οπαδικών μετακινήσεων και πέρασε σε «περίοδο ακμής» με το «ιδιώνυμο» του 2006.

Κάνοντας αναδρομή στους νεκρούς της ιστορίας για «οπαδικές» αφορμές ή με παρόμοιο υπόβαθρο τέλος πάντων, διαπιστώνουμε ότι βάσει συνθηκών χωρίζονται σε δυο βασικές κατηγορίες.

Η πρώτη ξεκινά το 1983 με θύμα τον Άρη Δημητριάδη, ακολουθεί Χαράλαμπος Μπλιώνας το 1986 και έπεται ο Γιώργος Παναγιώτου το 1991. Ακόμη κι αν μου διαφεύγει κάποιο περιστατικό, όλα είχαν τον εξής κοινό παρονομαστή: Δεν ήταν προσχεδιασμένα, εύκολα τα αποδίδεις στην «κακιά στιγμή». Σίγουρα πάντως απουσίαζε η πρόθεση και η οργάνωση.

Ο Δημητριάδης δεν είχε την παραμικρή σχέση με τα οπαδικά, απλώς μειδίασε στο άκουσμα ότι ο Άρης είχε φάει πέντε γκολ από τον Παναθηναϊκό. Ο Χαράλαμπος Μπλιώνας σκοτώθηκε από φωτοβολίδα που εξοστρακίστηκε σε κάγκελο και καρφώθηκε στο λαιμό του. Αρκετά χρόνια μετά ξεκίνησε το γαϊτανάκι της δεύτερης περιόδου, που εγκαινιάστηκε με τη δολοφονία του Μιχάλη Φιλόπουλου. Ήταν η πρώτη φορά που γίναμε κοινωνοί του όρου «ραντεβού θανάτου».

Σιγά σιγά εξοικειωθήκαμε, καθώς τα επόμενα θύματα φύτρωναν σα μανιτάρια. Ρουσάκης, Κωνσταντίνου, Μποζατζίσκι, Καμπανός, Κατσουρής, Λυγγερίδης, μέχρι που φτάσαμε στον Κλεομένη των ημερών μας. Ραντεβού ήταν και του Καμπανού μην γελιέστε, εκτός αν κάποιος πιστεύει ότι μια ντουζίνα μαχαιροβγάλτες ξεκίνησαν άνευ λόγου και αιτίας κάποια μεσάνυχτα από τα Δυτικά της Θεσσαλονίκης, με κατεύθυνση ένα σοκάκι στην άλλη πλευρά της πόλης.

Απλώς ο Άλκης δεν ήταν μέσα στους πρωταγωνιστές, έτυχε να βρίσκεται εκεί γι' αυτό και πλήρωσε με τη ζωή του. Οι «εκπαιδευμένοι» ξέρουν να μυρίζονται τις καταστάσεις και φροντίζουν να διαφεύγουν. Ραντεβού ήταν και του Κατσουρή, εκτός αν κάποιος έτερος αφελής πιστεύει ότι τυχαία περίμενε τους οπλισμένους Κροάτες, ένα τσούρμο με μαχαίρια και καδρόνια έξω από την Αγιά Σοφιά. Οι περιπτώσεις Λυγγερίδη και Κωνσταντίνου δεν αφορούσαν ραντεβού, ήταν όμως οργανωμένες επιθέσεις και με κοινή αφετηρία, όπως θα διαπιστώσετε διαβάζοντας τη συνέχεια.

Ο χρονολογικός διαχωρισμός δεν είναι τυχαίος, προπομπός της δεύτερης περιόδου ήταν η απαγόρευση οπαδικών μετακινήσεων αρχικά από την ΕΠΑΕ (τη Super League μιας άλλης εποχής) επί προεδρίας Β. Μητρόπουλου το 2000. Και κούμπωσε ιδανικά στο νόμο Ορφανού λίγα χρόνια μετά με το περιβόητο «ιδιώνυμο», που μεταφραζόταν σε εξάλειψη της αναστολής και πάσης φύσεως ελαφρυντικού ακόμη και για το πιο ανώδυνο πταίσμα εντός γηπέδου.

Έριχνες άδειο πλαστικό μπουκάλι νερού;

Κουβαλούσες πάνω σου πυρσό, που δεν είχες ανάψει εννοείται;

Αφιέρωνες δυο «Γαλλικές λέξεις» στο διαιτητή;

Aυτά αρκούσαν ώστε την επόμενη ημέρα να βρεθείς σε κελί παρέα με δολοφόνους, εμπόρους ναρκωτικών, βιαστές και εκβιαστές. Κι ας ήσουν 17 χρονών...

Ο νόμος Ορφανού ψηφίστηκε το 2006, ο Φιλόπουλος έπεσε νεκρός το 2007.

Τα «ραντεβού θανάτου» είχαν «εφευρεθεί» λίγο καιρό πριν και με το ιδιώνυμο πέρασαν σε περίοδο ακμής καθώς προσέφεραν διέξοδο.

