ΑΡΗΣ και ξερό ψωμί!

Ο Βασίλης Πολυχρονόπουλος δανείζεται μία έκφραση του θρύλου Αλέκου Αλεξιάδη και γράφει για τα 112α γενέθλια του Άρη, που δεν είναι απλά μία ομάδα...

Στις 25 Μαρτίου, η Θεσσαλονίκη δεν γιορτάζει μόνο την ελευθερία ενός έθνους. Η μέρα αυτή είναι ταυτισμένη με την ίδρυση της μεγαλύτερης ομάδας και κοινωνικής ιδέας της Μακεδονίας.

112 χρόνια Άρης. 112 χρόνια από εκείνο το απόγευμα του 1914 σε ένα καφενείο στην περιοχή του Βότση, όπου μια παρέα οραματιστών έβαλε τα θεμέλια για κάτι που θα ξεπερνούσε τα όρια των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου.

Μια ιστορία γραμμένη με κίτρινο και μαύρο

Δεν είναι εύκολο να είσαι Αρειανός. Είναι μια επιλογή που απαιτεί αντοχή, πίστη και μια δόση «τρέλας». Από τα πρώτα πρωταθλήματα που έφεραν τον τίτλο του «Αυτοκράτορα» στη Θεσσαλονίκη, μέχρι τις επικές ευρωπαϊκές βραδιές στο «Κλεάνθης Βικελίδης» και τις αμέτρητες εκδρομές που δίδαξαν οπαδική κουλτούρα σε όλη την Ελλάδα.

Ο Άρης των 112 ετών είναι οι αναμνήσεις των παππούδων μας για τον Κλεάνθη Βικελίδη, είναι η μπασκετική κυριαρχία του Νίκου Γκάλη και του Γιαννάκη που έβαλε το άθλημα σε κάθε ελληνικό σπίτι, είναι η περηφάνια για έναν σύλλογο που, παρά τις συμπληγάδες και τις αδικίες, παρέμεινε όρθιος, αυτόνομος και περήφανος.

Ένα μοναδικό κοινωνικό φαινόμενο

Αυτό που κάνει τον Άρη να ξεχωρίζει από οποιαδήποτε άλλη ομάδα στην Ελλάδα, είναι πως αποτελεί ένα πραγματικό κοινωνικό φαινόμενο. Σε μια εποχή που ο οπαδισμός συχνά τρέφεται μόνο από τη δόξα των τίτλων, ο λαός του Άρη παραμένει τεράστιος, συσπειρωμένος και παθιασμένος, παρά το γεγονός ότι οι μεγάλες κούπες λείπουν για πολλά χρόνια.

Αυτή η ανιδιοτελής αγάπη, που μεταφέρεται από πατέρα σε γιο στη Θεσσαλονίκη, σε όλη την Ελλάδα, ακομα και σε πολλές γωνιές του εξωτερικού, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της δύναμής αυτού του συλλόγου. Δεν μιλάμε για οπαδούς των αποτελεσμάτων, αλλά για οπαδούς μιας ιδέας που δεν λυγίζει στις δυσκολίες.

Το παρόν και το (καλύτερο) αύριο

Σήμερα, στα 112α γενέθλιά του, ο Άρης δεν κοιτάζει μόνο το ένδοξο παρελθόν. Κοιτάζει και το μέλλον με την αυτοπεποίθηση ενός οργανισμού που έχει μάθει να επιβιώνει και να πρωταγωνιστεί. Με ένα Χαριλάου που συνεχίζει να αποτελεί το «σπίτι» κάθε ονείρου και μια βάση οπαδών που, παρά τις γενιές που αλλάζουν, παραμένει η πιο πιστή και παθιασμένη «στρατιά».

Το κείμενο αυτό δεν είναι ένα απλό αφιέρωμα. Είναι ένας φόρος τιμής σε όσους κράτησαν τη σημαία ψηλά στα δύσκολα. Σε όσους δεν άλλαξαν πεζοδρόμιο, σε όσους μεγάλωσαν τα παιδιά τους με τον Θεό του πολέμου στο στήθος. Πάντα με το κεφάλι ψηλά, πάντα κόντρα σε όλους και σε όλα.

Χρόνια Πολλά, τεράστιε ΑΡΗ! Γιατί ο Άρης δεν είναι απλώς μια ομάδα. Είναι τα πάντα. Όπως είχε πει και ο θρυλικός Αλέξης Αλεξιάδης: Άρης και ξερό ψωμί!.

«Και στα 1000 εγώ, θα στο τραγουδώ από τον ουρανό...»!