Άρη θυμήσου, μια ζωή μαζί σου…

Ο Χρύσανθος Τσαλτίδης γράφει στο blog του στο sportal για τον… τεράστιο Άρη!!!

Μεγάλη μέρα για την ελληνική Ιστορία η 25η Μαρτίου! Μεγάλη μέρα για την ορθοδοξία η 25η Μαρτίου! Μεγάλη μέρα και για τον Άρη! Ημέρα γέννησης του τεράστιου αυτού συλλόγου που πλέον βαδίζει στα 112 και τρέχει προς τα 113 χρόνια ζωής γιγαντιαίας προσφοράς στον ελληνικό αθλητισμό!

Χθες τα αφιερώματα φιλοξενήθηκαν σε όποια μέσα σέβονται αυτό τον σύλλογο και οφείλω να δώσω τα συγχαρητήρια και στους συναδέλφους στο Sportal και ιδιαίτερα τον Βασίλη για την πολλή καλή δουλειά για τα 112α γενέθλια του Άρη.

Επέλεξα η επικοινωνία μας να γίνει σήμερα όχι για να έχω τον τελευταίο…λόγο, αλλά για να ξεφύγουμε λίγο από την αποτύπωση του λαμπρού παρελθόντος, των επιτυχιών, των τίτλων, των διακρίσεων σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο του συλλόγου, τα πάντα όσα σε φόντο κιτρινόμαυρο, το Βικελίδης, το Nick Galis Hall!

Ο Άρης δεν είναι απλά ένας μεγάλος σύλλογος. Είναι συναίσθημα, είναι ιδέα, είναι αρχές, είναι νικητής και ας έχουν βαλθεί στο ποδοσφαιρικό τμήμα να το ξεχάσουμε φέτος στο αγωνιστικό.

Γιατί με όλα όσα δεν πετυχαίνει τόσα χρόνια στο ποδόσφαιρο, μόνο ένας νικητής λαός θα συνεχίζει να είναι εκεί, θα συνεχίσει να παλεύει με Θεούς και δαίμονες, θα συνεχίζει να είναι Άρης και να γουστάρει.

Ο Άρης πλέον είναι 112 ετών και ξεκάθαρα βρίσκεται μετά από πάρα πολλά χρόνια σε μία διαδικασία ολοκληρωτικής αλλαγής. Όχι δεν πήρε άλλο ΑΦΜ, δεν ακολούθησε τον εύκολο δρόμο. Επέλεξε όπως πάντα τον περήφανο, δύσκολο και με πολλές λακούβες δρόμο. Παντελονάτος και περήφανος.

Μετά από πολλά χρόνια ανυποληψίας, ο Αυτοκράτορας του Ελληνικού μπάσκετ άλλαξε σελίδα και πλέον ξεκάθαρα έχει ΟΡΑΜΑ για ένα καλύτερο αύριο.

Ο ΑΣ Άρης η μάνα του συλλόγου, μετά από πολλά χρόνια -που ήταν δέσμιος των καταγγελιών για εικονικά τιμολόγια- απελευθερώθηκε από τα δεσμά του, αποτίναξε μέσα από την δικαίωση στα δικαστήρια- ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΥΠΟΥΡΓΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ-τον βραχνά των χρεών και με μία ισχυρή διοίκηση διεκδικεί πολύ καλύτερες μέρες με ΟΡΑΜΑ!

Μάλιστα στις πλάτες του υπάρχει βάρος που δεν του αναλογεί σε σχέση με την προσπάθεια εξεύρεσης ενός μεγάλου επενδυτή, ώστε και το ποδόσφαιρο να ξεφύγει από το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει και να αποκτήσει ΟΡΑΜΑ.

Δύσκολο; ΝΑΙ. Ακατόρθωτο όμως ΟΧΙ.

Αναγκαστικά αυτή την στιγμή μπαίνει στα play off από την 8η θέση (!) με στόχο να κάνει ένα μικρό θαύμα και να καταφέρει στις…καθυστερήσεις να πάρει ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο. Θα το ξέρουμε αν…μπορεί από το πρώτο ματς στην Λιβαδειά. Ή κερδίζεις και ελπίζεις ή πας…σεζόν από τον Απρίλιο!

Σε κάθε περίπτωση ο Μάιος είναι αυτός που θα δείξει ποια είναι η επόμενη μέρα στον Άρη και υπό ποιο καθεστώς θα πορευτεί τη νέα σεζόν.

Αυτό που όλοι πρέπει να αντιληφθούν είναι ότι ο Άρης είναι πάνω από πρόσωπα. Άρης είναι τα μικρά παιδιά με την φανέλα του, Άρης είναι αυτό το συναίσθημα που άπαντες νιώσαμε μπαίνοντας πρώτη φορά στο Χαριλάου ή το Παλέ. Άρης είναι ο Γκάλης, ο Κούης, ο Ιωαννίδης, ο Αλεξιάδης και τόσοι μα τόσοι άλλοι που συνέδεσαν την λαμπρή τους καριέρα με τον Θεό του Πολέμου και τα εκατομμύρια…στρατιώτες του, που χαίρονται, πανηγυρίζουν, κλαίνε, τρελαίνονται, θυμώνουν, ενθουσιάζονται, απογοητεύονται, κερδίζουν και χάνουν, αλλά ήταν είναι και θα είναι για πάντα εκεί. Που τραγουδάνε «Τι και αν με πλήγωσες αδιαφορώ», ή «Καψούρα μεγάλη για σένα ήρθα πάλι εδώ και τραγουδώ», ή «Σαλόνικα, Σαλόνικα με τον Θερμαικό σου, που έχεις για καμάρι σου τον Άρη τον Θεό σου».

Πάνω από όλα όμως, πάντα και παντού όσα λόγια και αν πουν, το μυαλό τους…ουρλιάζει «Άρη θυμήσου μια ζωή μαζί σου».

Χρόνια πολλά Αρειανάρα…