Διότι όταν η πιο «αθώα παράβαση» εντός γηπέδου ισοδυναμoύσε με εξόντωση, η μετακόμισή της εκτός αυτών επέφερε την αναγνώριση όλων των ελαφρυντικών.

Τόσο εύκολα κι απλά η βία διασκορπίστηκε σε δρόμους, πλατείες, στενά και εκ των πραγμάτων έγινε πιο απρόβλεπτη, λαμβάνοντας ανεξέλεγκτες και επικίνδυνες διαστάσεις.

Στις οργανωμένες μετακινήσεις ο χώρος, ο τρόπος και η διαδρομή ήταν προκαθορισμένος. Εύκολα ή δύσκολα, τα περισσότερα μπορούσαν να προβλεφθούν και να ελεγχθούν. Τα «ραντεβού θανάτου» κλείνονταν αυθημερόν, με χρονική απόσταση μερικών ωρών. Ποιος μπορούσε άραγε να τα προλάβει και να τα καταστείλει;

Υπόψιν επίσης πως αυτά συμβαίνουν κατά συρροή και στις περισσότερες των περιπτώσεων ολοκληρώνονται με μώλωπες και μερικές χαρακιές, γι αυτό δεν τα μαθαίνει το ευρύ κοινό. Σε συμπλοκή με σουγιάδες και ρόπαλα όμως, ο επιτιθέμενος δεν καθορίζει πάντα την κατεύθυνση του όπλου του και κάπως έτσι συμβαίνει το κακό.

Φτάσαμε εδώ που φτάσαμε λοιπόν και μετράμε νεκρούς και ισοβίτες, εξαιτίας των μέτρων που σκαρφίστηκαν οι λογής λογής «σοφοί» κάθε εποχής. Δεν απαιτείται ιδιαίτερα υψηλό iq για να γίνει αντιληπτό πως ένα αρχικό βήμα μεταστροφής της κατάστασης, είναι να ανοίξουν ξανά τα γήπεδα για όλους. Να βλέπουμε ντέρμπι με κόσμο και των δυο ομάδων.

Τα ημίμετρα εντυπωσιασμού δεν απέτυχαν απλά, αλλά χειροτέρευσαν την κατάσταση. Ας επιστρέψουμε στα γήπεδα του χθες, πουθενά αλλού στον πλανήτη άλλωστε δεν έχουν υιοθετηθεί τόσο αστείες διατάξεις. Με ανοιχτά γήπεδα για όλους, η αντιπαλότητα θα εκτονωθεί σε μέγιστο βαθμό στο πικάρισμα, ίσως και σε κάποιο υβριστικό σύνθημα, δε χάλασε ο κόσμος.

Ας μην στρουθοκαμηλίζουμε.

Κι αν η χειρότερη εκδοχή είναι να πέσουν μερικά μπουκάλια νερού, να σπάσουν πέντε - δέκα καθίσματα, στην άλλη όχθη υπάρχουν μανάδες που κλαίνε και παιδιά που καταδικάζουν τους εαυτούς τους να ζήσουν τη ζωή τους σε φυλακές.

Ποιος νοήμων άνθρωπος θα διάλεγε το δεύτερο;

Αρκετά πια με ανόητες απαγορεύσεις που εγγυόνται μόνο καλαίσθητες γηπεδικές εικόνες χωρίς φασαρίες. Κι όχι μόνο δε λύνουν το πρόβλημα της βίας αλλά το μεταφέρουν σε πολύ πιο ακραία μονοπάτια.

Τι να περιμένεις όμως από ένα κράτος που η γκάμα των «μέτρων» προστασίας του πολίτη αφορούν είτε υποχρεωτικό εγκλεισμό στο σπίτι για να μην κολλήσει έναν ιό, είτε εξαναγκασμό αποχώρησης από αυτό για να γλιτώσει από φυσική καταστροφή; Και κόπτεται αποκλειστικά για τη μεγάλη εικόνα και όχι για τις συνέπειες. Οι λέξεις «σχέδιο, πρόγραμμα, ουσία, αποτέλεσμα» απουσιάζουν από το λεξιλόγιο και αντικαθίστανται από το θεαθήναι.

ΥΓ. Κερασάκι στην τούρτα, ο προ διετίας νόμος Βρούτση που προέβλεπε αυστηρή ταυτοποίηση των εισερχομένων στα γήπεδα. Ήταν το τελευταίο μέτρο για εξάλειψη της βίας και αποφασίστηκε μετά τη δολοφονία Λυγγερίδη, που επίσης έγινε εκτός γηπέδου!!!

Επόμενο βήμα η υποχρεωτική ταυτοποίηση μέσω του gov.gr των συμμετεχόντων σε οπαδικά ραντεβού θανάτου. Αυτό έμεινε, για να αναφωνήσουμε άπαντες πως δεν έμεινε κάτι άλλο να δούμε σε αυτή τη χώρα...